Algemeen
De 32-jarige Roxeanne Hazes laat Instagram ontploffen met snoeihete bikinifoto: ‘Halleluja en amen, wat een figuur!’
Terwijl de media druk blijven speculeren over de relatieperikelen tussen André Hazes en Monique Westenberg, kiest Roxeanne Hazes voor rust en ontspanning tijdens een welverdiende vakantie. Terwijl haar broer en diens ex-vriendin de roddelpagina’s vullen met geruchten, trekt Roxeanne zich terug met haar gezin en focust zich op de kleine, mooie momenten van het leven. Op sociale media deelt ze ontspannen foto’s en geeft ze een inkijkje in haar zonnige uitje, ver weg van de schijnwerpers die haar familie vaak vergezellen.
Op Instagram laat Roxeanne haar volgers weten dat ze geniet van zon, zee en samenzijn. In plaats van in te gaan op de familiehectiek, deelt ze liever positieve energie. Ze plaatst een foto waarop ze straalt in een zomerse outfit, met als onderschrift: “Even opladen met mijn liefsten.” De foto oogst veel lof: fans reageren enthousiast op haar natuurlijke uitstraling en nuchtere houding. “Jij blijft gewoon jezelf, en dat bewonder ik zo aan je,” schrijft een volger. Een ander zegt: “Wat fijn om je zo ontspannen te zien!”
Hoewel het merendeel van de media-aandacht gericht is op André en zijn turbulente relatie met Monique, weten trouwe volgers dat ook Roxeanne een bijzonder verhaal heeft. Al sinds haar jeugd staat ze in de schijnwerpers, al kiest ze zelf voor een veel rustigere en stabielere route dan haar broer. Op 16 maart 2007 maakte ze haar tv-debuut als zangeres in het programma So You Wanna Be a Popstar op SBS6. Destijds was ze nog maar zestien jaar oud, wat ervoor zorgde dat de arbeidsinspectie een oogje in het zeil hield. In samenwerking met SBS6 werd afgesproken dat ze maximaal vijftien keer mocht optreden en dat haar tv-optredens vóór 22.30 uur zouden eindigen.
In het programma werd ze begeleid door coach Tom Peters. Hoewel ze niet als winnaar uit de bus kwam – ze verloor uiteindelijk in een sing-off van Sascha Visser en eindigde als vierde – zette ze zichzelf definitief op de kaart als jonge artiest met potentie. Sindsdien heeft ze een muzikale carrière opgebouwd die zich kenmerkt door oprechtheid en een eigenzinnige stijl. Ze houdt vast aan haar muzikale identiteit en laat zich nauwelijks meeslepen door de roem of de schandalen die soms rondom haar achternaam zweven.
Roxeanne is inmiddels 32 jaar en heeft een indrukwekkend palmares opgebouwd, zowel muzikaal als persoonlijk. Ze trad op in uitverkochte zalen, bracht diverse succesvolle singles uit en kreeg waardering voor haar eigen sound en persoonlijke teksten. Tegelijkertijd koos ze bewust voor een leven waarin haar gezin centraal staat. Haar partner en hun zoon vormen haar thuisbasis. In interviews laat ze regelmatig weten dat deze balans tussen werk en privé essentieel voor haar is. “Ik ben op mijn gelukkigst als ik thuis ben, met mijn gezin. Muziek is mijn passie, maar mijn familie is mijn anker,” zei ze onlangs in een gesprek met een lifestylemagazine.
Waar veel familieleden zich laten meeslepen door het ritme van de roddelpers, blijft Roxeanne bewust op afstand. Ze heeft een duidelijke keuze gemaakt: ze focust zich op haar eigen leven en laat de storm van speculaties rondom anderen aan zich voorbijgaan. Juist die keuze wordt gewaardeerd door haar fans en volgers. Haar authenticiteit en rust vormen een welkome tegenhanger in een wereld vol ophef en headlines.
De vakantiefoto die ze onlangs deelde, laat zien dat die benadering werkt. Op de foto is te zien hoe ze, zichtbaar ontspannen, geniet van de zon. De reacties liegen er niet om: “Wat zie je er goed uit! Je straalt rust uit,” schrijft een volger. Een ander merkt op: “Fijn dat jij je niet laat meeslepen door alle Hazes-hectiek.”
Ondertussen blijven de geruchten rondom haar broer André en zijn ex Monique de headlines domineren. Showbizzcommentator Evert Santegoeds suggereerde zelfs dat er op vakantie een huwelijksaanzoek had plaatsgevonden, al is daar vooralsnog geen enkel bewijs voor. Het officiële statement dat André en Monique momenteel ‘op een andere plek in elkaars leven staan’ doet vermoeden dat de koek definitief op is. Desondanks verblijven de twee wel samen op vakantie, samen met hun zoontje en familieleden, waaronder Roxeanne en haar partner Erik.
Wat daar precies speelt, laat Roxeanne wijselijk in het midden. Ze plaatst geen foto’s van groepsmomenten en reageert niet op vragen of geruchten. Haar profiel is een bron van positiviteit, met foto’s van de natuur, lekkere maaltijden en kleine momenten van geluk. Daarmee bouwt ze gestaag aan een ander imago: dat van een nuchtere artieste met hart voor haar gezin, gevoel voor stijl en liefde voor muziek.
In het najaar staat er weer nieuwe muziek op de planning. Roxeanne liet eerder dit jaar weten dat ze bezig is met een nieuw album, waarin ze persoonlijke verhalen wil verwerken. “Het worden liedjes over vrouw-zijn, moeder-zijn, en over opgroeien in de schaduw van bekendheid,” verklapte ze al. Veel fans kijken reikhalzend uit naar deze nieuwe muzikale fase, waarin ze naar eigen zeggen nog dichter bij zichzelf wil blijven.
Wat haar toekomstplannen ook zijn, één ding is duidelijk: Roxeanne Hazes bewandelt haar eigen pad. In een familie waarin roem en rumoer vaak hand in hand gaan, is zij het toonbeeld van kalmte en zelfbeheersing. Haar vakantie is daarvan het beste bewijs: geen ophef, geen headlines, maar zon, rust en liefde. Soms is dat precies wat een mens nodig heeft.
De komende weken blijft het afwachten wat er verder bekend wordt over de familie Hazes en de onderlinge verhoudingen. Maar zolang Roxeanne zich blijft richten op haar eigen koers, lijkt ze de stormen moeiteloos te trotseren. En dat is misschien wel haar grootste kracht. Terwijl anderen worden meegesleurd door geruchten, blijft zij stilstaan bij wat echt telt: haar muziek, haar gezin, en het leven dat ze zelf vormgeeft, buiten het zicht van de roddelbladen.
Voor haar 400.000 volgers is dat een verademing. En voor zichzelf misschien wel de sleutel tot duurzaam geluk.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.