Algemeen
Oranje-kijkers gaan los op één speler: ”Incapabele clown”
Nederlands Elftal in actie tegen Spanje: kritiek op Jorrel Hato
Het Nederlands Elftal is weer in actie en dit keer tegen niemand minder dan Spanje. De ploeg van bondscoach Ronald Koeman speelt een cruciale wedstrijd in de kwartfinale van de Nations League. De ruststand is 1-1, maar op sociale media klinkt kritiek op de jonge verdediger Jorrel Hato. Zijn prestaties liggen onder een vergrootglas, ondanks een belangrijke onderschepping voorafgaand aan de gelijkmaker van Oranje.
Nations League: het alternatief voor vriendschappelijke interlands
De UEFA besloot enkele jaren geleden om de traditionele vriendschappelijke interlands te vervangen door een competitie met meer prestige: de Nations League. Dit toernooi geeft landen de kans om tegen elkaar te spelen in een competitieformat, wat zorgt voor meer spanning en betere wedstrijden.
Nederland eindigde als tweede in de poule achter Duitsland, maar wist wel boven Hongarije en Bosnië en Herzegovina te eindigen. Hierdoor heeft Oranje zich geplaatst voor de kwartfinale, waarin Spanje de tegenstander is. De heenwedstrijd wordt gespeeld in De Kuip, terwijl de return over drie dagen volgt. De winnaar van deze tweestrijd plaatst zich voor de halve finale.
De Nations League mag dan officieel een toernooi zijn, het haalt niet dezelfde status als het EK of WK. De winnaar ontvangt een aanzienlijk geldbedrag en een trofee, maar de titel blijft vooral een symbolische eer. Toch is het een kans voor landen om zich te meten met de besten van Europa en een prijs toe te voegen aan de erelijst.
Spelbeeld: Oranje niet slecht, maar ook niet overtuigend
Nederland en Spanje begonnen fel aan de wedstrijd, met direct enkele gevaarlijke momenten aan beide kanten. De Spanjaarden kwamen al in de negende minuut op voorsprong via Nico Williams. Nederland had moeite om grip op het spel te krijgen, maar wist uiteindelijk de gelijkmaker te vinden. Cody Gakpo, de aanvaller van Liverpool, bracht Oranje in de 28e minuut weer op gelijke hoogte.
Qua spelbeeld is het geen spectaculaire wedstrijd. De expected goals (xG) laten zien dat beide ploegen weinig uitgespeelde kansen hebben gecreëerd. Nederland heeft een xG van 0,4, terwijl Spanje met 0,3 nauwelijks gevaarlijker is geweest. Dit wijst op een gesloten wedstrijd waarin beide teams weinig risico nemen.
Toch is er geen reden voor paniek. Nederland heeft laten zien dat het verdedigend redelijk stabiel staat, en met snelle uitbraken via Gakpo en Simons ligt er ruimte om gevaarlijk te worden in de tweede helft. Het publiek in De Kuip hoopt op een betere tweede helft, waarin Oranje het duel naar zich toe kan trekken.
Kritiek op Jorrel Hato: terecht of onterecht?
Op sociale media is veel discussie over de prestaties van Jorrel Hato. De jonge Ajax-verdediger kreeg de kans in de basis, maar sommige kijkers zijn niet onder de indruk van zijn spel. Hij wordt bekritiseerd voor zijn positionering en duelkracht, vooral bij de openingsgoal van Spanje.
Maar is deze kritiek terecht? Voorafgaand aan de 1-1 van Gakpo had Hato een belangrijke onderschepping, waardoor Nederland in balbezit bleef en kon opbouwen richting het doelpunt. Het laat zien dat zijn bijdrage niet alleen negatief is, maar juist van waarde kan zijn in de opbouw van het spel.
Het is niet ongebruikelijk dat jonge spelers onder een vergrootglas liggen wanneer ze debuteren of zich proberen te bewijzen op internationaal niveau. Hato heeft talent en kan groeien in zijn rol bij Oranje. Bondscoach Koeman gaf eerder al aan vertrouwen te hebben in de verdediger en ziet hem als een belangrijke schakel voor de toekomst.
Reacties op social media: gemengde meningen
Zoals altijd tijdens grote wedstrijden laten fans en analisten hun mening luid en duidelijk horen op social media. De kritiek op Hato is niet mals, maar er zijn ook supporters die vinden dat de jongeling te streng beoordeeld wordt.
Onderstaand enkele reacties die online circuleren:
- “Hato is duidelijk nog niet klaar voor dit niveau. Hij laat zich veel te makkelijk passeren.”
- “Mensen zijn echt te kritisch. Hij speelt prima en had een belangrijke onderschepping voor de gelijkmaker.”
- “Hij heeft potentie, maar moet nog veel leren. Dit soort wedstrijden zijn belangrijk voor zijn ontwikkeling.”
Zoals altijd zijn meningen verdeeld, maar één ding is zeker: Hato zal zich in de tweede helft willen herpakken en bewijzen dat hij thuishoort op dit niveau.
De tweede helft
Met een 1-1 ruststand is alles nog mogelijk in de tweede helft. Bondscoach Ronald Koeman zal ongetwijfeld enkele aanpassingen maken om meer grip op de wedstrijd te krijgen. Spanje speelt compact en beheerst het balbezit, waardoor Nederland slim moet omgaan met de momenten die zich voordoen.
Mogelijke tactische aanpassingen kunnen zijn:
- Meer druk op de Spaanse defensie: Nederland zou agressiever kunnen drukzetten om fouten af te dwingen en sneller balbezit te heroveren.
- Sneller omschakelen: Met snelle spelers zoals Gakpo en Simons kan Oranje gevaarlijk worden in de counter.
- Verdedigend sterker staan: Hato en zijn collega’s in de achterhoede moeten zorgen dat ze beter gepositioneerd staan om Spaanse aanvallen af te stoppen.
Met de return over drie dagen is het cruciaal om een goed resultaat neer te zetten in De Kuip. Een overwinning zou Oranje een uitstekende uitgangspositie geven voor de return in Spanje.
De bal is rond: alles kan nog gebeuren
Zoals Johan Cruijff ooit zei: “La pelota esta redonda.” Oftewel: “De bal is rond.” In het voetbal kan alles gebeuren, en met nog een helft te spelen heeft Nederland nog alle kans om de wedstrijd naar zich toe te trekken.
De komende 45 minuten zullen bepalen of Oranje met een goed gevoel naar Spanje afreist, of dat het een lastige opgave wordt in de return. Wat er ook gebeurt, de strijd is nog niet gestreden. Hup Oranje!
Natuurlijk. Je verwacht het niet. Eerste duel en Hato wordt kinderlijk aan de kant gezet. Conference League niveau. pic.twitter.com/nT5R5FEUBv
— Roderick (@jwroderic) March 20, 2025
Lekker man. Hato opstellen. Wat een idee . Wat een talent. Even zonder dollen: Koeman is de allergrootste, incapabele clown die dit Nederlands elftal in tijden heeft gehad. #nedspa
— Thomas Manning (@ThomasManning02) March 20, 2025
Zet Hato tegenover een echte voetballer en hij schijnt toch ineens niet zoveel talent te hebben. Overgewaarde voetballer!#NEDESP #nedspa
— Jürgen (@Amstaff__82) March 20, 2025
Een Hartman met een gescheurde knieband is nog beter dan die overhypte linksback uit de hoofdstad #NEDSPA #NEDSPA
— AntonioMilambio (@Milambooyah) March 20, 2025
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.