Algemeen
Monique Westenberg is terug single: ´André Hazes wil haar nooit meer zien´
De relatie tussen André Hazes en Monique Westenberg is altijd al een onderwerp van veel speculatie geweest. De twee lijken een onstuimige geschiedenis te hebben van breuken en herenigingen, waardoor fans altijd op het puntje van hun stoel zitten wanneer er iets opvalt in hun gedrag. Recentelijk zijn er echter enkele tekenen die erop wijzen dat er misschien opnieuw iets niet helemaal goed gaat tussen hen, wat de vraag oproept: is hun relatie wederom in gevaar?
‘Waarom zien we André
nergens?’
Een oplettende volger vroeg Monique via Instagram waarom ze André
de laatste tijd zo weinig samen ziet. Dit was tijdens een
Q&A-sessie, waarin de volger openlijk vroeg: “Ik zie je haast
niet met André. Gaat alles oké?” Het lijkt erop dat fans niet
zomaar een moment missen, zeker niet wanneer het gaat om het koppel
dat vaak in de schijnwerpers staat.
Monique, die altijd bekend staat om haar luchtige en rustige houding, probeerde de zorgen van de volger weg te nemen door te antwoorden: “Alles gaat goed.” Ze verklaarde dat de reden voor André’s afwezigheid te maken had met zijn drukke werkschema, vooral vanwege de opnames voor zijn programma met Mart. Monique voegde eraan toe dat ze elkaar op andere manieren, zoals via FaceTime, regelmatig in contact houden, wat lijkt te suggereren dat de relatie gezond en goed is.
Een relatie op afstand… en dat bevalt André
prima?
Hoewel Monique probeert de situatie te kalmeren, blijkt uit het
verleden dat hun relatie altijd vol uitdagingen heeft gezeten.
André en Monique hebben meerdere keren met elkaar gebroken, alleen
om elkaar weer terug te vinden. Het is dan ook geen verrassing dat
hun huidige situatie opnieuw tot vragen leidt. De vraag die velen
zich stellen, is of André’s werkschema het enige is wat hem van
Monique scheidt, of dat er dieperliggende problemen zijn.
André zelf heeft in het verleden in interviews aangegeven dat hij zijn vrijheid niet zomaar opgaf, zelfs niet voor een serieuze relatie. In een eerder interview met Keur in de Middag gaf hij toe dat hij zijn gezinsleven van maandag tot en met woensdag had, maar dat hij donderdag tot en met zondag ‘vrij spel’ had. Dit betekent niet per se dat hij zich onmatig gedraagt, maar het roept wel vraagtekens op over zijn prioriteiten binnen de relatie.
Is de relatie echt stabiel?
Deze openbaring zorgt voor veel twijfels over de stabiliteit van de
relatie tussen André en Monique. Terwijl Monique haar best doet om
de zorgen van de volgers weg te nemen, blijft de vraag of André
ooit volledig toegewijd kan zijn aan een exclusieve relatie waarin
hij volledig samenwoont met Monique.
Na een geschiedenis van breuken lijkt het wachten op de volgende keer dat er iets niet goed gaat tussen hen. Is dit opnieuw een tijdelijke afstand, of is dit het begin van het einde van hun turbulente relatie?
Wat we wel kunnen concluderen, is dat deze relatie altijd het aandachtspunt zal blijven zolang André en Monique in de schijnwerpers staan. Het is duidelijk dat ze allebei moeite doen om de buitenwereld te laten geloven dat alles goed gaat, maar de tijd zal leren of dit daadwerkelijk het geval is.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.