Algemeen
Mensen pakken zwaar geld na overlijden Dieuwertje Blok: ´Een regelrechte schande´
Het overlijden van Dieuwertje Blok heeft veel mensen diep geraakt. Als icoon van de Nederlandse televisie was ze een vertrouwd gezicht voor vele generaties. Toch komt er een schokkende waarheid naar boven: sommige omroepen lijken haar overlijden vooral als een kans te zien om de kas te spekken. In plaats van haar nalatenschap te eren met gratis toegankelijke beelden, worden er gewoon facturen uitgeschreven voor oude fragmenten. En dat tegen het volledige tarief.
Tv-analist Tina Nijkamp bracht deze pijnlijke waarheid aan het licht op haar kanaal. Ze werd geïnformeerd door een omroepspion die aangaf dat zowel NTR als KRO-NCRV geen uitzondering maken bij het rekenen voor aanvragen van beelden met betrekking tot Dieuwertje Blok. “Vandaag bizar genoeg weer zo NTR en KRO-NCRV rekenen volledige tarief voor alle aanvragen met betrekking tot Dieuwertje Blok,” aldus de bron. Dit is opvallend, vooral voor een icoon van haar formaat. Er lijkt weinig ruimte voor coulance, zelfs niet voor een geliefd en gerespecteerd gezicht zoals Dieuwertje Blok.
De reactie van Tina Nijkamp
Tina Nijkamp kan haar verbazing dan ook niet onderdrukken: “Oh wat
raar blijft dat toch inderdaad. Blijft raar dat producenten
omroepen/zenders kunnen verdienen aan de verkoop van fragmenten van
overleden iconen.” Het is een situatie die helaas niet nieuw is,
want eerder gebeurde hetzelfde al bij de overleden presentator Ron
Brandsteder.
Ron Brandsteder: zelfde verhaal, andere
naam
Bij Ron Brandsteder ontstond er een soortgelijke discussie. RTL 4
kreeg kritiek omdat ze oude programma’s van hem niet herhaalden,
maar volgens Tina was de situatie bij RTL 4 veel ingewikkelder dan
gedacht. “Probleem bij RTL 4 is dat ze geen rechten hebben van de
Ron-shows. NUL. Ze konden dus niks ZOMAAR uitzenden.”
Het verdienmodel van de
omroepen
Hoe zit het dan precies? Het blijkt een weldoordacht verdienmodel
te zijn, waarbij de rechten op de oude programma’s vaak verkocht
zijn aan externe partijen. Tina legt uit: “Joop van den Ende en
John de Mol waren destijds zo gehaaid om ALLE programmarechten voor
vaak slechts vijf jaar te verkopen (en dan mocht een zender het
bijvoorbeeld maximaal drie keer uitzenden in die periode). Mede
daardoor zijn zij miljardair geworden.”
Geld verdienen aan
televisiefragmenten
Het verkopen van oude televisiefragmenten blijkt dus een flinke
goudmijn te zijn. Omroepen en productiemaatschappijen vragen
bizarre bedragen voor het gebruik van dergelijke beelden. Tina
vertelt: “De rechten van bijna alle Endemol-shows liggen dus bij
inmiddels EndemolShine en Banijay. Ook van Wie Ben Ik en bijvoorbeeld All You Need, Peter R. de Vries en Hart in Aktie. EndemolShine vraagt nu zo’n 750
tot 2.000 euro per minuut voor elk fragment en verkopen niet zomaar
hele afleveringen.”
Een eerbetoon of een
verdienmodel?
Recent maakte Omroep MAX een eerbetoon aan Ron Brandsteder, maar de
vraag blijft of ze daar grof geld voor moesten betalen. Tina heeft
navraag gedaan bij EndemolShine, maar kreeg geen antwoord. “Dus
waarschijnlijk wel,” voegt ze toe.
