Algemeen
Xander van der Wulp in bed met beste vriendin van Eva Jinek: ´Leren kennen op feestje van Gerard Joling´
Xander van der Wulp, de nieuwe hoofdredacteur van NOS Sport, heeft niet alleen op professioneel vlak een flinke verandering doorgemaakt, maar ook in zijn privéleven speelt er het een en ander. De journalist, die jarenlang werkzaam was op de Haagse redactie van het NOS Journaal, heeft een latrelatie met Relinde Vos, de beste vriendin van Eva Jinek. Ondanks de fysieke afstand tussen hen, blijkt de relatie uitstekend te werken.
Een bijzondere connectie
Het roddelblad Story onthulde recent dat Xander kort na de breuk met zijn ex-vrouw een relatie kreeg met Relinde. Net als hij heeft zij kinderen uit een eerdere relatie. Xander is vader van drie kinderen, terwijl Relinde er twee heeft. Hun relatie kwam zelfs al eens aan bod in de rubriek Buis & Haard van de VARAgids. De journalist vertelt openhartig over hun dynamiek en benadrukt hoe goed hun latrelatie functioneert.
Liefde op afstand
Omdat de twee op een flinke afstand van elkaar wonen – zo’n 170 kilometer – zien ze elkaar slechts om het weekend. Toch lijkt dit voor hen geen probleem te zijn. “We zijn tevreden met onze latrelatie, dat gaat fantastisch,” aldus Xander. De keuze om apart te blijven wonen heeft vooral te maken met hun kinderen, die beiden in de buurt van hun ex-partners wonen. Hierdoor blijft het gezinsleven van zowel Xander als Relinde stabiel.
Geen stiefvaderrol
Hoewel Xander en Relinde een serieuze relatie hebben, ziet hij haar kinderen nauwelijks. “Ik vervul geen stiefvaderrol,” geeft hij toe. “Als ik bij haar ben, zijn we lekker met zijn tweeën. Dat is fijn, dan doen we leuke dingen.” Dit laat zien dat de twee hun relatie vooral in een volwassen en zelfstandige sfeer beleven, zonder dat de kinderen er direct bij betrokken worden.
Samenwonen nog ver weg
Over eventuele samenwoonplannen is Xander duidelijk: die staan voorlopig niet op de agenda. “Eerst moeten de kinderen wat groter zijn,” vertelt hij. Zijn jongste dochter is dertien jaar, en zolang zij nog niet volwassen is, blijft de situatie zoals die nu is. Dit laat zien dat hij zijn vaderschap serieus neemt en bewust kiest voor stabiliteit in het leven van zijn kinderen.
Werk gaat voor
Hoewel Xander veel liefde voor zijn kinderen heeft, ziet hij hen minder vaak dan hij zou willen. Zijn drukke baan eist veel van zijn tijd en aandacht, waardoor hij soms concessies moet doen op het gebied van gezinsleven. Toch benadrukt hij dat hij volop geniet van de momenten die hij wél met hen heeft. “Ik ben een vrolijke vader,” zegt hij.
Opmerkelijke eerste ontmoeting
Een opvallend detail is de manier waarop Xander en Relinde elkaar hebben leren kennen. De twee ontmoetten elkaar namelijk op een feestje van niemand minder dan Gerard Joling. Dit onverwachte decor voor een liefdesbegin voegt een bijzondere wending toe aan hun verhaal.
Een relatie met toekomst?
Voorlopig lijkt Xander gelukkig met de balans tussen werk, liefde en gezin. Hoewel hij Relinde niet dagelijks ziet, werkt de afstandsrelatie voor hen beiden prima. De toekomst zal uitwijzen of de twee uiteindelijk dichter naar elkaar zullen groeien, maar voorlopig houden ze vast aan hun eigen levensstijl en prioriteiten.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.