Algemeen
Hugo Borst keihard genaaid door Wilfred Genee en is niet blij: ´Hij krijgt er 750 euro voor!´
Hugo Borst was gisteravond voor het eerst te gast bij Vandaag Inside, het populaire praatprogramma met Wilfred Genee, Johan Derksen en René van der Gijp. Aanleiding voor zijn komst was de promotie van een nieuw boek. Hoewel hij geen vaste gast is, heeft Hugo wel een lange geschiedenis met met name Johan Derksen, met wie hij jarenlang heeft samengewerkt bij Voetbal International.
Een band met Derksen
De samenwerking tussen Borst en Derksen is er een van wederzijds respect. Tijdens de uitzending liet Hugo weten dat hij Johan bewondert om zijn volharding en lef. “Ik heb van mannen als Jansma en Derksen veel geleerd,” zei hij. “Het zijn mensen die doorgaan tot ze krijgen wat ze willen. Dat bluffen heb ik van hen opgepikt.” Johan heeft volgens Hugo zelfs zijn succesvolle tv-carrière deels aan hem te danken, omdat hij hem in het verleden heeft aangedragen.
Kritische opmerkingen over het boek
Het gesprek kreeg een luchtige wending toen Wilfred Genee een passage uit Hugo’s boek aanhaalde. Daarin beschrijft Borst dat Johan Derksen vaak vertrouwelijke informatie kreeg die hij vrijwel direct met de anderen aan tafel deelde. “Een kwartier later wist iedereen het,” grapte Wilfred. De sfeer was gemoedelijk, maar het leidde tot een interessante wending in het gesprek.
Vertrouwelijke informatie gedeeld
Hugo reageerde scherp op Wilfreds opmerking en herinnerde hem eraan dat hij ooit zelf iets vertrouwelijks had gedeeld. “Jij hebt dat ook bij mij gedaan,” zei hij. Wilfred keek verbaasd en wist van niets. Maar Hugo hield voet bij stuk: hij vertelde over een moment waarop hij in vertrouwen iets had gedeeld met Wilfred over zijn vergoeding voor een column.
De column in het AD
Volgens Hugo had hij een gesprek met een hoofdredacteur over een column in het Algemeen Dagblad. Tijdens dat gesprek zou Wilfred hebben gevraagd hoeveel hij voor de column kreeg. “Ik zei toen: even onder ons, het is dit bedrag,” aldus Hugo. Dat bedrag bleek 750 euro te zijn. “De eerste zin die jij daarna uitsprak tegen die hoofdredacteur was: ‘Hugo Borst krijgt 750 euro’,” klaagde hij.
Wilfred ontkent herinnering
Wilfred Genee leek zich van geen kwaad bewust. “Ik kan me dat helemaal niet herinneren, Hugo,” zei hij. “Je hebt dat eerder tegen me gezegd, maar het zegt me niks.” Toch bleef hij kalm en lachte het incident weg. “Als het zo is, dan is het zo. Wat maakt het allemaal uit.”
Geen kwaad bloed
Hugo leek het incident inmiddels ook met een korrel zout te nemen. “Wat maakt het uit,” herhaalde hij. “Het is verjaard.” Daarmee doelde hij erop dat het allemaal verleden tijd is en geen reden voor wrok. De toon tussen de twee heren bleef vriendschappelijk en er werd vooral veel gelachen.
Vertrouwen en televisie
Het moment liet wel zien hoe kwetsbaar vertrouwelijke informatie kan zijn in de mediawereld. Zelfs tussen collega’s die elkaar respecteren, kunnen dingen weglekken. Voor Hugo was het duidelijk een voorbeeld van hoe iets kleins een eigen leven kan gaan leiden. Toch leek het de band tussen hem en Wilfred niet te hebben beschadigd.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.