Conclusie
Het verlies van een iconisch gezicht zoals Dieuwertje Blok is
tragisch voor het publiek, maar voor sommige mediabedrijven lijkt
het vooral een kans om geld te verdienen. Hoewel het respect voor
deze iconen in de woorden van de omroepen misschien aanwezig is,
lijkt het voor sommige bedrijven vooral te draaien om de zakelijke
kant van zaken. Of dit nu een eerbetoon of gewoon een verdienmodel
is, blijft een vraag die nog niet beantwoord is.
Prinses Alexia lijkt steeds nadrukkelijker afstand te nemen van het publieke leven in Nederland. Waar haar naam hier onlosmakelijk verbonden is met aandacht, nieuwsgierigheid en soms zelfs spanning, zou ze in het Verenigd Koninkrijk juist rust en vrijheid ervaren. Volgens royaltykenner Justine Marcella voelt Alexia zich in Londen veiliger, onzichtbaarder en vooral: meer zichzelf.
Een leven buiten de spotlights
De gedachte dat een lid van het Nederlandse koningshuis bewust kiest voor een bestaan buiten de nationale schijnwerpers, roept vanzelf vragen op. Toch is het volgens Marcella geen impulsieve overweging, maar een proces dat zich al jaren ontwikkelt. Prinses Alexia woont inmiddels geruime tijd in het Verenigd Koninkrijk en zou daar een leven hebben opgebouwd waarin ze niet voortdurend wordt bekeken of beoordeeld.
“Ze voelt zich daar vogelvrij,” aldus Marcella. “In Nederland is ze altijd ‘de prinses’. In Londen kan ze gewoon Alexia zijn.” Het verschil zit volgens haar niet alleen in de schaal van de stad, maar vooral in de houding van de media en het publiek.
De Britse pers kijkt elders
Een belangrijk element in Alexia’s gevoel van veiligheid is de Britse perscultuur. Waar Nederlandse media de koninklijke familie op de voet volgen, hebben Britse tabloids en kwaliteitskranten hun aandacht vooral gericht op het eigen koningshuis. Nederlandse prinsessen vallen daar simpelweg buiten de radar.
Marcella legt uit: “De Britse pers is nauwelijks geïnteresseerd in het wel en wee van buitenlandse royals. Alles draait daar om hun eigen koninklijke familie. Dat betekent dat Alexia daar vrijwel anoniem kan leven.” Die anonimiteit is in Nederland vrijwel onmogelijk, zeker voor een prinses van haar generatie die opgroeit in het tijdperk van sociale media en smartphones.
Anonimiteit als luxe
Voor veel jonge mensen is anonimiteit vanzelfsprekend. Voor Alexia is het juist een zeldzame luxe. In Nederland wordt elk stapje dat ze zet vastgelegd, besproken en geïnterpreteerd. Dat zorgt voor een constante alertheid, iets wat volgens kenners zwaar kan wegen op iemand die nog volop bezig is met het ontdekken van haar identiteit.
In Londen lijkt die druk weg te vallen. Ze kan er studeren, uitgaan en vriendschappen opbouwen zonder dat elke beweging wordt gevolgd. “Ze kan daar volledig opgaan in het studentenleven,” zegt Marcella. “Zonder dat iemand haar aanspreekt, fotografeert of online bespreekt.”
Familie als vangnet
Een ander belangrijk aspect in haar mogelijke keuze om in Londen te blijven, is de aanwezigheid van familie. Alexia’s tante Mabel woont al jaren in het Verenigd Koninkrijk, net als haar nichtjes. Dat geeft haar een gevoel van nabijheid en geborgenheid, zelfs ver van Nederland.
Het idee dat ze daar niet alleen staat, maar kan terugvallen op een vertrouwde omgeving, maakt de stap minder groot. Voor een jonge vrouw die haar eigen pad wil uitstippelen, is dat een belangrijk fundament.
