Algemeen
Dit houden Miljoenenjacht-winnaars nog maar over van hun prijs
Een nieuwe uitzending van Miljoenenjacht leverde studiowinnaar Vincent en de thuiswinnaars uit Purmerend een fantastisch bedrag op van 475.000 euro. Een schitterende prijs, maar de hamvraag is: hoeveel houden ze daar uiteindelijk écht van over?
De harde realiteit van kansspelbelasting
Wanneer iemand een groot bedrag wint in een spelshow als Miljoenenjacht, viert niet alleen de winnaar feest – ook de Belastingdienst schuift gezellig aan. Het gewonnen bedrag is namelijk bruto, wat betekent dat een aanzienlijk deel naar de staatskas gaat.
In 2024 bedroeg de kansspelbelasting nog 30,5 procent, wat al een flinke hap uit de winst betekende. Maar in 2025 heeft het kabinet de belasting verhoogd naar 34,2 procent. Dat betekent dat winnaars nóg meer moeten afstaan.
Laten we het even concreet maken:
- Gewonnen bedrag: 475.000 euro
- Belasting (34,2%): 162.450 euro
- Netto overgebleven bedrag: 312.550 euro
Nog steeds een aanzienlijk bedrag, maar het doet toch even pijn om te zien dat ruim 162.000 euro direct naar de Belastingdienst verdwijnt.
Geen gedoe met aangifte – maar wel minder op je rekening
Een belangrijk weetje voor toekomstige winnaars: je hoeft zelf geen belastingaangifte te doen. De organisatie, in dit geval de Postcodeloterij, regelt dit en betaalt direct de verschuldigde kansspelbelasting aan de overheid. Dit betekent dat winnaars het netto bedrag zonder verdere rompslomp op hun rekening krijgen gestort.
Maar goed, het blijft een fors bedrag dat richting de staatskas verdwijnt. En het slechte nieuws? Het wordt alleen maar erger…
2026: Kansspelbelasting stijgt nóg verder
Als je dacht dat 34,2 procent al hoog was, dan hebben we minder goed nieuws. Vanaf 2026 stijgt de kansspelbelasting naar maar liefst 37,8 procent. Dit betekent dat toekomstige winnaars nóg minder overhouden van hun felbegeerde prijzen.
Ter vergelijking, als Vincent en de thuiswinnaars in 2026 hun bedrag hadden gewonnen, zou hun belastingafdracht er zo uitzien:
- Gewonnen bedrag: 475.000 euro
- Belasting (37,8%): 179.550 euro
- Netto overgebleven bedrag: 295.450 euro
Dat is bijna 180.000 euro belastingafdracht! De overheid blijft dus steeds meer geld innen via deze populaire winacties.
Jubileum-seizoen: 25 jaar Miljoenenjacht
Het nieuwe seizoen van Miljoenenjacht is een speciale editie, want de show viert zijn 25-jarige jubileum. Talpa pakt daarom flink uit, en er is dit seizoen een recordbedrag te winnen.
Op zondag 13 april vindt een unieke uitzending plaats waarin maar liefst 10 miljoen euro in de prijzenpot zit. Dit bedrag zal slechts één keer te winnen zijn in dit seizoen, waardoor het een van de meest spectaculaire afleveringen uit de geschiedenis van Miljoenenjacht belooft te worden.
Maar laten we ook hier even rekenen met de kansspelbelasting:
- Gewonnen bedrag: 10.000.000 euro
- Belasting (34,2% in 2025): 3.420.000 euro
- Netto overgebleven bedrag: 6.580.000 euro
Vanaf 2026 zou de winnaar van deze gigantische prijs zelfs bijna 3.780.000 euro moeten inleveren, waardoor er 6.220.000 euro overblijft. Nog steeds een gigantisch bedrag, maar een pijnlijke afdracht aan de belastingdienst.
Is het nog steeds de moeite waard?
Ondanks de stijgende kansspelbelasting blijft Miljoenenjacht een ongelofelijk populair programma, en dat is niet gek. Want zelfs met een flinke hap belasting blijft het winnen van tonnen of miljoenen een droom voor velen.
Wat vind jij? Is het nog steeds een fantastische prijs, of maakt de belasting het minder aantrekkelijk? Deel je mening in de reacties op Facebook!
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.