Algemeen
Josje van K3 eindelijk openhartig over ruzie met Karen en Kristel: ´Duidelijke taal!´
De K3-reüniekoorts stijgt snel nu de originele leden Karen Damen, Kristel Verbeke en Kathleen Aerts zich opmaken voor een reeks nostalgische concerten. Zowel Ahoy als Het Sportpaleis staan klaar om gevuld te worden met meezingende fans. Toch is er één opvallende afwezige: Josje Huisman. De voormalig K3-zangeres, bekend als opvolgster van Kathleen, kijkt vanaf de zijlijn toe. En dat valt haar zichtbaar zwaar.
Een kleine steek onder water
Josje spreekt zich inmiddels openlijk uit over haar gemis. “Ja, ik had het ook leuk gevonden om even een liedje te zingen,” zegt ze. Ze wil geen geheim maken van haar teleurstelling en kiest voor transparantie. De geruchten over spanningen met haar ex-collega’s zijn inmiddels flink op gang gekomen, maar Josje kaatst die luchtig weg. “We kunnen nog door dezelfde deur, tenminste als die breed genoeg is,” zegt ze met een knipoog. Zo laat ze merken dat er geen ruzie is, maar wel wat sarcasme over de situatie.
Geen plaats binnen het reünieconcept
De reden voor haar afwezigheid ligt volgens Josje simpelweg in het concept van de reünie. “Het concept is ‘the originals’, en officieel hoor ik daar niet bij. Dus dat is helemaal oké.” Ze maakt duidelijk dat het artistieke uitgangspunt van de show bepalend is geweest, niet persoonlijke verhoudingen. Toch is haar teleurstelling voelbaar, want ergens hoopt ze nog op een herkansing in de toekomst: “Wie weet gebeurt het ooit toch nog.”
Contact verwaterd, maar nog hartelijk
Over de band met haar voormalige collega’s is Josje eerlijk. “We leiden elk ons eigen leven, dus ja, het contact is minder geworden.” Maar van een breuk is geen sprake. Ze beschrijft een recente ontmoeting met Karen tijdens een fashion event. Daar stonden ze ieder met hun eigen merk – Karen met haar kledinglijn Kristina, Josje met haar hoedenmerk Cornelia. “Dan is het meteen weer lachen, alsof de tijd heeft stilgestaan,” zegt Josje. Dat bevestigt dat er geen spanningen spelen, ondanks de afstand.
Buitengesloten gevoel
Dat Josje zich enigszins buitengesloten voelt, is begrijpelijk. Zelfs K3-bedenker Gert Verhulst erkent haar gevoel. Toch blijft hij vasthouden aan het oorspronkelijke trio als hét gezicht van de reünie. Zijn boodschap is helder: er is maar één originele K3, en daar hoort Josje simpelweg niet bij. Dat lijkt misschien hard, maar het verklaart wel waarom zij er niet bij is, ondanks haar belangrijke rol in de geschiedenis van de groep.
Goudblonde nostalgie
Hoewel Josje een gouden stem en opvallende blonde lokken meebracht in haar tijd bij K3, lijkt nostalgie zwaarder te wegen dan populariteit of zangkwaliteiten. De focus ligt nu volledig op de ‘oermoeders’ van het fenomeen. Fans zullen wellicht Josje’s stem missen, maar de reünie richt zich op een ander tijdperk – een tijdperk waar zij geen deel van uitmaakte.
Hoop op toekomstige samenwerking
Toch laat Josje de deur op een kier. Ze sluit niet uit dat er ooit wél een moment komt waarop zij op het podium mag terugkeren. Voor nu blijft ze aan de zijlijn, met een gezonde dosis realisme én hoop. Haar elegante houding en luchtige humor maken indruk, zelfs zonder microfoon in de hand.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.