Algemeen
Chantal Janzen laat zich van haar slechtste kant zien: ´Grote afgunst naar haar stiefkinderen toe´
Het eerste seizoen van Eén Grote Familie werd een onverwacht succes op Videoland, en fans kunnen hun hart ophalen: op 24 mei 2025 verschijnt het tweede seizoen.
Chantal Janzen speelt opnieuw de hoofdrol van stiefmoeder in een samengesteld gezin – een rol die haar op het lijf geschreven is. In een interview met Beau Monde vertelt de presentatrice hoe haar eigen leven als stiefmoeder terugkomt in de serie, inclusief de moeilijke momenten.
Serie bracht gesprekken op gang
Toen het eerste seizoen verscheen, bleek het niet alleen een hit op de streamingsdienst, maar ook een aanleiding voor belangrijke gesprekken binnen gezinnen. “Het grootste compliment dat ik kreeg, was dat ouders en pubers eindelijk met elkaar gingen praten,” zegt Chantal. “Kinderen beseften ineens hoe ingrijpend een scheiding is voor hun ouders. Dat we dat hebben bereikt met een serie maakt me echt trots.”
Zelf onderdeel van samengesteld gezin
Chantal spreekt uit ervaring: al zeventien jaar maakt ze deel uit van een samengesteld gezin. Haar man, Marco Geerartz, had al drie kinderen uit een eerdere relatie. Samen kregen ze later nog twee kinderen. In het begin was dat allerminst eenvoudig, geeft ze toe. “Er kwam ineens een compleet gezin bij, en daar moet je als jonge vrouw van 26 maar mee leren omgaan.”
Moeite met rol als stiefmoeder
In alle eerlijkheid deelt Chantal dat ze zich in het begin jaloers voelde. “Ik was jaloers op de tijd die Marco met zijn kinderen doorbracht,” zegt ze. “Ik voelde me schuldig, want ik dacht: jij bent een volwassen vrouw, zij zijn kinderen. Maar het gevoel was er. En op een gegeven moment moest ik het bespreekbaar maken, ook omdat Marco niet begreep waarom ik zo opstandig deed.”
Onbegrip uit haar omgeving
Begrip kreeg ze lang niet altijd. Velen vonden dat het niet haar probleem was, omdat het ‘niet haar kinderen’ waren. Maar voor Chantal werkte het anders. “Als je voor een man kiest, kies je ook voor zijn kinderen. Je kunt niet meer denken: ik ga gewoon door met mijn leven. Het draait niet meer alleen om jou.”
Groot verlangen naar één huis voor iedereen
Tegenwoordig is de dynamiek in haar gezin een stuk harmonieuzer. Chantal geniet intens van momenten waarop iedereen samen is. “Als ik kon, zou ik een huis kopen waar we met z’n allen onder één dak kunnen wonen, ook Marco’s volwassen kinderen. Dat lijkt me fantastisch.”
Ouder worden en botox
Toch kent ook het ouder worden zijn uitdagingen. Chantal is open over het feit dat ze al sinds haar 33ste botox gebruikt. Niet altijd met succes. “Op een gegeven moment had ik asymmetrische wangen en kon ik niet meer lachen,” vertelt ze met de nodige zelfspot. Ondanks die ervaring blijft ze eerlijk en nuchter over haar uiterlijk, en dat wordt door velen gewaardeerd.
Met het nieuwe seizoen van Eén Grote Familie op komst, laat Chantal opnieuw zien dat fictie en werkelijkheid soms dicht bij elkaar liggen – en dat kwetsbaarheid juist enorm krachtig kan zijn.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.