Algemeen
Bijzondere onthulling: Dit is waarom Henny Huisman plotseling verdwenen is van tv
Henny Huisman: van tv-icoon tot vergeten held — waar bleef het applaus?
Er was een tijd dat de Nederlandse televisie niet zonder Henny Huisman kon. Met zijn energieke presentatie, warme uitstraling en oprechte betrokkenheid groeide hij in de jaren ’80 en ’90 uit tot een van de meest geliefde gezichten van de buis. Programma’s als De Mini-playbackshow, De Soundmixshow en later Korenslag bereikten miljoenen kijkers en vormden het hart van menig zaterdagavond.
Maar vandaag is het oorverdovend stil rond de man die ooit het gezicht van de Nederlandse familieshows was. Hoe is het mogelijk dat iemand met zo’n indrukwekkende staat van dienst zo plots uit beeld verdween? En wat zegt dat over hoe we in Nederland omgaan met onze televisie-erfgoed?
De hoogtijdagen: warmte, muziek en herkenning
Wie in de jaren ‘80 en ‘90 opgroeide, kan er niet omheen: de herkenbare stem van Henny, zijn vriendelijke gezicht en zijn danspasjes tijdens de aankondiging van een jonge playbackartiest of onbekende zanger. De Soundmixshow was een kweekvijver voor talent, met namen als Marco Borsato en Edsilia Rombley als blijvende herinnering aan zijn invloed.
Het geheim van zijn succes? Oprechtheid. Henny was geen showbizzdiva of gelikte presentator, maar een man van het volk. Zijn empathie voor deelnemers, zijn vrolijke toon en zijn vermogen om jong en oud te raken maakten hem uniek. Hij vertegenwoordigde een televisietijdperk waarin verbinding centraal stond.
De val van het doek: plots stil aan het Mediapark
Na het succes volgde echter iets wat bijna niemand had zien aankomen: radiostilte. Geen nieuwe shows, geen vaste plek meer bij omroepen, geen terugkerende formats. In een interview met AD Magazine in 2019 liet Henny blijken zelf ook nauwelijks te begrijpen hoe het zover kon komen.
“Ze zien me als een relikwie,” zei hij. “Alsof ik bij het oude meubilair hoor, terwijl ik nog steeds ideeën heb — en de energie om ze uit te voeren.”
Volgens Huisman begon zijn terugtrekking uit de tv-wereld bij de EO, waar hij tussen 2007 en 2009 het programma Korenslag presenteerde. Een opmerking over de geaardheid van een apostel — bedoeld als grap — werd hem niet in dank afgenomen. De samenwerking eindigde abrupt, en sindsdien bleef het opvallend stil rond de presentator.
Niet meer welkom, geen nieuwe kans
Het pijnlijke voor Henny is niet alleen het gebrek aan opdrachten, maar vooral de complete afwezigheid van dialoog. In 2021 liet hij in een interview met Story weten dat hij nog steeds vol ideeën zit. Maar omroepen tonen geen interesse. Zelfs een uitnodiging om zijn ideeën te pitchen aan de koffietafels van het Mediapark blijft uit.
En dat terwijl formats als The Masked Singer, Holland’s Got Talent en The Voice overduidelijk schatplichtig zijn aan het genre dat Henny groot maakte: muzikale shows waarin gewone mensen hun talent tonen.
Het televisielandschap is veranderd
Een deel van de verklaring ligt in de snelle veranderingen binnen de mediawereld. Waar familieshows vroeger de standaard waren, draait televisie nu om jong, snel, digitaal. Streamingdiensten, reality-tv en influencers hebben de plaats ingenomen van lineaire tv-presentatoren.
Henny Huisman, met zijn gemoedelijke stijl en rustige aanpak, past niet langer in het profiel waar omroepen vandaag op mikken: flitsend, jeugdig en viraal potentieel. Dat hij ooit miljoenen kijkers trok, lijkt ineens niet meer relevant. Alsof ervaring en impact uit het verleden niets meer waard zijn in de jacht op clicks en trending topics.
Een echo van gemis: nostalgie bij het publiek
Toch blijft Henny Huisman in het collectieve geheugen gegrift. Onder zijn generatie fans leeft een diepe vorm van nostalgie. Op sociale media wordt zijn naam nog vaak genoemd als symbool voor “de tijd dat televisie nog echt verbond”.
“Henny bracht gezinnen samen voor de buis,” schrijft een fan op Facebook. “Dat zie je nu nauwelijks nog. Alles is gefragmenteerd, vluchtig. Maar hij was écht.”
Ook in regionale interviews of nostalgische terugblikken komt zijn naam vaak naar boven als een voorbeeld van een presentator met hart en ziel. Iemand die zijn deelnemers oprecht behandelde, die stond voor positiviteit, en die niet bang was voor een beetje vrolijke gekkigheid.
