Algemeen
Eerste zomerdagen staan voor de deur: zo warm wordt het de komende dagen
Na weken van wisselvallig en nat weer komt er eindelijk een omslag in het Nederlandse weerbeeld. De zon laat zich weer volop zien en meteorologen voorspellen voor de komende dagen droog, zonnig en warm lenteweer. In sommige delen van het land kan de temperatuur zelfs oplopen tot 25 graden. Daarmee lijkt de zomer vroegtijdig in aantocht.
Donderdag start het zonnige weerbeeld
De weersverandering begint op donderdag. In vrijwel het hele land blijft het droog en de zon schijnt geregeld tussen de stapelwolken door. Hoewel er lokaal nog een kleine kans is op een enkele bui, zal het overgrote deel van de dag aangenaam verlopen. De wind waait zwak tot matig uit het oosten, waardoor het vooral in het binnenland prettig aanvoelt.
Temperaturen lopen langzaam op
Op donderdag liggen de temperaturen tussen de 15 graden op de Waddeneilanden en 17 tot 19 graden in de rest van het land. In de avonduren klaart het breed op en daalt de temperatuur naar 3 tot 6 graden. Aan de kust blijft het iets milder met temperaturen tussen de 8 en 10 graden. Alles wijst erop dat dit het begin is van een langere zonnige periode.
Vrijdag wordt het nog aangenamer
Ook vrijdag wordt een aangename dag met veel zonneschijn. De ochtend begint helder en in de middag ontstaan hier en daar wat stapelwolken. In het grootste deel van het land blijft het droog. De temperaturen stijgen iets verder: tussen de 18 en 21 graden, met in het binnenland de hoogste waarden. Aan zee zorgt een frisse wind nog voor lagere temperaturen.
Zaterdag perfect voor buitenactiviteiten
Zaterdag belooft een ideale lentedag te worden voor wie eropuit wil. De zon schijnt volop en er wordt geen regen verwacht. De temperatuur loopt op tot 20 tot 23 graden, met de hoogste waarden in het zuiden van het land. Alleen op de Waddeneilanden blijft het met maximaal 17 graden iets koeler. In het oosten en noordoosten kunnen wat hoge wolkensluiers verschijnen, maar verder is het helder.
Zondag mogelijk eerste officiële zomerdag
Zondag zou wel eens de eerste officiële zomerdag van 2025 kunnen worden. In grote delen van het land stijgt het kwik tot 25 graden. De oostenwind voert droge, warme lucht aan. Het UV-niveau ligt rond de 5, wat betekent dat onbeschermd zonnen sterk wordt afgeraden. De dag is uitermate geschikt voor een barbecue, terrasbezoek of wandeling in het park.
Vooruitzicht volgende week: zonnig en droog
Ook na het weekend houdt het zomerse weer aan. De dagen verlopen zonnig, droog en warm met temperaturen tussen de 20 en 25 graden. De nachten zijn fris met minima rond de 9 graden. Daarmee zijn de ochtenden aangenaam koel. Regen wordt voorlopig niet verwacht, waardoor het neerslagtekort verder oploopt.
Zomer lijkt van start in Nederland
Met de aanhoudende droogte, veel zon en oplopende temperaturen lijkt de zomer in Nederland vroeg begonnen. Zonaanbidders kunnen hun hart ophalen, maar er is ook reden tot waakzaamheid. Volgens Weeronline behoort 2025 nu al tot de droogste 5% van jaren sinds het begin van de metingen. Genieten is toegestaan, maar alertheid op de droogte blijft belangrijk.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.