Algemeen
Floortje Dessing laat na 7 maanden eindelijk iets van zich horen
Floortje Dessing breekt de stilte: “Na een jaar vol verlies voel ik me langzaam weer wat sterker”
Na maanden van radiostilte heeft Floortje Dessing opnieuw van zich laten horen. De geliefde presentatrice, bekend van haar indrukwekkende reisprogramma’s, verdween vorig jaar abrupt uit de schijnwerpers. Via een emotionele post op Instagram deelt ze nu hoe zwaar het afgelopen jaar voor haar is geweest – en hoe ze langzaam weer de kracht vindt om vooruit te kijken.
Groot verlies: afscheid van haar vader
In mei 2024 kreeg Floortje te maken met een immens persoonlijk verlies: haar vader, Chris Dessing, 0verleed. Het verdriet kwam hard aan en zette haar wereld op zijn kop. De normaal zo reislustige en energieke Floortje trok zich volledig terug. Haar werk, dat haar jarenlang over de hele wereld bracht, liet ze voor wat het was. De r0uw en het verdriet vroegen al haar aandacht en energie.
In augustus van datzelfde jaar gaf ze in een open bericht aan dat het lichamelijk ook niet goed met haar ging. “Het lijf doet even niet mee,” schreef ze toen. Ze vermoedde dat ze iets had opgelopen, maar bovenal werd duidelijk dat het verlies van haar vader diepe sporen had achtergelaten.
Stilte op sociale media
De laatste keer dat Floortje iets van zich liet horen was in oktober. Toen deelde ze een foto waarop ze onder een dekentje op de bank lag – een intiem moment dat veel volgers raakte. Het was een teken dat ze nog herstellende was. Daarna bleef het stil. Geen nieuwe afleveringen, geen interviews, geen updates. Voor velen werd het duidelijk: Floortje nam de tijd die ze nodig had om te r0uwen.
Terugblik én hoop: “Elke dag weer wat sterker”
Maar nu, bijna een jaar na het verlies van haar vader, doorbreekt ze zelf de stilte. In een warme en persoonlijke Instagram-post blikt ze terug op deze moeilijke periode. “Die vader van ons hield wel van een feestje,” schrijft ze, verwijzend naar de man die haar leven zo sterk beïnvloedde. Op de dag van zijn afscheid – precies een jaar geleden – koos de familie ervoor om zijn leven te vieren, samen en met liefdevolle herinneringen.
Ze laat weten dat ze nog midden in een proces zit: “Ik ben nog even aan het landen na dit intense jaar,” schrijft ze. Maar ze voelt ook dat er beweging komt. “Ik ben mezelf langzaam weer aan het terugvinden. En word ik elke dag weer wat sterker… to be continued…”
Grote betrokkenheid van fans
De reacties op haar bericht stromen binnen. Duizenden volgers betuigen hun steun en spreken hun bewondering uit voor haar kwetsbaarheid. “Wat dapper dat je deelt hoe zwaar het is geweest,” reageert iemand. Anderen schrijven hoezeer ze haar inspirerende manier van leven hebben gemist. Floortje’s boodschap raakt een snaar bij velen die zelf ook r0uwen of moeilijke tijden doormaken.
Terug naar zichzelf, op eigen tempo
De bekende presentatrice heeft altijd bewust gekozen voor diepgang en rust, zowel in haar programma’s als in haar persoonlijke leven. Haar keuze om zich terug te trekken uit het publieke oog was voor velen begrijpelijk – en haar openheid over het proces van verlies en herstel maakt haar des te menselijker.
Er is nog geen duidelijkheid over wanneer Floortje weer aan het werk gaat of nieuwe projecten zal starten, maar daar lijkt nu ook niet de nadruk op te liggen. “Gezondheid, r0uwverwerking en innerlijke balans” lijken voor haar nu het belangrijkst.
Een toekomst in opbouw
Dat ze de woorden “to be continued…” gebruikt, geeft hoop aan haar fans – en misschien ook aan zichzelf. Want al ligt het tempo lager dan voorheen, het vuur lijkt nog altijd in haar te branden. Misschien niet meer in de vorm van verre reizen of spectaculaire tv-projecten, maar wel in de vorm van innerlijke kracht en hernieuwde levenslust.
Een leven vieren, ondanks het gemis
De manier waarop Floortje met het verlies van haar vader omgaat, is tekenend voor haar karakter: ingetogen, echt en met liefde voor het leven. Het r0uwproces is nog lang niet afgerond, maar het feit dat ze opnieuw haar stem laat horen, is veelzeggend.
Met haar boodschap laat ze zien dat het oké is om stil te staan, om niet meteen door te razen. En dat herstel tijd kost – maar ook mogelijk is, stap voor stap.
Wil je op de hoogte blijven van Floortje Dessing en haar weg terug naar het scherm? Volg haar op Instagram en blijf verbonden. ❤️
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.