Algemeen
Beelden uitvaart Jonnie Boer zorgen voor tranen bij iedereen: ”Daar gaat hij”
Een stad in rouw: Zwolle neemt afscheid van topchef Jonnie Boer met tranen, stilte en ronkende motoren
Op vrijdagochtend kort na tienen was het muisstil in de Assiestraat in Zwolle. Daar, in het hart van de stad en aan de deuren van zijn levenswerk De Librije, nam Nederland op indringende wijze afscheid van Jonnie Boer. De topchef, die vorige week plotseling 0verleed op Bonaire aan de gevolgen van een longembolie, werd begeleid door een stoet van meer dan honderd Harley-Davidson-motorrijders op zijn laatste reis. Wat zich daar afspeelde, was niet zomaar een uitvaart: het was een eerbetoon dat door merg en been ging.
Stilte, muziek en broosheid
De zon scheen zwak door de wolken, maar de sfeer was zwaar. Toen de beschilderde kist met het lichaam van Jonnie Boer uit het restaurant werd gedragen, viel een oorverdovende stilte. Geen geroezemoes, geen gefluister – enkel de klanken van ‘In The Air Tonight’ van Phil Collins vulden de ruimte. De muziek, melancholisch en geladen, zorgde voor kippenvel bij velen.
De kist, in graffitistijl beschilderd – kleurrijk en onconventioneel, net als de man zelf – werd niet in een traditionele rouwauto geplaatst. In plaats daarvan werd hij voorzichtig op een zijspan van een Harley-Davidson gelegd. Daaromheen stonden zijn dierbaren: familie, collega’s, vrienden, personeel. Sommigen hielden elkaar vast, anderen lieten stil hun tranen gaan.
Ronkende motoren, rollende emoties
Zodra de motor zich in beweging zette, begeleid door twee zwarte Porsches, werd de stilte ingeruild voor het diepe, ronkende geluid van tientallen motoren die volgden. Meer dan honderd Harley-rijders vormden een eerbiedige colonne. Het geluid was indrukwekkend – rauw, krachtig, en tegelijkertijd troostend. Een laatste groet aan een man die zelf ook een motorliefhebber was.
Voor de omstanders was het een surrealistisch beeld: de flamboyante chef, pas 60 jaar oud, onderweg naar zijn laatste rustplaats. Mensen op straat stonden stil. Sommigen filmden, maar velen bleven vooral kijken – stil, met vochtige ogen, alsof ze het nog steeds niet konden bevatten.
Een verlies dat de stad raakt
Het verdriet om het 0verlijden van Jonnie Boer is niet beperkt gebleven tot zijn familie of collega’s. In de dagen na zijn d00d kleurde heel Zwolle langzaam in rouw. Voor het sterrenrestaurant werden bloemen neergelegd, kaarsjes gebrand, en kaartjes geschreven. Drie vlaggen aan de gevel hangen sindsdien halfstok, als stil teken van verlies.
Zelfs op Koningsdag, normaal een feestelijk hoogtepunt in de stad, werd een minuut stilte gehouden. Optredens werden onderbroken, muziek ging uit. De stad hield de adem in, alsof men even wilde zeggen: “We vergeten je niet, Jonnie.”
Jeanette Schmiet: “Hij hóórde bij Zwolle”
Voor velen in Zwolle voelt het verlies persoonlijk. Zo ook voor Jeanette Schmiet, die in tranen vertelt:
“Het laat me niet los, ik krijg er echt kippenvel van. Jonnie hóórde bij Zwolle. De manier waarop hij met zoveel liefde kookte, ik weet zeker dat hij dat heeft doorgegeven aan zijn personeel.”
Dat gevoel wordt breed gedragen. Boer was geen afstandelijke topchef; hij was zichtbaar, benaderbaar en betrokken. Hij gaf de stad smaak en karakter, letterlijk en figuurlijk. Wat hij met zijn vrouw Thérèse en team in De Librije opbouwde, was veel meer dan een restaurant. Het was een ambassade van gastvrijheid, van vakmanschap en vooral van menselijkheid.
