Algemeen
Grote kritiek op prinses Amalia tijdens herdenking op de Dam
Prinses Amalia kiest voor ingetogen aanwezigheid tijdens Herdenking: een stil gebaar vol betekenis
Op zaterdagavond 4 mei 2025 stond Nederland stil bij de Nationale Herdenking. Op de Dam in Amsterdam vond, zoals ieder jaar, de plechtigheid plaats waarbij slacht0ffers van oorl0g en gew*ld worden herdacht. Centraal stond opnieuw het besef dat vrijheid niet vanzelfsprekend is, en dat herdenken waardevol blijft — generatie op generatie.
Zoals gebruikelijk waren koning Willem-Alexander en koningin Máxima zichtbaar aanwezig bij de ceremonie. Zij legden samen een krans bij het Nationaal Monument en stonden tijdens het taptoesignaal en de twee minuten stilte tussen duizenden aanwezigen op het plein. Maar één lid van de koninklijke familie viel op door haar afwezigheid op de voorgrond: prinses Amalia.
De 21-jarige kroonprinses was dit jaar niet op het plein zichtbaar, maar volgde de plechtigheid vanuit het Paleis op de Dam, dat uitkijkt op het monument en het plein. Op enkele discreet genomen beelden is te zien hoe zij voorafgaand aan de herdenking het paleis binnenging, klaar om op haar eigen manier deel te nemen aan dit nationale moment van bezinning.
Een stille vorm van betrokkenheid
Hoewel Amalia tijdens de uitzending niet in beeld werd gebracht, is haar aanwezigheid achter de schermen veelzeggend. Zonder woorden maakte ze duidelijk dat zij onderdeel was van dit belangrijke ritueel, zij het op een rustige, ingetogen manier. Waarom zij ervoor koos de herdenking niet op het plein zelf bij te wonen, is niet officieel toegelicht. Toch kan deze keuze symbool staan voor haar nog altijd terughoudende rol binnen het publieke leven, waarin zij langzaam maar zeker haar plek inneemt als toekomstige koningin.
Veiligheidsredenen, persoonlijke voorkeur of de wens om ruimte te laten aan haar ouders tijdens dit officiële moment — het blijft gissen. Maar de essentie is helder: ook zonder zichtbaar aanwezig te zijn, nam Amalia haar verantwoordelijkheid. In stilte, met respect en in verbinding met het moment.
Herdenken in een veranderende tijd
De jaarlijkse herdenking op 4 mei kent een vast stramien, maar wordt steeds opnieuw ingevuld met actuele thema’s en persoonlijke verhalen. In de Nieuwe Kerk, direct naast de Dam, vond voorafgaand aan de ceremonie de jaarlijkse 4 mei-voordracht plaats. Dit keer was die in handen van journalist en presentator Philip Freriks, die een indrukwekkend en persoonlijk verhaal bracht.
Freriks sprak over zijn broer Jan, die in april 1945 omkwam op slechts negenjarige leeftijd, tijdens een militaire operatie in Groningen. De jonge Jan werd geraakt door zogeheten ‘friendly fire’ van Canadese bevrijders. Freriks vertelde hoe die gebeurtenis het leven van zijn familie voorgoed tekende. Zijn moeder gebruikte het woord ‘gesneuveld’ om betekenis te geven aan het verlies van haar zoon. Daarmee gaf ze hem een plaats binnen het grotere verhaal van vrijheid en bevrijding.
Het verhaal van Freriks raakte zichtbaar veel aanwezigen in de kerk en de mensen die thuis keken. Het liet zien hoe groot het persoonlijke verlies kan zijn binnen het collectieve herdenken. En hoe herinneringen — ook na tachtig jaar — nog springlevend kunnen zijn.
Een bescheiden rol, een duidelijke boodschap
Voor prinses Amalia is haar rol binnen de monarchie de afgelopen jaren langzaam maar zeker gegroeid. Toch kiest ze er regelmatig voor om de achtergrond op te zoeken tijdens plechtige momenten. De Nationale herdenking is een van de meest beladen gebeurtenissen op de koninklijke kalender. Dat zij ervoor koos om deze in stilte vanuit het Paleis op de Dam te volgen, toont haar bewustzijn van het moment én van haar eigen rol daarin.
Voor veel jongeren is herdenken iets wat ze meekrijgen van ouders, leraren of via televisie. Amalia vertegenwoordigt die jongere generatie — en laat tegelijk zien dat herdenken tijdloos is. Haar aanwezigheid, al is het niet fysiek tussen de mensen op de Dam, bevestigt haar verbondenheid met het verleden én met de plicht om dat verleden niet te vergeten.
Een land staat stil
Op de Dam stonden duizenden mensen in stilte bijeen. Het plein, gevuld met families, veteranen, scholieren en belangstellenden van alle leeftijden, werd even het hart van het herdenken. Twee minuten lang geen verkeer, geen stemmen, geen beweging — alleen stilte. Daarna volgden de nationale hymnes en muziekstukken, afgewisseld met sobere woorden en kransleggingen.
