Algemeen
Beelden van optreden Claude op podium gaan wereldwijd viraal vanwege ‘Giga-valse stem!’
Claude naar Eurovisiesongfestival 2025: van talentenjacht tot grote podium in Bazel
Claude, de jonge zanger die in Nederland de afgelopen jaren gestaag zijn naam heeft opgebouwd, staat op het punt zijn grootste muzikale avontuur tot nu toe aan te gaan. In 2025 vertegenwoordigt hij Nederland tijdens het Eurovisiesongfestival in het Zwitserse Bazel, met het nummer C’est la vie. Een opvallende keuze, niet alleen vanwege de tweetalige compositie, maar ook vanwege het persoonlijke karakter van het lied.
Zijn deelname werd op 19 december 2024 officieel bevestigd door AVROTROS, waarmee Claude zich in een illuster rijtje van Nederlandse Songfestivaldeelnemers schaart. De verwachtingen zijn hoog, de reacties gemengd — en de ogen van het publiek zijn strak op hem gericht.
Van lokale talentenjacht tot nationale trots
Claude’s muzikale reis begon al op jonge leeftijd. In 2017 won hij een talentenjacht in Enkhuizen met het nummer Uit Elkaar van Yes-R. Het leverde hem vroege erkenning op, maar de weg naar het grote podium was nog lang. In 2019 zagen we hem terug in het achtste seizoen van The Voice Kids, waar hij tijdens de blind auditions indruk maakte met het energieke Papaoutai van Stromae. Hoewel hij de Battles niet wist te overleven, was het voor Claude wél een belangrijke leerschool.
Zijn echte doorbraak kwam via de talentenjacht ARE YOU NEXT?, waar hij een platencontract won bij het gerenommeerde label Cloud 9 Music. Vanaf dat moment ging het snel. Claude ontwikkelde zijn eigen stijl: een mix van pop, urban en Franstalige invloeden. Precies datgene wat hem nu onderscheidt op het internationale Songfestivalpodium.
C’est la vie: een lied met internationale allure
Zijn inzending voor het Eurovisiesongfestival 2025 heet C’est la vie – een tweetalig nummer dat Frans en Engels combineert, zonder Nederlandstalige passages. Een bewuste keuze, zo laat Claude weten, omdat hij zich muzikaal meer thuisvoelt in de Franse taal. Bovendien sluit het aan bij zijn multiculturele achtergrond én bij de Europese sfeer van het Songfestival.
Hoewel het nummer pas op 27 februari officieel zou worden gepresenteerd, lekt het één dag eerder uit. Dat deed de buzz rondom Claude’s deelname alleen maar toenemen. De reacties op de song zijn wisselend, maar veel luisteraars prijzen het ritme, de aanstekelijkheid en het internationale karakter. Het lied past in de lijn van eerdere Franstalige succesnummers op het Eurovisiepodium.
Eerste repetitie roept vragen op
Op 6 mei stond Claude voor het eerst op het Eurovisiepodium voor een technische repetitie. De eerste beelden, gedeeld door AVROTROS, toonden een energieke performance met een strakke choreografie en een opvallende lichtshow in blauwe en gouden tinten.
Toch volgde er kritiek op zijn vocale prestaties. Op sociale media werd zijn zang vergeleken met eerdere Nederlandse inzendingen waarbij het livegeluid niet overtuigde. Sommige kijkers moesten onwillekeurig denken aan de optredens van Mia Nicolai en Dion Cooper in 2023, waar de vocale uitvoering eveneens onder vuur lag.
Reacties als “nog wat onzeker”, “niet helemaal zuiver” en “er is werk aan de winkel” verschenen op X (voorheen Twitter) en Instagram. De toon was kritisch, maar niet vernietigend — veel fans hopen simpelweg dat Claude in de komende dagen muzikaal zal groeien richting de halve finale.
Claude blijft positief: “Dit is mijn moment”
Ondanks de kritieken blijft Claude zelf opvallend rustig en professioneel. “Ik ben dankbaar dat ik hier mag staan,” liet hij na de repetitie weten. “Dit podium is overweldigend, maar ik voel me gesteund door mijn team en mijn fans. We hebben nog een paar dagen om alles aan te scherpen. En ik weet zeker dat ik op dinsdag alles kan geven.”
De 21-jarige zanger benadrukt dat liveoptreden op dit niveau voor hem een nieuw terrein is, maar ook een kans om zichzelf verder te ontwikkelen. “Het is spannend, natuurlijk. Maar dit is mijn moment, en ik ga er alles uithalen.”
Een risico nemen: geen Nederlands in het lied
Een ander punt van discussie is het taalgebruik in Claude’s inzending. C’est la vie bevat uitsluitend Franse en Engelse lyrics. Dat betekent dat er dit jaar geen enkel woord Nederlands in het Eurovisiepodium klinkt namens Nederland. Voor sommigen is dat jammer: zij hadden graag gezien dat onze eigen taal op z’n minst een kleine plek kreeg in het lied.
Toch kiezen steeds meer landen voor internationale talen, om zo een breed publiek aan te spreken. En voor Claude voelt de combinatie van Frans en Engels als de juiste artistieke keuze. “De Franse taal past gewoon bij mijn stem, bij de emotie van dit nummer. En dat is waar ik op vertrouw.”
De halve finale: dinsdag 13 mei wordt cruciaal
Claude zal op dinsdag 13 mei aantreden in de eerste halve finale van het Eurovisiesongfestival in Bazel. In deze ronde zal blijken of hij met C’est la vie voldoende indruk maakt om door te stromen naar de grote finale op zaterdag 17 mei.
De bookmakers schatten zijn kansen voorlopig in de middenmoot, wat betekent dat het aankomt op de uitvoering en het gevoel dat hij weet over te brengen. Zijn team werkt hard aan vocale coaching, cameraregistratie en scenografie om alles tot in de puntjes te perfectioneren.
Fans hopen op verrassingseffect
Ondanks de kritiek blijven veel fans hopen op een positieve verrassing. Claude’s kracht ligt immers in zijn persoonlijke uitstraling, ritmische nummers en emotionele oprechtheid. Als hij die kwaliteiten weet te vertalen naar een sterk liveoptreden, dan kan hij alsnog hoge ogen gooien.
De komende dagen zijn cruciaal. Met nog een repetitie én de generale repetitie op de planning, heeft Claude de kans om te groeien — zowel muzikaal als mentaal. En dat is precies wat het Eurovisiesongfestival zo uniek maakt: de ruimte om te verrassen, zelfs op het allerlaatste moment.
Conclusie: Claude’s Songfestivalreis is pas net begonnen
Claude heeft al een indrukwekkend pad afgelegd — van talentenjachten tot een platencontract, van nationale bekendheid tot een internationale uitdaging. Zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival 2025 is een nieuw hoofdstuk waarin talent, ambitie en lef samenkomen.
Of C’est la vie de finale haalt, is nog onzeker. Maar één ding staat vast: Claude is een artiest met potentie, en zijn verhaal is nog lang niet af. De komende dagen bieden hem de kans om zijn optreden te verfijnen, het publiek te overtuigen en Europa te laten zien wie hij werkelijk is.
Met zijn positieve instelling, muzikale veelzijdigheid en de steun van zijn fans heeft hij alles in huis om van deze ervaring iets bijzonders te maken. En wie weet? Misschien kleurt Bazel straks tóch een beetje blauw, wit en oranje.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.