Algemeen
Ex-vrouw Rob de Nijs komt met boek vol schandalen na overlijden: ´Dit kan echt niet!´
Belinda Meuldijk heeft in het verleden een nare ervaring gehad met haar ex-man Rob de Nijs en diens huidige vrouw, Jet de Nijs. De twee zouden haar destijds op een genadeloze manier in een kwaad daglicht hebben gesteld. Ze lieten foto’s maken van haar vervuilde huis en speelden die via een kennis door aan weekblad Privé. Dit incident werd later bekend als ‘rattengate’ en zorgde voor veel commotie.
Een diepe wond
Het schandaal heeft Belinda destijds diep geraakt en jarenlang
geleid tot spanningen. Hoewel de relatie tussen haar en Rob
inmiddels iets is bekoeld, zijn er nog steeds pijnlijke
herinneringen. Een duidelijk voorbeeld hiervan is dat Jet haar niet
wilde uitnodigen bij de première van de musical over Robs leven.
Dit was voor Belinda een teleurstelling, omdat ze ondanks alles een
belangrijke rol heeft gespeeld in Robs carrière en privéleven.
Wanneer spreekt Belinda zich
uit?
Veel mensen vragen zich af of Belinda ooit nog uitgebreid haar kant
van het verhaal zal delen. In een interview met Weekend laat ze
doorschemeren dat dit pas zal gebeuren als zowel zij als Rob er
niet meer zijn. Voorlopig wil ze de situatie laten rusten, ondanks
alles wat er in het verleden is gebeurd.
Een voorproefje in haar
boek
Toch geeft Belinda al een kleine inkijk in haar nieuwe boek. Ze
schrijft cryptisch over een dramatisch moment in haar leven: “Toen
de hemel openbarstte en er een bom op ons viel die genoeg stank
bevatte om alles te vergiftigen…” Hoewel ze verder niet ingaat op
de details, hint ze naar een heftige gebeurtenis die haar en haar
omgeving diep heeft geraakt.
Bewuste keuze om te zwijgen
Belinda maakt duidelijk dat ze op dit moment geen verdere uitleg
wil geven over wat er precies is gebeurd. “Dat is nou net de hoek
die we niet meer in willen, dus daar ga ik niks over uitleggen,”
zegt ze stellig. Wat er ook heeft plaatsgevonden, het was
ingrijpend genoeg om haar lange tijd op afstand te houden van
Rob.
Publicatie na hun
overlijden
Het boek waarin ze meer over deze periode vertelt, zal pas
verschijnen als zowel zij als Rob er niet meer zijn. Belinda wil de
rust die er nu is niet verstoren. “Ik wil graag behouden wat nu
goed is,” legt ze uit. Dat is ook de reden waarom ze jarenlang
niets heeft geschreven voor Rob, iets wat pas veranderde na de
geboorte van Julius.
De invloed van haar familie
Julius, het kind van Rob en Jet, wordt door Belinda’s moeder een
‘vredeskindje’ genoemd. De komst van het jongetje zorgde ervoor dat
ze weer enigszins nader tot elkaar kwamen. Toch was het vooral haar
ex Thierry die haar aanspoorde om het verleden los te laten en weer
contact te zoeken. “Je kunt niet nooit meer met hem praten. Je hebt
kinderen van hem,” hield hij haar voor.
Een
bewuste stap vooruit
Hoewel Belinda niet staat te popelen om Rob onder ogen te komen,
heeft ze uiteindelijk besloten de stap te zetten. Ze besefte dat
als ze niet zelf de eerste stap zou zetten, de situatie nooit zou
veranderen. Haar keuze om het verleden te laten rusten betekent
echter niet dat de waarheid vergeten is. Ooit, als de tijd rijp is,
zal haar verhaal alsnog naar buiten komen.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.