Algemeen
Yolanthe Cabau woest op Nederlandse pers: ´Ik kom zelfs mijn huis niet meer uit!´
Na de onthulling van haar realityserie op Netflix, heeft Yolanthe Cabau gereageerd op de heftige kritiek die ze van de Nederlandse pers kreeg. Journalisten beschuldigden haar van liegen over de komst van de serie, maar Yolanthe zelf zegt dat haar management samen met Netflix besloten had om de informatie pas later naar buiten te brengen. In gesprek met Veronica Superguide haalt ze uit naar de manier waarop de pers haar benaderde.
Terugblik op haar verhuizing naar Los Angeles
Het is inmiddels vijf jaar geleden dat Yolanthe naar Los Angeles vertrok. Ze blikt terug op haar tijd in Nederland, waarin haar scheiding volledig werd uitvergroot.
“Ik kon mijn huis niet eens meer uit,” vertelt ze. “Ik wilde rust voor mezelf en voor Xess. In Los Angeles kan ik gewoon mezelf zijn, zonder constant de mening van anderen te horen. Daar ben ik gewoon een van de velen. Ik kan mijn leven leiden zoals ik dat wil. In LA voel ik me vrij.”
Waarom Yolanthe toch voor de realityserie koos
Toch besloot Yolanthe haar geheimen te delen in een realityserie voor Netflix. “Ik snap dat het een vreemde keuze lijkt, maar ik heb mijn redenen,” legt ze uit. “De afgelopen jaren heb ik me gefocust op werk—acteerwerk, Free a Girl, mijn lifestylebrand.
Toen Netflix me benaderde, wilden ze een authentiek inkijkje geven in mijn leven. Voor mij was het een kans om aandacht te vragen voor Free a Girl, iets wat ik ontzettend belangrijk vind. Dat podium had ik op geen andere manier kunnen krijgen.”
Xess Xava in de realityserie
In de serie zal ook haar zoontje Xess Xava, dat ze samen met ex-man Wesley heeft, te zien zijn. Yolanthe begrijpt dat hier kritiek op zal komen, maar benadrukt dat ze gewoon haar leven deelt. “Wat moet ik dan doen? Doen alsof ik geen kind heb? Mensen hebben kinderen, dat is gewoon het leven,” zegt ze. “Het is spannend, een realityserie is ontzettend kwetsbaar. Maar ik wil niks gescript of nep. Natuurlijk bescherm ik hem wel, als hij ziek is zet ik geen camera op hem. Maar verder zul je alles van mijn leven zien. En Xess hoort daar ook bij.”
Kritiek en leugens
Hoewel de serie nog niet is uitgezonden, heeft de aankondiging al veel ophef veroorzaakt. Yolanthe zegt dat ze zich gekwetst voelde door de beschuldigingen van leugens.
“Ik had er zelf nooit iets over gezegd. Het was mijn management en Netflix die samen besloten om niks te delen op dat moment,” vertelt ze. “En ineens was het: ‘Yolanthe heeft gelogen’. Dat vond ik eigenlijk heel sneu. Mensen nemen alles over zonder naar de waarheid te zoeken, en voor je het weet is dat het beeld van mij.”
Yolanthe is ervan overtuigd dat mensen haar pas echt zullen leren kennen wanneer ze de serie zelf hebben gezien. “Als mensen de serie zien, ontdekken ze vanzelf hoe ik écht ben.”
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.