Algemeen
Mensen pakken zwaar geld na overlijden Dieuwertje Blok: ´Een regelrechte schande´
Het overlijden van Dieuwertje Blok heeft veel mensen diep geraakt. Als icoon van de Nederlandse televisie was ze een vertrouwd gezicht voor vele generaties. Toch komt er een schokkende waarheid naar boven: sommige omroepen lijken haar overlijden vooral als een kans te zien om de kas te spekken. In plaats van haar nalatenschap te eren met gratis toegankelijke beelden, worden er gewoon facturen uitgeschreven voor oude fragmenten. En dat tegen het volledige tarief.
Tv-analist Tina Nijkamp bracht deze pijnlijke waarheid aan het licht op haar kanaal. Ze werd geïnformeerd door een omroepspion die aangaf dat zowel NTR als KRO-NCRV geen uitzondering maken bij het rekenen voor aanvragen van beelden met betrekking tot Dieuwertje Blok. “Vandaag bizar genoeg weer zo NTR en KRO-NCRV rekenen volledige tarief voor alle aanvragen met betrekking tot Dieuwertje Blok,” aldus de bron. Dit is opvallend, vooral voor een icoon van haar formaat. Er lijkt weinig ruimte voor coulance, zelfs niet voor een geliefd en gerespecteerd gezicht zoals Dieuwertje Blok.
De reactie van Tina Nijkamp
Tina Nijkamp kan haar verbazing dan ook niet onderdrukken: “Oh wat
raar blijft dat toch inderdaad. Blijft raar dat producenten
omroepen/zenders kunnen verdienen aan de verkoop van fragmenten van
overleden iconen.” Het is een situatie die helaas niet nieuw is,
want eerder gebeurde hetzelfde al bij de overleden presentator Ron
Brandsteder.
Ron Brandsteder: zelfde verhaal, andere
naam
Bij Ron Brandsteder ontstond er een soortgelijke discussie. RTL 4
kreeg kritiek omdat ze oude programma’s van hem niet herhaalden,
maar volgens Tina was de situatie bij RTL 4 veel ingewikkelder dan
gedacht. “Probleem bij RTL 4 is dat ze geen rechten hebben van de
Ron-shows. NUL. Ze konden dus niks ZOMAAR uitzenden.”
Het verdienmodel van de
omroepen
Hoe zit het dan precies? Het blijkt een weldoordacht verdienmodel
te zijn, waarbij de rechten op de oude programma’s vaak verkocht
zijn aan externe partijen. Tina legt uit: “Joop van den Ende en
John de Mol waren destijds zo gehaaid om ALLE programmarechten voor
vaak slechts vijf jaar te verkopen (en dan mocht een zender het
bijvoorbeeld maximaal drie keer uitzenden in die periode). Mede
daardoor zijn zij miljardair geworden.”
Geld verdienen aan
televisiefragmenten
Het verkopen van oude televisiefragmenten blijkt dus een flinke
goudmijn te zijn. Omroepen en productiemaatschappijen vragen
bizarre bedragen voor het gebruik van dergelijke beelden. Tina
vertelt: “De rechten van bijna alle Endemol-shows liggen dus bij
inmiddels EndemolShine en Banijay. Ook van Wie Ben Ik en bijvoorbeeld All You Need, Peter R. de Vries en Hart in Aktie. EndemolShine vraagt nu zo’n 750
tot 2.000 euro per minuut voor elk fragment en verkopen niet zomaar
hele afleveringen.”
Een eerbetoon of een
verdienmodel?
Recent maakte Omroep MAX een eerbetoon aan Ron Brandsteder, maar de
vraag blijft of ze daar grof geld voor moesten betalen. Tina heeft
navraag gedaan bij EndemolShine, maar kreeg geen antwoord. “Dus
waarschijnlijk wel,” voegt ze toe.
Conclusie
Het verlies van een iconisch gezicht zoals Dieuwertje Blok is
tragisch voor het publiek, maar voor sommige mediabedrijven lijkt
het vooral een kans om geld te verdienen. Hoewel het respect voor
deze iconen in de woorden van de omroepen misschien aanwezig is,
lijkt het voor sommige bedrijven vooral te draaien om de zakelijke
kant van zaken. Of dit nu een eerbetoon of gewoon een verdienmodel
is, blijft een vraag die nog niet beantwoord is.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.