Een afscheid dat bij hem past
De uitvaart was niet traditioneel, en dat was precies zoals het moest zijn. Jonnie Boer stond bekend om zijn eigenzinnige smaak en uitgesproken keuzes. Dat hij zou worden uitgezwaaid vanuit zijn eigen keuken, in zijn eigen stad, met motoren en wijn in plaats van zwarte auto’s en strakke pakken – dat had niemand anders kunnen bedenken dan hijzelf.
Bij het afscheid in De Librije was ruimte voor wijn en herinneringen. Sommigen hieven het glas bij zijn portret, anderen legden een hand op zijn kist. Er werd gehuild en gelachen, gesproken en gezwegen. De sfeer was intiem, zonder poespas, maar vol betekenis.
En toen de motorstoet vertrok, stond heel Zwolle stil. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.
Bekende Nederlanders betonen hun respect
Het 0verlijden van Jonnie Boer bracht ook veel mensen uit de landelijke bekendheid naar Zwolle. Onder de genodigden waren onder meer de z!eke Martijn Krabbé, de familie Froger, tv-persoonlijkheden als Jan Slagter en Humberto Tan, sporticoon Jaap Stam, en chef-kok Herman den Blijker. Hun aanwezigheid maakte duidelijk hoe breed de impact van Jonnie’s werk en persoonlijkheid was.
Op sociale media verschenen talloze berichten van bewondering en verdriet. Velen prezen zijn ambachtelijkheid, zijn bescheidenheid ondanks zijn status, en zijn onmiskenbare invloed op de Nederlandse gastronomie.
Zijn laatste reis
Het moment waarop de motor met de kist zich verwijderde van De Librije was confronterend. Een hoofdstuk werd gesloten, een icoon reed weg. Wat achterbleef, was stilte – én de wetenschap dat zijn invloed nog lang zal blijven doorwerken.
Zijn gezin – Thérèse, Jimmie en Isabelle – bleef tijdens het publieke moment bewust op de achtergrond. Pas later op de dag voegden zij zich bij het gezelschap, om in besloten kring de uitvaart voort te zetten. Een rouwproces dat ruimte kreeg om op eigen manier vorm te vinden.
De erfenis van een culinaire pionier
Wat Jonnie Boer achterlaat, is meer dan een plek in de culinaire geschiedenisboeken. Hij laat een erfenis van kwaliteit, toewijding en lef achter. Zijn keuken was vernieuwend zonder pretentie, zijn stijl verfijnd maar toegankelijk. Hij zette Nederland – en Zwolle – op de kaart, niet alleen als chef, maar ook als mens.
Zijn team in De Librije, onder leiding van chef Nelson Tanate en zijn kinderen, zal zijn werk voortzetten. Niet als imitatie, maar als eerbetoon. De filosofie van Jonnie blijft: koken met aandacht, leven met passie, en altijd blijven vernieuwen.
Slot: Een man die bleef wie hij was
Jonnie Boer was een man van contrasten: groot in zijn vak, maar klein in zijn ego. Wereldberoemd, maar met beide benen op de grond. Hij droeg drie sterren, maar ontving gasten met de warmte van een dorpskok. En juist dat maakt zijn verlies zo schrijnend – maar zijn nalatenschap des te indrukwekkender.
Zijn laatste reis begon met stilte, motorgeronk en tranen. Wat blijft, is liefde. Voor zijn werk, zijn stad, zijn mensen.
Rust zacht, Jonnie. Je hebt je sporen ver voorbij de keukenvloer achtergelaten.
