Algemeen
Gerard Joling toont nieuw gezicht voor het eerst in het openbaar, mensen schrikken zich wezenloos
Gerard Joling verrast kijkers: van openhartige reality tot opvallende gezichtsverandering
Gerard Joling is al decennialang een van de bekendste gezichten in de Nederlandse showbizz. Van zijn muzikale carrière tot zijn uitgesproken televisieoptredens: hij weet het publiek altijd te boeien. Toch beleeft de zanger, presentator en persoonlijkheid op zijn 65e een nieuwe piek in zijn roem – en dat is te danken aan zijn eigen realityserie: Only Joling.
In die serie biedt Gerard een open en vaak hilarisch inkijkje in zijn dagelijkse leven. En waar sommigen bij reality nog altijd denken aan ingestudeerde scènes en gelikte editmomenten, bewijst Only Joling dat het ook anders kan: eerlijk, ongefilterd en met een grote dosis zelfspot.
Een serie vol oprechte momenten
Toen Gerard Joling aankondigde dat hij met een eigen realityserie zou komen, waren de reacties wisselend. Hoewel hij bekendstaat als een rasentertainer, klonk er ook scepsis. Zou het wéér zo’n reeks worden vol scripts, ingestudeerde lachjes en handige beeldmontage? Gerard was echter duidelijk: Only Joling zou puur en ongefilterd zijn.
“Bij mij zie je alles, ook als het even niet zo leuk is,” zei hij bij de lancering. En die belofte maakt hij waar.
Op vrijdagavond stemmen honderdduizenden huishoudens in op RTL om de avonturen van Geer te volgen. De kijkcijfers zijn stevig, maar wat nog opvallender is: de positieve reacties. Mensen prijzen zijn zelfspot, zijn nuchtere houding en vooral het feit dat zijn bekendheid hem niet veranderd heeft.
Of het nu gaat om een verloren koffertje op Schiphol, een gênante scène bij de kapper of een emotioneel moment met zijn moeder: Gerard laat zich zien zoals hij is. En dat werkt.
Oprechtheid in een wereld vol opsmuk
Waar veel BN’ers tegenwoordig zorgvuldig werken aan een gepolijst imago op sociale media, lijkt Gerard zich daar nauwelijks mee bezig te houden. Zijn aanpak is eerder het tegenovergestelde: eigenzinnig, spontaan en vol humor, zelfs als hij zichzelf op de hak neemt.
Die oprechtheid is precies wat hem nu extra populair maakt. In een tijd waarin het onderscheid tussen echt en gemaakt soms moeilijk te zien is, biedt Only Joling een verademing. Het is dan ook geen toeval dat fans het programma omschrijven als “menselijk”, “hartverwarmend” en “verrassend eerlijk”.
Een nieuw gezicht voor Gerard
Tussen alle positieve reacties over de show door, is er ook ruimte voor verbazing. En die gaat over Gerards uiterlijk. De zanger, die onlangs zijn 65e verjaardag vierde, heeft namelijk recentelijk een aantal cosmetische ingrepen ondergaan – en dat is te zien.
Gerard onderging een gezichts-, hals- en ooglift, iets waar hij open over is. Hij wilde zich beter voelen in zijn vel en vond het tijd voor een kleine update. In talkshows en interviews vertelde hij met een knipoog: “Ik ben weer als nieuw, schat.”
Toch viel de transformatie op – en zorgde die voor flink wat gesprekken in medialand.
Opmerkingen van de showbizzkenners
Tijdens een uitzending van Shownieuws besprak Bart Ettekoven het onderwerp uitgebreid. Hij wees op de subtiele veranderingen aan Gerards gezicht: “De oplettende kijker zal gezien hebben dat zijn ogen iets anders staan en dat er hier (wijzend op zijn onderkin) een kwabje weg is.”
