Algemeen
Chantal Janzen laat zich van haar slechtste kant zien: ´Grote afgunst naar haar stiefkinderen toe´
Het eerste seizoen van Eén Grote Familie werd een onverwacht succes op Videoland, en fans kunnen hun hart ophalen: op 24 mei 2025 verschijnt het tweede seizoen.
Chantal Janzen speelt opnieuw de hoofdrol van stiefmoeder in een samengesteld gezin – een rol die haar op het lijf geschreven is. In een interview met Beau Monde vertelt de presentatrice hoe haar eigen leven als stiefmoeder terugkomt in de serie, inclusief de moeilijke momenten.
Serie bracht gesprekken op gang
Toen het eerste seizoen verscheen, bleek het niet alleen een hit op de streamingsdienst, maar ook een aanleiding voor belangrijke gesprekken binnen gezinnen. “Het grootste compliment dat ik kreeg, was dat ouders en pubers eindelijk met elkaar gingen praten,” zegt Chantal. “Kinderen beseften ineens hoe ingrijpend een scheiding is voor hun ouders. Dat we dat hebben bereikt met een serie maakt me echt trots.”
Zelf onderdeel van samengesteld gezin
Chantal spreekt uit ervaring: al zeventien jaar maakt ze deel uit van een samengesteld gezin. Haar man, Marco Geerartz, had al drie kinderen uit een eerdere relatie. Samen kregen ze later nog twee kinderen. In het begin was dat allerminst eenvoudig, geeft ze toe. “Er kwam ineens een compleet gezin bij, en daar moet je als jonge vrouw van 26 maar mee leren omgaan.”
Moeite met rol als stiefmoeder
In alle eerlijkheid deelt Chantal dat ze zich in het begin jaloers voelde. “Ik was jaloers op de tijd die Marco met zijn kinderen doorbracht,” zegt ze. “Ik voelde me schuldig, want ik dacht: jij bent een volwassen vrouw, zij zijn kinderen. Maar het gevoel was er. En op een gegeven moment moest ik het bespreekbaar maken, ook omdat Marco niet begreep waarom ik zo opstandig deed.”
Onbegrip uit haar omgeving
Begrip kreeg ze lang niet altijd. Velen vonden dat het niet haar probleem was, omdat het ‘niet haar kinderen’ waren. Maar voor Chantal werkte het anders. “Als je voor een man kiest, kies je ook voor zijn kinderen. Je kunt niet meer denken: ik ga gewoon door met mijn leven. Het draait niet meer alleen om jou.”
Groot verlangen naar één huis voor iedereen
Tegenwoordig is de dynamiek in haar gezin een stuk harmonieuzer. Chantal geniet intens van momenten waarop iedereen samen is. “Als ik kon, zou ik een huis kopen waar we met z’n allen onder één dak kunnen wonen, ook Marco’s volwassen kinderen. Dat lijkt me fantastisch.”
Ouder worden en botox
Toch kent ook het ouder worden zijn uitdagingen. Chantal is open over het feit dat ze al sinds haar 33ste botox gebruikt. Niet altijd met succes. “Op een gegeven moment had ik asymmetrische wangen en kon ik niet meer lachen,” vertelt ze met de nodige zelfspot. Ondanks die ervaring blijft ze eerlijk en nuchter over haar uiterlijk, en dat wordt door velen gewaardeerd.
Met het nieuwe seizoen van Eén Grote Familie op komst, laat Chantal opnieuw zien dat fictie en werkelijkheid soms dicht bij elkaar liggen – en dat kwetsbaarheid juist enorm krachtig kan zijn.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.