Laatste eerbetoon aan Jonnie Boer in Zwolle: Harley-Davidsons begeleiden topkok op zijn laatste reis https://t.co/OkJx10Vuuk
— De Telegraaf (@telegraaf) May 2, 2025
De nieuwste aflevering van De Hanslers: van de Piste naar de Playa heeft maandagavond voor flink wat gespreksstof gezorgd. Niet vanwege grote drama’s of verhitte discussies, maar door een ogenschijnlijk onschuldige scène die bij veel kijkers verbazing – en zelfs plaatsvervangende schaamte – opriep. Op sociale media werd massaal gereageerd op een ontmoeting tussen moeder Monique Hansler en een groep klanten van de beachclub van het gezin. Wat bedoeld leek als een warm, spontaan moment, werd door een deel van het publiek vooral gezien als ongemakkelijk en gekunsteld.
Een drukke werkdag in beachclub Tammies
De aflevering opent in beachclub Tammies, waar Monique samen met zoon Mike en haar partner Peter druk in de weer is. Het is warm, het is hectisch en zoals vaker in de serie wordt benadrukt hoe hard er gewerkt moet worden om de zaak draaiende te houden. Monique staat in de keuken, loopt heen en weer en probeert het overzicht te bewaren. Alles wijst op een doorsnee werkmoment in het leven van de familie Hansler.
Dan verandert de sfeer plotseling. Monique wordt naar buiten geroepen, omdat er een groep vrouwen speciaal naar de beachclub is gekomen om haar te ontmoeten. De camera volgt haar terwijl ze, zichtbaar verrast, naar het terras loopt en bij de dames aan tafel gaat zitten. Wat volgt is een gesprek dat op papier misschien gezellig had moeten zijn, maar bij veel kijkers juist vraagtekens opriep.
Koetjes, kalfjes en toekomstplannen
Het gesprek begint luchtig. Monique praat over de warmte en merkt op hoe zwaar het werken in de keuken soms is. “Het is heel warm nu, vind ik. Vooral in die keuken,” zegt ze, terwijl de vrouwen aandachtig luisteren. Vervolgens schuift het gesprek richting de toekomst van de beachclub. Monique deelt haar ideeën en twijfels, en vertelt openhartig over mogelijke plannen om het aanbod uit te breiden.
“Nou wilden wij eigenlijk ook tapas, hè. Die Spaanse tapas,” vertelt ze. “Ik weet niet hoe het verder gaat lopen. Ik ga in november terug naar Seefeld. Stel dat we terugkomen in de winter, dan kan het wel zo zijn dat we een Spanjaard aannemen voor de tapas.” Het zijn uitspraken die op zich niet vreemd zijn voor iemand die een horecazaak runt, maar de setting – aan tafel bij bewonderende klanten, met camera’s erbij – gaf het geheel een aparte lading.
Het moment dat alles losmaakt
Na het korte gesprek maakt Monique aanstalten om weer aan het werk te gaan. “Ik ga weer aan de slag,” zegt ze. Maar dan volgt het moment dat online het meest werd besproken. Een van de vrouwen vraagt: “We willen nog wel even met je op de foto.”
Monique reageert zichtbaar verrast: “Echt? Ach, Jezus. Nou, oké dan.” Het klinkt half verbaasd, half geamuseerd. Even later is te zien hoe ze met de groep poseert voor een foto, waarna ze achter de schermen haar gevoelens deelt. Ze vertelt dat ze het bijzonder vindt dat mensen met haar op de foto willen en benadrukt: “Natuurlijk is het superleuk, maar ja, weet je: ik ben gewoon heel gewoon. Het is voor mij nog steeds heel speciaal dat mensen dit doen.”
Sociale media ontploffen
Juist die uitspraak – “ik ben gewoon heel gewoon” – bleek voor veel kijkers de druppel. Op X, Instagram en Facebook werd het fragment massaal gedeeld en becommentarieerd. Veel reacties waren cynisch of spottend. Kijkers trokken de bescheidenheid van Monique in twijfel en vonden de scène allesbehalve spontaan.