Volgens Ettekoven zou Joling geopereerd zijn door Joost Staudt, een gerenommeerd plastisch chirurg die eerder ook bekend werd als ex-man van presentatrice Nicolette Kluijver.
Hoewel de ingreep netjes is uitgevoerd, valt de verandering op – vooral omdat Gerard altijd bekendstond om zijn uitgesproken mimiek en herkenbare gezicht.
Aran Bade: “Ik schrok me wezenloos”
Ook showbizzverslaggever Aran Bade van RTL Boulevard liet zich uit over de transformatie van Gerard. Hij bezocht recentelijk een evenement waar de zanger aanwezig was en schrok van zijn verschijning.
“Ik dacht echt: wat is hier gebeurd? Het leek even alsof ik naar een wassen beeld keek,” aldus Aran.
Volgens hem is het gezicht van Gerard nog niet volledig hersteld. “Het moet nog uitharden,” zei hij. En dat lijkt ook de reden te zijn waarom het management van Gerard naar verluidt eerst heeft geprobeerd hem te ontmoedigen de operatie te ondergaan.
Bade sprak met het management en meldde: “Ze zijn een beetje geschrokken. Het is tenslotte niet zonder risico. De ingreep heeft zes uur geduurd.”
Zelfs Patty Brard schrikt
Wanneer zelfs een doorgewinterde mediapersoonlijkheid als Patty Brard schrikt van een cosmetische ingreep, weet je dat er iets opvalt. Brard, die zelf niet vies is van een beetje hulp van de chirurg, zou volgens insiders “flink geschrokken” zijn toen ze Gerard weer zag.
Toch overheerst bij de meeste fans geen kritiek, maar bewondering voor Gerards eerlijkheid. Waar veel BN’ers cosmetische ingrepen geheim houden of bagatelliseren, is Gerard daar volkomen open over. Hij schaamt zich er niet voor – en dat maakt het verschil.
De balans tussen ijdelheid en zelfspot
Gerard Joling is nooit verlegen geweest om een beetje ijdelheid. Al sinds de jaren ’80 besteedt hij veel zorg aan zijn uiterlijk en kleding. Toch weet hij die ijdelheid altijd in balans te brengen met zelfspot en relativeringsvermogen.
In een tijd waarin het streven naar een jeugdige uitstraling vaak krampachtig overkomt, weet Gerard zijn keuze op een luchtige manier te presenteren. En misschien is dat wel waarom het publiek hem blijft omarmen – met of zonder rimpels.
Van hitmachine tot realityheld
Met Only Joling laat Gerard zien dat hij nog lang niet uitgespeeld is. Waar sommige artiesten na hun zestigste langzaam uit beeld verdwijnen, weet Gerard zich telkens opnieuw uit te vinden – zonder zichzelf te verliezen.
Hij heeft zijn plek gevonden als een entertainer pur sang, die het publiek meeneemt in zijn leven, zonder schaamte, zonder filter, maar met een flinke dosis charme. De combinatie van toegankelijkheid, eerlijkheid en humor maakt hem tot een van de meest geliefde BN’ers van dit moment.
Conclusie: Gerard blijft Gerard – maar dan met een fris gezicht
Of je nu kijkt voor de humor, de herkenbaarheid of de nostalgie: Only Joling biedt precies wat je verwacht – én meer. Gerard Joling laat zich van al zijn kanten zien: vrolijk, kwetsbaar, ijdel en ontwapenend eerlijk.
Zijn recente transformatie is misschien even wennen, maar laat ook zien dat hij durft te kiezen voor wat hem goed laat voelen – mét een knipoog naar de wereld. En dat maakt hem, zelfs op 65-jarige leeftijd, nog altijd een publiekslieveling.
Met miljoenen kijkers, een goedlopende show én een opgefrist gezicht staat Gerard Joling opnieuw midden in de spotlights. Niet als karikatuur, maar als mens. En dat, in een wereld vol poses, is misschien wel zijn grootste kracht.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.