Algemeen
De 32-jarige Roxeanne Hazes laat Instagram ontploffen met snoeihete bikinifoto: ‘Halleluja en amen, wat een figuur!’
Terwijl de media druk blijven speculeren over de relatieperikelen tussen André Hazes en Monique Westenberg, kiest Roxeanne Hazes voor rust en ontspanning tijdens een welverdiende vakantie. Terwijl haar broer en diens ex-vriendin de roddelpagina’s vullen met geruchten, trekt Roxeanne zich terug met haar gezin en focust zich op de kleine, mooie momenten van het leven. Op sociale media deelt ze ontspannen foto’s en geeft ze een inkijkje in haar zonnige uitje, ver weg van de schijnwerpers die haar familie vaak vergezellen.
Op Instagram laat Roxeanne haar volgers weten dat ze geniet van zon, zee en samenzijn. In plaats van in te gaan op de familiehectiek, deelt ze liever positieve energie. Ze plaatst een foto waarop ze straalt in een zomerse outfit, met als onderschrift: “Even opladen met mijn liefsten.” De foto oogst veel lof: fans reageren enthousiast op haar natuurlijke uitstraling en nuchtere houding. “Jij blijft gewoon jezelf, en dat bewonder ik zo aan je,” schrijft een volger. Een ander zegt: “Wat fijn om je zo ontspannen te zien!”
Hoewel het merendeel van de media-aandacht gericht is op André en zijn turbulente relatie met Monique, weten trouwe volgers dat ook Roxeanne een bijzonder verhaal heeft. Al sinds haar jeugd staat ze in de schijnwerpers, al kiest ze zelf voor een veel rustigere en stabielere route dan haar broer. Op 16 maart 2007 maakte ze haar tv-debuut als zangeres in het programma So You Wanna Be a Popstar op SBS6. Destijds was ze nog maar zestien jaar oud, wat ervoor zorgde dat de arbeidsinspectie een oogje in het zeil hield. In samenwerking met SBS6 werd afgesproken dat ze maximaal vijftien keer mocht optreden en dat haar tv-optredens vóór 22.30 uur zouden eindigen.
In het programma werd ze begeleid door coach Tom Peters. Hoewel ze niet als winnaar uit de bus kwam – ze verloor uiteindelijk in een sing-off van Sascha Visser en eindigde als vierde – zette ze zichzelf definitief op de kaart als jonge artiest met potentie. Sindsdien heeft ze een muzikale carrière opgebouwd die zich kenmerkt door oprechtheid en een eigenzinnige stijl. Ze houdt vast aan haar muzikale identiteit en laat zich nauwelijks meeslepen door de roem of de schandalen die soms rondom haar achternaam zweven.
Roxeanne is inmiddels 32 jaar en heeft een indrukwekkend palmares opgebouwd, zowel muzikaal als persoonlijk. Ze trad op in uitverkochte zalen, bracht diverse succesvolle singles uit en kreeg waardering voor haar eigen sound en persoonlijke teksten. Tegelijkertijd koos ze bewust voor een leven waarin haar gezin centraal staat. Haar partner en hun zoon vormen haar thuisbasis. In interviews laat ze regelmatig weten dat deze balans tussen werk en privé essentieel voor haar is. “Ik ben op mijn gelukkigst als ik thuis ben, met mijn gezin. Muziek is mijn passie, maar mijn familie is mijn anker,” zei ze onlangs in een gesprek met een lifestylemagazine.
Waar veel familieleden zich laten meeslepen door het ritme van de roddelpers, blijft Roxeanne bewust op afstand. Ze heeft een duidelijke keuze gemaakt: ze focust zich op haar eigen leven en laat de storm van speculaties rondom anderen aan zich voorbijgaan. Juist die keuze wordt gewaardeerd door haar fans en volgers. Haar authenticiteit en rust vormen een welkome tegenhanger in een wereld vol ophef en headlines.
De vakantiefoto die ze onlangs deelde, laat zien dat die benadering werkt. Op de foto is te zien hoe ze, zichtbaar ontspannen, geniet van de zon. De reacties liegen er niet om: “Wat zie je er goed uit! Je straalt rust uit,” schrijft een volger. Een ander merkt op: “Fijn dat jij je niet laat meeslepen door alle Hazes-hectiek.”
Ondertussen blijven de geruchten rondom haar broer André en zijn ex Monique de headlines domineren. Showbizzcommentator Evert Santegoeds suggereerde zelfs dat er op vakantie een huwelijksaanzoek had plaatsgevonden, al is daar vooralsnog geen enkel bewijs voor. Het officiële statement dat André en Monique momenteel ‘op een andere plek in elkaars leven staan’ doet vermoeden dat de koek definitief op is. Desondanks verblijven de twee wel samen op vakantie, samen met hun zoontje en familieleden, waaronder Roxeanne en haar partner Erik.
Wat daar precies speelt, laat Roxeanne wijselijk in het midden. Ze plaatst geen foto’s van groepsmomenten en reageert niet op vragen of geruchten. Haar profiel is een bron van positiviteit, met foto’s van de natuur, lekkere maaltijden en kleine momenten van geluk. Daarmee bouwt ze gestaag aan een ander imago: dat van een nuchtere artieste met hart voor haar gezin, gevoel voor stijl en liefde voor muziek.
In het najaar staat er weer nieuwe muziek op de planning. Roxeanne liet eerder dit jaar weten dat ze bezig is met een nieuw album, waarin ze persoonlijke verhalen wil verwerken. “Het worden liedjes over vrouw-zijn, moeder-zijn, en over opgroeien in de schaduw van bekendheid,” verklapte ze al. Veel fans kijken reikhalzend uit naar deze nieuwe muzikale fase, waarin ze naar eigen zeggen nog dichter bij zichzelf wil blijven.
Wat haar toekomstplannen ook zijn, één ding is duidelijk: Roxeanne Hazes bewandelt haar eigen pad. In een familie waarin roem en rumoer vaak hand in hand gaan, is zij het toonbeeld van kalmte en zelfbeheersing. Haar vakantie is daarvan het beste bewijs: geen ophef, geen headlines, maar zon, rust en liefde. Soms is dat precies wat een mens nodig heeft.
De komende weken blijft het afwachten wat er verder bekend wordt over de familie Hazes en de onderlinge verhoudingen. Maar zolang Roxeanne zich blijft richten op haar eigen koers, lijkt ze de stormen moeiteloos te trotseren. En dat is misschien wel haar grootste kracht. Terwijl anderen worden meegesleurd door geruchten, blijft zij stilstaan bij wat echt telt: haar muziek, haar gezin, en het leven dat ze zelf vormgeeft, buiten het zicht van de roddelbladen.
Voor haar 400.000 volgers is dat een verademing. En voor zichzelf misschien wel de sleutel tot duurzaam geluk.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.