“Heel gewoon? Dan laat je toch geen mensen speciaal langskomen om met je op de foto te gaan?” schreef iemand. Een ander merkte op: “Dit voelt zo ingestudeerd dat het bijna pijnlijk is om naar te kijken.” Anderen gingen nog een stap verder en suggereerden dat het hele gesprek aan tafel vooraf was bedacht, inclusief de vraag om een foto.
Twijfels over authenticiteit
Reality-tv leeft bij de gratie van echtheid, of in elk geval de illusie daarvan. Juist daarom ligt de lat bij kijkers hoog als het gaat om geloofwaardigheid. In het geval van deze scène vroegen veel fans zich af hoe toevallig het werkelijk was dat een groep vrouwen precies op dat moment Monique wilde ontmoeten – mét draaiende camera’s.
Sommige kijkers vermoeden dat de ontmoeting bewust in het script is opgenomen om Monique neer te zetten als publiekslieveling. Anderen zien het juist als een ongemakkelijke poging om haar populariteit te benadrukken. “Als het echt spontaan was, had het minder geforceerd aangevoeld,” aldus een veelgelezen reactie.
Monique als tv-persoonlijkheid
De reacties zeggen niet alleen iets over de scène zelf, maar ook over hoe Monique Hansler als persoon wordt waargenomen. In de serie profileert ze zich als hardwerkend, uitgesproken en niet bang om zichzelf te laten zien. Dat levert haar fans op, maar ook critici. Haar flamboyante stijl en directe manier van praten vallen niet bij iedereen in de smaak.
Voorstanders vinden haar juist verfrissend en eerlijk. Zij zien de scène als een oprecht moment van verwondering: iemand die nooit had verwacht herkend te worden, maar daar nu mee moet leren omgaan. Tegenstanders zien er vooral zelfverheerlijking in, verpakt als bescheidenheid.
De dunne lijn van reality-tv
Wat deze situatie vooral blootlegt, is hoe dun de lijn is tussen spontaniteit en geregisseerde televisie. Realityprogramma’s bewegen zich voortdurend in dat spanningsveld. Makers willen momenten die ‘echt’ aanvoelen, maar moeten tegelijkertijd zorgen voor verhaallijnen en interessante scènes. Dat kan ertoe leiden dat situaties net iets te mooi uitkomen.
Bij De Hanslers: van de Piste naar de Playa lijkt dit vaker te gebeuren. De serie volgt een gezin dat zichtbaar geniet van de aandacht, maar ook worstelt met hoe ze die aandacht moeten dragen. Juist scènes zoals deze maken dat spanningsveld zichtbaar.
Verdeelde reacties, blijvende impact
Hoewel de kritiek luid is, zijn er ook kijkers die de commotie overdreven vinden. Zij wijzen erop dat Monique simpelweg beleefd reageerde op klanten die enthousiast waren. “Wat moet ze anders doen? Nee zeggen?” vraagt iemand zich af. Volgens hen zegt de felle online reactie meer over het publiek dan over Monique zelf.
Toch staat vast dat deze scène een snaar heeft geraakt. Het fragment wordt veel bekeken, gedeeld en besproken, en draagt bij aan het imago van Monique als polariserende tv-figuur. Of dat positief of negatief uitpakt, is moeilijk te zeggen, maar in reality-tv geldt vaak: aandacht is aandacht.
Een scène die blijft hangen
Wat begon als een kort bezoekje aan een tafel op het terras, groeide uit tot een van de meest besproken momenten van de aflevering. De ontmoeting tussen Monique en de klanten van de beachclub laat zien hoe snel een klein detail kan uitgroeien tot een groter debat over echtheid, bescheidenheid en zelfbeeld.
Of de scène nu spontaan was of niet, één ding is zeker: kijkers zijn er nog lang niet over uitgepraat. En precies dat is waar reality-tv uiteindelijk op drijft – momenten die blijven hangen, schuren en discussie oproepen. In dat opzicht heeft De Hanslers met deze aflevering precies bereikt wat het genre belooft.