Een leven in rust, maar niet zonder plannen
Inmiddels woont Henny Huisman in het Friese Twijzelerheide, ver weg van de hectiek van de Randstad en het Mediapark. Af en toe duikt hij nog op in een programma als Adieu God?, waar hij openhartig sprak over zijn geloofsreis. In 2020 haalde hij kort het nieuws met zijn strijd tegen prostaatkanker, die hij gelukkig goed doorstond.
Op zijn sociale media laat hij zich nu en dan horen, vaak met een kwinkslag of nostalgische terugblik. Maar de vurige wens om weer iets te doen op televisie lijkt nog steeds springlevend.
“Ik heb nog formats liggen. Dingen die écht iets kunnen toevoegen aan het huidige tv-landschap,” zei hij eerder.
Waarom een tweede kans gerechtvaardigd is
De vraag rijst: waarom krijgt iemand als Henny Huisman geen tweede kans? In een tijd waarin omroepen worstelen met verbinding, vertrouwen en vernieuwing, lijkt iemand met zijn kwaliteiten en geschiedenis juist van grote waarde.
Een programma dat draait om menselijke verhalen, muziek, interactie en positiviteit — het zou zomaar kunnen aanslaan, juist nu. In een medialandschap vol snelle prikkels verlangen veel kijkers naar eenvoud en oprechtheid.
Bovendien zouden jongere generaties Henny kunnen ontdekken als de presentator die je even laat glimlachen, zonder dat je hoeft te scrollen of te swipen.
Wat Henny vertegenwoordigt
Meer dan een televisiepersoonlijkheid, is Henny Huisman een symbool van een tijdperk. Een tijd waarin je met je gezin voor de tv ging zitten, waarin applaus oprecht voelde, waarin kandidaten nog geen sterren waren maar mensen met een droom.
Zijn verdwijning zegt dan ook meer dan alleen iets over hem persoonlijk. Het zegt iets over hoe snel we iconen vergeten. Hoe weinig ruimte er is voor verleden, ervaring, en de waarde van herkenning in een overvolle mediamarkt.
Conclusie: verdwijnt de ziel van de televisie met hem?
Henny Huisman mag dan niet meer wekelijks op tv zijn, in de herinnering van miljoenen leeft hij voort. Zijn programma’s vormden bakens van verbinding, herkenning en positiviteit in een snel veranderende wereld. En dat is misschien precies wat we vandaag opnieuw nodig hebben.
Of hij ooit terugkeert op het scherm, blijft de vraag. Maar één ding staat vast: zijn plek in de Nederlandse televisiegeschiedenis is onuitwisbaar. En misschien is het tijd dat we als kijkers en omroepen die waarde opnieuw gaan erkennen.
Wat vind jij? Zou een Henny Huisman-comeback welkom zijn in deze tijd van snelle tv en korte aandachtsspanne? Deel je mening en discussieer mee op onze Facebookpagina!
In het SBS6-programma The Winner Takes It All draait alles om muzikale confrontaties, emotie en het oordeel van de jury. Elke week nemen twee zangers het tegen elkaar op in een rechtstreeks duel, waarbij slechts één van hen mag doorgaan naar de volgende ronde. De jury bestaat uit een vaste waarde en twee wisselende gastjuryleden. Die vaste waarde is niemand minder dan Waylon. Juist hij ligt na de uitzending van afgelopen zaterdag zwaar onder vuur bij kijkers.
Een duel dat meer losmaakte dan bedoeld
In de aflevering van zaterdag stond het duel tussen Gino en Enza centraal. Gino koos er bewust voor om het muzikale gevecht aan te gaan met Enza, een jonge zangeres die al eerder indruk maakte met haar eigenzinnige stijl. Voor haar optreden koos Enza voor een gewaagde interpretatie van het nummer Heb je even voor mij, oorspronkelijk een grote hit van Frans Bauer.
Waar het origineel bekendstaat als een vrolijk, toegankelijk meezingnummer, koos Enza voor een totaal andere benadering. Ze maakte er een meer ingetogen, bijna verhalende versie van, met nadruk op emotie en frasering. Dat bleek een keuze die de jury verdeelde, maar Waylon zichtbaar raakte.
Waylon diep onder de indruk
Na Enza’s optreden was Waylon opvallend aangedaan. Hij gaf haar de maximale score: een 10. “Ik moet echt even bijkomen,” zei hij na afloop, duidelijk onder de indruk van wat hij zojuist had gehoord. Volgens Waylon had Enza het nummer volledig naar haar hand gezet en durfde ze risico’s te nemen, iets wat hij naar eigen zeggen enorm waardeert bij artiesten.
Die hoge beoordeling bleek echter olie op het vuur bij een groot deel van het kijkerspubliek. Op sociale media, met name op X, barstte vrijwel direct na de uitzending een stroom aan kritiek los. Niet alleen op Enza’s uitvoering, maar vooral op Waylons oordeel.
