Algemeen
Hoge kosten voor oudere auto´s vanwege gewijzigde wegenbelasting: ´Dit ga je nu betalen´
Voor veel Nederlanders is de auto een onmisbare schakel in het dagelijks leven. Een betrouwbare metgezel die je al jaren probleemloos van A naar B brengt. Maar dat vertrouwde gevoel kan snel omslaan wanneer je een blauwe envelop opent met daarin een forse verhoging van de motorrijtuigenbelasting (mrb). De aangekondigde herziening van deze belasting raakt vooral bezitters van oudere voertuigen — en hard ook.
Van degelijk naar duur: oudere auto’s onder vuur
De overheid werkt aan een nieuw belastingsysteem waarin niet alleen het gewicht en brandstoftype van je auto meetellen, maar ook de CO₂-uitstoot, het bouwjaar en het voertuigtype. Op papier klinkt dit als een logische stap richting verduurzaming. In de praktijk vertaalt het zich echter naar flinke extra kosten voor mensen met oudere benzine- of dieselwagens. Vooral diesels zonder roetfilter worden extra zwaar belast.
Financiële klap voor kwetsbare groepen
Het zijn juist mensen met een beperkt budget die vaak afhankelijk zijn van een oudere auto. Denk aan jongeren, alleenstaanden, kleine gezinnen en ouderen. Voor hen is de auto geen luxe, maar een noodzaak. Een voertuig waarmee ze naar werk, zorgafspraken of familie kunnen. Als deze auto door stijgende belastingen onbetaalbaar wordt, komt hun mobiliteit — en daarmee hun zelfstandigheid — onder druk te staan.
Elektrisch rijden is niet voor iedereen haalbaar
Hoewel de overheid inzet op elektrische mobiliteit, is dat voor veel mensen geen realistische optie. Tweedehands elektrische auto’s blijven duur, en zonder eigen oprit is thuisladen vaak onmogelijk. In veel regio’s buiten de Randstad ontbreekt bovendien een goed functionerend laadnetwerk. Duurzame keuzes worden dan onbereikbaar — zelfs als de wil er wel is.
Van stimulerend beleid naar straffende lasten
Wat wringt, is dat veel mensen ooit bewust kozen voor een auto die destijds als verantwoord werd gepresenteerd. Denk aan de belastingvoordelen voor zuinige diesels of leasemaatregelen. Nu diezelfde auto’s ineens als ‘vervuilend’ worden aangemerkt, betalen de eigenaren de prijs. Zonder waarschuwing veranderen de spelregels, terwijl mensen juist deden wat destijds werd gestimuleerd.
Kosten kunnen fors oplopen
Volgens voorlopige inschattingen kunnen de maandelijkse kosten voor sommige auto’s met tientallen euro’s stijgen. Voor een gezinsauto uit 2010 kan de mrb van zo’n €50 naar ruim €80 per maand gaan. En dat terwijl deze auto’s technisch prima functioneren en moeiteloos door de APK komen. Je wordt dus gestraft voor het rijden in een goed onderhouden voertuig.
Gevolgen voor de tweedehandsmarkt
Niet alleen je portemonnee, maar ook de tweedehandsmarkt wordt geraakt. Als oudere auto’s financieel onaantrekkelijk worden, verliezen ze snel waarde. Dat maakt doorverkopen lastiger. Veel van deze voertuigen zullen waarschijnlijk naar het buitenland verdwijnen, waarmee het milieuprobleem zich simpelweg verplaatst — in plaats van wordt opgelost.
Wat kun je doen?
Hoewel de nieuwe regels nog niet officieel zijn ingevoerd, lijkt het verstandig om vooruit te denken. Wie overweegt een andere auto aan te schaffen, doet er goed aan te kijken naar modellen met lage CO₂-uitstoot. Ook hybride voertuigen kunnen een uitkomst zijn. Informeer bij je gemeente naar mogelijke subsidies of vrijstellingen voor duurzame alternatieven.
De prijs van verandering
Niemand is tegen een beter milieu. Maar verduurzaming moet wel eerlijk en haalbaar zijn voor iedereen. De aangekondigde belastingmaatregelen voelen voor velen als oneerlijk en plotseling. Vooral als je jarenlang hebt vertrouwd op beleid dat nu wordt teruggedraaid. Verandering is nodig, maar mag niet ten koste gaan van mensen die geen andere keuze hebben.
Nederland is opnieuw geraakt door een emotionele boodschap van Peter Gillis. De ondernemer en realityster, jarenlang het onmiskenbare gezicht achter Nederlandse vakantieparken én het populaire programma Massa is Kassa, heeft afscheid genomen van een plek die decennialang het middelpunt van zijn leven vormde. Het gaat niet om het loslaten van een persoon, maar om het vaarwel zeggen tegen een thuisbasis en levenswerk dat voor hem symbool stond voor familie, doorzettingsvermogen en een tijdperk dat onlosmakelijk met zijn naam verbonden is.
“Dit afscheid komt veel te vroeg voor mij,” liet Gillis weten, zichtbaar aangeslagen. Het zijn woorden die bij veel kijkers direct binnenkomen. Want wie Peter Gillis al jaren volgt, weet dat zijn parken en alles wat daarbij hoorde voor hem nooit slechts vastgoed waren. Het waren plekken waar hij leefde, werkte, plannen smeedde en herinneringen opbouwde. Waar successen werden gevierd, maar waar ook moeilijke momenten hun sporen nalieten. Dat juist dit hoofdstuk nu definitief wordt afgesloten, voelt voor velen als het einde van een tijdperk dat ze jarenlang van dichtbij hebben gevolgd.
