Algemeen
Gordon zat op laatste vlucht Jonnie Boer naar Bonaire: ´Hij zag er heel slecht uit´
In een openhartig gesprek tijdens de interviewserie Bij Andy in de Auto vertelt Gordon over een bijzondere samenloop van omstandigheden. De zanger en presentator zat namelijk op dezelfde vlucht naar Bonaire als sterrenchef Jonnie Boer, die enkele dagen later op het eiland overleed aan de gevolgen van een longembolie.
Laatste reis naar de zon
Jonnie Boer, bekend van sterrenrestaurant De Librije, overleed op 60-jarige leeftijd. Zijn overlijden kwam hard aan in de Nederlandse culinaire wereld en daarbuiten. Nu blijkt dat Gordon hem nog kort voor zijn overlijden heeft gesproken. “Ik zat dus gewoon aan boord met Jonnie en zijn vrouw. En nu vliegt hij terug in een kist,” vertelt Gordon zichtbaar aangedaan. “Dat is toch nauwelijks te bevatten.”
Een schrikbarende indruk
Gordon beschrijft dat hij tijdens de vlucht kort contact had met Jonnie Boer en daarbij opmerkte dat hij er “echt slecht uitzag.” Hij benadrukt dat hij daar behoorlijk van schrok. “Ik vond hem altijd een heel mooie man, maar toen ik hem daar zag, dacht ik: dit is niet goed. Hij zag er moe en getekend uit.”
Het contrast met het vakantieleven
Terwijl Gordon zelf aangeeft heerlijk te hebben kunnen uitrusten op Bonaire, vormt het besef dat iemand uit zijn nabijheid tijdens diezelfde reis zijn laatste dagen beleefde, een schril contrast. Het moment laat hem zichtbaar niet onberoerd, en hij deelt het verhaal niet vanuit sensatie, maar eerder als verwerking en verwondering.
Oprechte verbazing in de auto
Gastheer Andy van der Meijde reageert op het verhaal met verbazing en stelt de vraag of Jonnie wellicht overwerkt was. Gordon knikt en suggereert dat het misschien inderdaad zo was. De gedachte dat zelfs succesvolle en ogenschijnlijk energieke mensen plotseling uit het leven kunnen worden gerukt, raakt een gevoelige snaar.
Lichte toon slaat snel om
De sfeer in de auto verandert echter snel wanneer Andy’s telefoon gaat en een plagerige opmerking volgt, die Gordon gretig oppakt. Binnen een paar zinnen verandert het gesprek van een moment van rouw naar een luchtige, bijna banale uitwisseling. Het contrast is opvallend en typerend voor de losbandige toon van de serie.
Kritiek op toonverschuiving
Niet iedereen zal die toonverschuiving kunnen waarderen. De abrupte overgang van serieuze rouw naar grove grappen kan bij sommige kijkers overkomen als ongepast. Toch is het voor wie Gordon kent niet geheel onverwacht: hij schuwt geen directe uitspraken, ook niet op gevoelige momenten.
Een ongemakkelijke botsing tussen rouw en realiteit
Het fragment uit Bij Andy in de Auto toont hoe rouw en luchtigheid soms pijnlijk door elkaar heen kunnen lopen. Gordon deelt een oprechte ervaring over een laatste ontmoeting met Jonnie Boer, maar laat tegelijkertijd ook zien hoe snel een gesprek kan omslaan. Voor sommigen een teken van oneerbiedigheid, voor anderen juist een illustratie van hoe mensen omgaan met verlies in een wereld waarin alles continu doorgaat.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.