Kijkers reageren fel en ongefilterd
Veel kijkers konden zich totaal niet vinden in de tien die Waylon uitdeelde. Voor hen ging Enza’s interpretatie te ver weg van het origineel. “Heb je even voor mij is alleen van Frans Bauer,” schreef een kijker. “Wat een zeiknummer heeft ze ervan gemaakt.” Anderen spraken over ‘praatzingen’ en vonden dat de vrolijkheid volledig uit het lied was gehaald.
De kritiek richtte zich al snel persoonlijk op Waylon. Sommige reacties gingen verder dan muzikale inhoud en stelden zijn objectiviteit ter discussie. Zo suggereerden meerdere gebruikers dat Waylon zich niet uitsluitend door zangkwaliteiten liet leiden. Eén reactie luidde: “Waylon jureert niet alleen met z’n oren maar óók met z’n pielemuis!” — een opmerking die veel bijval kreeg, maar ook weer nieuwe discussies losmaakte over respect en grenzen in online reacties.
Een andere kijker schreef kort maar krachtig: “Een 10 van Willem… doe normaal!” waarbij ‘Willem’ verwijst naar Waylons voornaam. Weer iemand anders noemde zijn beoordeling “ongeloofwaardig” en sprak van een terugkerend patroon in zijn jurering.
De discussie: artistieke vrijheid versus herkenning
De felle reacties laten een bredere discussie zien die vaker terugkomt in talentenjachten: hoeveel artistieke vrijheid mag een deelnemer nemen bij een bekend nummer? Voor sommigen is het juist de bedoeling dat kandidaten een lied volledig heruitvinden. Voor anderen moet de kern van het origineel herkenbaar blijven, zeker bij een klassieker die bij veel mensen emotionele herinneringen oproept.
In dit geval lijkt Enza’s versie voor een deel van het publiek te ver af te staan van wat zij verwachten bij een nummer van Frans Bauer. Dat maakt de reactie niet alleen een oordeel over zangtechniek, maar ook over smaak, nostalgie en respect voor het origineel.
Enza wint, ondanks de storm aan kritiek
Ondanks alle kritiek op sociale media won Enza het duel van Gino. De jury zag haar optreden als krachtiger en onderscheidender. Na haar overwinning kreeg Enza de kans om een strategische keuze te maken. Ze besloot terug te keren naar ‘de vloer’, wat betekent dat ze voorlopig geen nieuw duel hoeft aan te gaan en even veilig is in de competitie.
Die keuze werd door sommigen gezien als slim, door anderen als teken dat ze zelf ook voelde hoe verdeeld de reacties waren. Enza zelf reageerde nuchter en liet zich niet uit over de kritiek, iets wat haar bij een deel van het publiek juist weer respect opleverde.
Waylon vaker onderwerp van discussie
Het is niet de eerste keer dat Waylon ter discussie staat als jurylid. Zijn uitgesproken meningen en emotionele reacties maken hem geliefd bij de één en irritant bij de ander. Voorstanders zeggen dat hij juist durft te kiezen en niet bang is om af te wijken van de massa. Critici vinden hem wisselvallig en soms te persoonlijk in zijn oordeel.
In talentenshows is een juryrol per definitie ondankbaar: elk oordeel roept weerstand op. Maar de intensiteit van de reacties na deze aflevering laat zien dat Waylons tien een gevoelige snaar raakte bij kijkers.
De rol van sociale media
De storm aan reacties onderstreept opnieuw hoe groot de invloed van sociale media is op televisieprogramma’s. Waar kritiek vroeger beperkt bleef tot huiskamers, wordt die nu massaal en ongefilterd gedeeld. Dat zorgt voor betrokkenheid, maar ook voor polarisatie en soms harde woorden.
Tegelijkertijd draagt die online discussie bij aan de zichtbaarheid van het programma. The Winner Takes It All werd na de uitzending volop besproken, wat de relevantie en het bereik vergroot — ook al is de toon niet altijd positief.
Hoe nu verder?
De vraag is of Waylon in toekomstige afleveringen zijn jurering zal aanpassen of juist nog nadrukkelijker zijn eigen lijn blijft volgen. Ook is het interessant om te zien hoe kandidaten omgaan met het spanningsveld tussen eigen stijl en publieksverwachting.
Eén ding is duidelijk: de combinatie van bekende nummers, persoonlijke interpretaties en uitgesproken juryleden blijft een recept voor discussie. En zolang The Winner Takes It All dat weet te blijven oproepen, zal het programma onderwerp van gesprek blijven.
De show is elke zaterdagavond om 20.00 uur te zien op SBS6. Of Waylon zijn tienen de komende weken iets voorzichtiger uitdeelt, of juist blijft provoceren met zijn keuzes, zal de tijd leren. Wat vaststaat: zaterdagavond televisie heeft opnieuw laten zien hoe snel muziek kan leiden tot emotie, debat en verdeeldheid.