Meer dan een zakelijke beslissing
Na jaren van twijfelen, uitstellen en innerlijke strijd heeft Gillis de knoop doorgehakt. De beslissing voelt allesbehalve zakelijk. “Dit is meer dan stenen en cijfers. Dit is mijn leven,” liet hij weten. Die uitspraak zegt veel over de emotionele lading van het besluit. Voor Gillis was zijn werk geen baan die hij aan het einde van de dag achter zich liet, maar een manier van leven die alles omvatte.
Mensen uit zijn directe omgeving vertellen dat er niet één duidelijke reden was voor dit afscheid, maar een opeenstapeling van omstandigheden. Juridische procedures, bestuurlijke druk, stijgende kosten en de constante publieke aandacht maakten het steeds lastiger om door te gaan. De energie die het vergde, begon zwaarder te wegen dan wat het hem nog bracht. Toch bleef hij lang hopen op een andere uitkomst. “Hij wilde nog door,” vertelt een naaste. “Maar op een gegeven moment moet je erkennen dat iets niet meer haalbaar is, hoe graag je ook zou willen.”
Een laatste ronde langs herinneringen
Ingewijden vertellen dat Peter Gillis onlangs bewust nog een laatste ronde maakte langs plekken die voor hem veel betekenis hebben gehad. Kantoren waar plannen werden gesmeed, ruimtes waar medewerkers samenkwamen en plekken waar familieverhalen ontstonden. Het was geen haastig afscheid, maar een moment van stilstaan. Bij een van die momenten zou hij hebben gezegd: “Hier begon het allemaal voor mij. Hoe laat je zoiets los?”
Die vraag raakt een universeel gevoel. Afscheid nemen van iets dat zo’n groot deel van je identiteit vormt, is voor niemand eenvoudig. Zeker niet als dat levenswerk jarenlang in de openbaarheid heeft gestaan en door miljoenen mensen is gevolgd. Voor veel kijkers voelt het alsof ze zelf een stukje los moeten laten, omdat ze Gillis’ reis van dichtbij hebben meegemaakt.
Steun en verdriet in de directe kring
Binnen zijn familie en directe kring overheerst begrip en steun, maar ook verdriet. Mensen zien hoe zwaar dit besluit hem valt. “Hij probeert sterk te blijven,” klinkt het, “maar dit raakt hem diep.” Het onderstreept dat dit afscheid geen simpele zakelijke overdracht is, maar een emotioneel proces waarin tijd nodig is om alles een plek te geven.
Peter Gillis heeft altijd de reputatie gehad van een harde werker met een dikke huid. Iemand die tegenslagen het hoofd bood en bleef doorgaan, ook als het tegenzat. Juist daarom raakt dit moment zo. Het laat een andere kant zien: die van iemand die moet erkennen dat niet alles maakbaar is, hoe groot de wilskracht ook is.
Publieke reacties: het einde van een tijdperk
Op sociale media stromen de reacties binnen. Sommigen spreken letterlijk van “het einde van een tijdperk”. Anderen steken Gillis een hart onder de riem en prijzen zijn doorzettingsvermogen en ondernemersmentaliteit. Er zijn ook mensen die terugblikken op de impact die hij heeft gehad op de recreatiesector en op televisie. Wat men ook van hem vindt, één ding is duidelijk: dit afscheid laat niemand onberoerd.
Voor veel kijkers voelde Massa is Kassa als meer dan alleen een realityprogramma. Het bood een inkijkje in een wereld van ondernemen, familiebanden en conflicten, maar ook van humor en herkenbaarheid. Het vertrek van Gillis uit deze omgeving voelt daarom als het sluiten van een boek dat jarenlang een vaste plek had in de Nederlandse huiskamers.
Terugkijken en vooruitzien
Hoewel het hoofdstuk nu wordt afgesloten, blijft de vraag wat de toekomst brengt. Gillis zelf heeft zich daar nog niet uitgebreid over uitgesproken. Voorlopig lijkt de focus vooral te liggen op verwerken, loslaten en rust vinden. Mensen uit zijn omgeving benadrukken dat hij tijd nodig heeft om alles te laten bezinken. “Dit doe je niet zomaar,” klinkt het. “Hier moet je doorheen groeien.”
Wat vaststaat, is dat de erfenis van zijn werk blijft bestaan. De herinneringen, de verhalen en de momenten die hij samen met zijn familie en medewerkers heeft opgebouwd, verdwijnen niet met één beslissing. Ze blijven onderdeel van wie hij is en van hoe mensen hem herinneren.
Een menselijk moment
Dit afscheid laat vooral zien dat achter de ondernemer en televisiester een mens schuilgaat. Iemand die net als ieder ander moeite heeft met loslaten, met het afsluiten van een periode die bepalend was voor zijn leven. Het maakt het verhaal van Peter Gillis menselijker dan ooit.
Voor kijkers en volgers voelt dit moment als een pauze, een adempauze na jaren van constante beweging. Of er nog nieuwe hoofdstukken volgen, zal de tijd leren. Voor nu overheerst vooral het besef dat een belangrijk deel van zijn levensverhaal is afgesloten.
En dat maakt dit afscheid zo beladen. Niet alleen voor Peter Gillis zelf, maar ook voor iedereen die zijn reis jarenlang van dichtbij heeft gevolgd. Het boek gaat dicht — en dat laat een stille echo achter.