Algemeen
Dit is waar de ruzie tussen Viktor Reinier en Angela Schijf over gaat: ´Dit is best heftig´
De geruchtenmolen draait op volle toeren: Victor Reinier en Angela Schijf zouden flinke ruzie hebben. De twee acteurs, die jarenlang samenwerkten aan Flikken Maastricht, zouden al langere tijd een moeizame relatie hebben. Maar waar gaat deze ruzie eigenlijk over?
Vertrek van Victor Reinier
Recent werd bekend dat Victor Reinier na achttien jaar stopt met Flikken Maastricht. Dit nieuws kwam kort nadat hij werd beschuldigd van wangedrag op de set. Verschillende collega’s zouden niet meer met hem willen samenwerken vanwege zijn woede-uitbarstingen en vrouwonvriendelijk gedrag. Hoewel Victor zelf geen officiële verklaring heeft gegeven, gaan er verhalen rond dat ook Angela Schijf een belangrijke rol speelt in het conflict.
Een jarenlange moeizame relatie
De relatie tussen Victor en Angela zou al jaren op scherp staan. In 2014 gaf Angela in een interview met Privé al toe dat ze vaak botste met haar collega. ,,Victor kan een ontzettende hork zijn en ik soms heel onaardig. Ik vind hem erg grappig, maar ik zou niet met Victor samen kunnen leven,” zei ze destijds. De opmerking leek speels bedoeld, maar insiders beweren dat er meer achter schuilt.
Ruzie om zwangerschap
Volgens bronnen begon de echte wrijving al in 2011, toen Angela bekendmaakte zwanger te zijn van haar derde kind. Victor zou woedend hebben gereageerd op het nieuws, omdat hij bang was dat de opnames van Flikken Maastricht in gevaar zouden komen. ,,Verdomme, hoe moet het dan met de opnamen van het volgende seizoen?!”, zou hij tegen haar hebben geroepen.
Angela reageerde destijds verontwaardigd op zijn uitbarsting. ,,Ik dacht echt: we hebben het hier over een tv-serie en over een nieuw leven! Wat is nu belangrijker?” Hoewel Victor later zijn excuses aanbood, bleef de relatie tussen de twee stroef.
Nieuwe botsingen op de set
In 2018 kwam het opnieuw tot een botsing tussen de twee acteurs. Bij de start van seizoen 13 gaf Victor openlijk toe dat de samenwerking niet altijd soepel verliep. ,,Soms zijn er ergernissen omdat je moe of gestrest bent. We zitten dagenlang op elkaars huid en moeten onder spanning presteren. Ik kan heel dwingend en vervelend zijn, dan wil ik het gewoon mijn kant op dúwen en dan ben ik een beetje een hork. Ik weet dat dat geen goede eigenschap is.”
Einde samenwerking?
Nu Victor zijn vertrek heeft aangekondigd, rijst de vraag of zijn conflict met Angela Schijf hierbij een rol heeft gespeeld. Insiders beweren dat er achter de schermen al langer onrust was en dat de sfeer op de set steeds grimmiger werd. Of Angela opgelucht is door zijn vertrek, is niet bekend, maar feit is dat de chemie tussen de twee al jaren onder druk stond.
Wat betekent dit voor Flikken Maastricht?
Met het vertrek van Victor Reinier verliest Flikken Maastricht een van zijn bekendste gezichten. De serie blijft voorlopig doorgaan, maar hoe de verhaallijn van zijn personage zal eindigen, is nog niet duidelijk. Fans vragen zich af of dit het begin van het einde is voor de populaire misdaadserie of dat er een frisse wind door de cast zal waaien.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.