De kracht van 4 mei zit in de eenvoud. Geen groots spektakel, maar respect, reflectie en stilte. Een stilte die verbindt, troost en aanzet tot denken. Dat ook prinses Amalia dit moment op haar manier meebeleefde, benadrukt dat herdenken niet draait om zichtbaarheid, maar om aanwezigheid in de breedste zin van het woord.
Wat het betekent om stil te staan
Herdenking is geen moment van politieke stellingname of historische analyse. Het is een ritueel van her-innering. Een kans om stil te staan bij de offers die werden gebracht, bij mensen die hun vrijheid gaven voor die van ons. Maar ook een moment van bewustwording: dat vrijheid kwetsbaar blijft en dat waakzaamheid nodig is.
Dat besef is vandaag de dag relevanter dan ooit. Met oorl0gen die nog steeds woeden in verschillende delen van de wereld, is de boodschap van 4 mei er een die blijft weerklinken. ‘Opdat wij niet vergeten’ is geen slogan, maar een opdracht.
Toekomstig leiderschap in stilte zichtbaar
Amalia’s afwezigheid op het plein zal ongetwijfeld door sommigen als opvallend zijn ervaren. Maar wie goed kijkt, ziet juist in haar bescheidenheid een vorm van leiderschap. Niet alles hoeft met flair of grote woorden te gebeuren. Soms is aanwezig zijn, luisteren, en ruimte maken voor anderen krachtiger dan welke publieke toespraak ook.
Haar keuze toont aan dat zij zich bewust is van de gevoeligheid van het moment. En dat zij begrijpt dat verantwoordelijkheid ook betekent weten wanneer je op de voorgrond treedt — en wanneer je kiest voor de achtergrond. Voor een toekomstig staatshoofd is dat besef minstens zo belangrijk als het uitspreken van een officiële toespraak.
Het collectieve geheugen levend houden
Herdenking blijft een moment waarop Nederland terugblikt én vooruitkijkt. Het biedt ruimte voor persoonlijke verhalen, voor nieuwe generaties die vragen stellen en antwoorden zoeken. De aanwezigheid van mensen als Freriks en Amalia — ieder op hun eigen manier — verbindt verleden, heden en toekomst.
De ceremonie op de Dam eindigde zoals altijd met muziek, stilte en bloemen. Maar de impact reikte veel verder. In huiskamers, op dorpspleinen, in scholen en in gedachten werd meegedaan met dat ene moment van samenzijn en stilstand.
Prinses Amalia, de jonge vrouw die ooit koningin zal worden, was daar onderdeel van. Niet in het licht van de camera, maar wel in het hart van het ritueel. En misschien is dat wel precies wat dit moment zo krachtig maakt: dat we met z’n allen — zichtbaar of niet — blijven herdenken.
Nu de champagneglazen zijn opgeborgen, de laatste oliebollen zijn verdwenen en de kerstversiering bij de meeste mensen weer netjes in de doos ligt, kijken we met z’n allen vooruit naar 2026. Een nieuw jaar staat traditioneel voor hoop, frisse plannen en goede voornemens. Maar als we twee opvallende voorspellingen mogen geloven, wordt het allesbehalve een rustig jaar. Integendeel zelfs: volgens twee helderzienden belooft 2026 een pittig, onrustig en mogelijk zelfs historisch jaar te worden voor de mensheid.
Wat deze voorspellingen extra bijzonder maakt, is dat ze afkomstig zijn van twee totaal verschillende figuren. De ene is een hedendaagse helderziende die volop actief is op sociale media en in interviews. De ander is een mysticus die al decennia geleden is overleden, maar wiens voorspellingen nog altijd wereldwijd worden gedeeld en besproken. Toch zouden zij onafhankelijk van elkaar tot dezelfde opvallende conclusie zijn gekomen.
Twee stemmen, één boodschap
De Britse website Ladbible bracht onlangs onder de aandacht dat zowel de 39-jarige helderziende Nicolas Aujulu als de beroemde Bulgaarse mystica Baba Vanga iets zeer ingrijpends voorspellen voor 2026. Hoewel hun achtergronden, tijdsgeest en levens compleet verschillen, overlapt één voorspelling opvallend sterk: dit zou het jaar zijn waarin de mensheid contact krijgt met buitenaards leven.
Dat soort voorspellingen klinkt voor velen als sciencefiction of pure sensatiezucht. Toch blijft het onderwerp elke keer opnieuw de aandacht trekken. Misschien juist omdat het raakt aan iets fundamenteels: zijn wij echt alleen in het universum?
Nicolas Aujulu: rampspoed en technologische schokken
Nicolas Aujulu is een naam die de laatste jaren steeds vaker opduikt in de wereld van paranormale voorspellingen. De Frans-Britse helderziende staat bekend om zijn sombere vooruitzichten. Positief nieuws komt zelden uit zijn mond; zijn visioenen draaien vaak om crises, instabiliteit en grote veranderingen.