Praktische afstand, emotionele nabijheid
Hoewel Londen geografisch gezien buiten Nederland ligt, is de afstand relatief klein. “Als ze naar haar ouders wil, is het maar een uurtje vliegen,” benadrukt Marcella. Die nabijheid maakt het mogelijk om een leven in het buitenland te combineren met sterke familiebanden.
Alexia zou haar ouders regelmatig bezoeken, wat erop wijst dat de fysieke afstand geen emotionele kloof creëert. Integendeel: de vrijheid om zelf te bepalen wanneer en hoe ze naar Nederland komt, zou juist bijdragen aan een gezondere balans.
Een generatie met andere behoeften
Alexia behoort tot een generatie royals die anders in het leven staat dan voorgaande. Waar eerdere generaties zich vrijwel vanzelfsprekend in Nederland vestigden en hun rol accepteerden, lijken jonge prinsessen meer ruimte te willen voor persoonlijke keuzes.
De wereld is internationaler geworden, studeren in het buitenland is normaal en carrières overstijgen landsgrenzen. In dat licht is het niet vreemd dat Alexia nadenkt over een toekomst buiten Nederland, zeker als dat haar mentale welzijn ten goede komt.
Minder zichtbaarheid, geen afstand
Belangrijk is dat een mogelijk verblijf in Londen niet betekent dat Alexia zich afkeert van haar afkomst of familie. Volgens kenners gaat het niet om afstand nemen, maar om het creëren van een omgeving waarin ze kan groeien zonder constante druk.
Marcella benadrukt dat dit geen breuk zou zijn met Nederland, maar eerder een verschuiving in zichtbaarheid. “Ze blijft wie ze is, maar kiest ervoor om niet voortdurend in beeld te zijn.”
Liefde als bepalende factor?
Zoals bij veel jonge mensen, kan ook liefde een rol spelen in toekomstige keuzes. Marcella speculeert dat een relatie in het Verenigd Koninkrijk haar beslissing zou kunnen versterken. “Als ze daar de liefde van haar leven ontmoet, wordt Londen misschien vanzelf haar thuisbasis.”
Dat blijft voorlopig speculatie, maar het illustreert hoe persoonlijk haar overwegingen zijn. Het gaat niet om protocollen of verplichtingen, maar om levenskeuzes die voor iedereen herkenbaar zijn.
Een toekomst in stilte?
Of Alexia daadwerkelijk definitief in Londen zal blijven, is nog niet bevestigd. Wel lijken de signalen erop te wijzen dat haar zichtbaarheid in Nederland geleidelijk afneemt. Minder publieke optredens, minder media-aandacht en meer focus op haar eigen leven.
Voor het Nederlandse publiek kan dat wennen zijn. Prinsessen zijn hier vaak onderdeel van het collectieve bewustzijn. Toch past deze ontwikkeling in een bredere trend waarin royals meer autonomie opeisen over hun privéleven.
Tussen plicht en persoonlijke vrijheid
De situatie van Alexia roept een bredere vraag op: hoeveel ruimte mag een lid van het koningshuis nemen voor zichzelf? En hoe verhoudt persoonlijke vrijheid zich tot publieke verwachtingen?
Marcella ziet hierin geen conflict, maar een noodzakelijke evolutie. “Als je wilt dat jonge royals mentaal gezond blijven en authentiek functioneren, moet je hen ruimte geven.” Londen lijkt voor Alexia precies die ruimte te bieden.
Een keuze die tijd vraagt
Voorlopig blijft het bij observaties en interpretaties. Alexia zelf heeft geen officiële uitspraken gedaan over een definitieve verhuizing. Maar dat ze zich prettig voelt in Londen, staat volgens kenners buiten kijf.
Of ze daar haar toekomst zal uitbouwen, zal de tijd leren. Wat nu al duidelijk is, is dat ze bewust nadenkt over waar en hoe ze wil leven. En misschien is dat wel het meest moderne aspect van haar verhaal: een prinses die, net als zoveel anderen van haar generatie, zoekt naar een plek waar ze zichzelf kan zijn.