Voor 2026 ziet Aujulu meerdere zorgwekkende ontwikkelingen. Zo voorspelt hij zware seismische activiteit in het Middellandse Zeegebied. Aardbevingen en geologische verschuivingen zouden volgens hem hele regio’s ontwrichten en grote menselijke en economische gevolgen hebben.
Daarnaast ziet hij een complete ineenstorting van Hollywood zoals we dat nu kennen. Niet door schandalen of financiële problemen, maar door de razendsnelle opkomst van kunstmatige intelligentie. Volgens Aujulu zal AI de creatieve industrie zo ingrijpend veranderen dat traditionele filmstudio’s, acteurs en productiemodellen hun bestaansrecht verliezen. Films en series zouden grotendeels door algoritmes worden geproduceerd, waardoor de klassieke Hollywoodstructuur uiteenvalt.
Maar de meest opvallende voorspelling blijft toch zijn visie op buitenaards contact. Aujulu zegt een zeer helder visioen te hebben gehad waarin UFO’s en niet-menselijke intelligenties zich openlijk kenbaar maken aan de aarde. Geen vage waarnemingen of geheimzinnige signalen, maar daadwerkelijk contact.
Baba Vanga: de mystica die blijft fascineren
De naam Baba Vanga roept bij velen meteen herkenning op. Geboren als Vangeliya Pandeva Gushterova in Bulgarije, verloor ze op jonge leeftijd haar zicht na een hevige zandstorm. Volgens haar volgers kreeg ze daar paranormale gaven voor terug. Tot haar dood in 1996 werd ze door mensen uit heel Europa bezocht voor voorspellingen en raad.
Ook decennia na haar overlijden blijven haar voorspellingen circuleren. Elk jaar duiken er lijstjes op met wat Baba Vanga voor het komende jaar zou hebben voorzien. Voor 2026 is haar boodschap opvallend en ronduit spectaculair: zij voorspelt dat de mensheid dit jaar in contact komt met buitenaardse wezens.
Volgens overleveringen zou dit contact plaatsvinden tijdens of rond een groot internationaal sportevenement. Hoe dat precies verloopt, blijft vaag. Maar het idee dat buitenaardse intelligenties zich op een moment van wereldwijde aandacht zouden tonen, spreekt tot de verbeelding.
Toeval of collectieve verbeelding?
Dat twee helderzienden, los van elkaar, dezelfde voorspelling doen, roept vragen op. Is het toeval? Of zijn dit terugkerende thema’s die altijd weer opduiken in paranormale kringen? Contact met buitenaards leven is immers al tientallen jaren een populair onderwerp in zowel alternatieve als mainstream cultuur.
Van Roswell tot Area 51, van graancirkels tot mysterieuze lichtverschijnselen: verhalen over aliens blijven mensen fascineren. Toch is er tot op heden nooit onomstotelijk bewijs geleverd voor buitenaards bezoek aan de aarde. Dat maakt veel mensen sceptisch.
En die scepsis is begrijpelijk. Ook Baba Vanga en andere helderzienden hebben in het verleden voorspellingen gedaan die nooit zijn uitgekomen. Grote wereldgebeurtenissen, catastrofes en revoluties worden regelmatig aangekondigd, maar blijven vaak uit of verlopen heel anders dan voorspeld.
Waarom blijven we luisteren?
Toch blijft er een grote groep mensen die deze voorspellingen serieus neemt, of er op zijn minst nieuwsgierig naar is. Dat heeft deels te maken met onzekerheid. In tijden van snelle technologische ontwikkelingen, geopolitieke spanningen en klimaatverandering zoeken mensen houvast. Voorspellingen, hoe vaag ook, geven een gevoel van voorbereiding.
Daarnaast speelt verbeelding een grote rol. Het idee dat we niet alleen zijn in het universum raakt aan existentiële vragen: wie zijn wij, waar komen we vandaan en wat is onze plaats in het grotere geheel? Dat maakt het thema buitenaards leven onweerstaanbaar interessant.
Met een flinke korrel zout
Voorlopig is er geen enkel concreet bewijs dat 2026 daadwerkelijk het jaar wordt waarin aliens zich melden. Wetenschappers blijven voorzichtig en benadrukken dat hoewel de kans op buitenaards leven statistisch niet ondenkbaar is, direct contact uiterst onwaarschijnlijk blijft.
De voorspellingen van Aujulu en Baba Vanga moeten dan ook met een flinke korrel zout worden genomen. Ze passen in een lange traditie van apocalyptische en spectaculaire toekomstvisies die zelden letterlijk uitkomen.
Maar zoals altijd geldt: je weet het nooit. Tot die tijd blijft 2026 gewoon een nieuw jaar vol onbekende mogelijkheden, uitdagingen en verrassingen. Of daar ook buitenaardse bezoekers bij horen, zal de tijd moeten uitwijzen.