Algemeen
Yolanthe Cabau woest op Nederlandse pers: ´Ik kom zelfs mijn huis niet meer uit!´
Na de onthulling van haar realityserie op Netflix, heeft Yolanthe Cabau gereageerd op de heftige kritiek die ze van de Nederlandse pers kreeg. Journalisten beschuldigden haar van liegen over de komst van de serie, maar Yolanthe zelf zegt dat haar management samen met Netflix besloten had om de informatie pas later naar buiten te brengen. In gesprek met Veronica Superguide haalt ze uit naar de manier waarop de pers haar benaderde.
Terugblik op haar verhuizing naar Los Angeles
Het is inmiddels vijf jaar geleden dat Yolanthe naar Los Angeles vertrok. Ze blikt terug op haar tijd in Nederland, waarin haar scheiding volledig werd uitvergroot.
“Ik kon mijn huis niet eens meer uit,” vertelt ze. “Ik wilde rust voor mezelf en voor Xess. In Los Angeles kan ik gewoon mezelf zijn, zonder constant de mening van anderen te horen. Daar ben ik gewoon een van de velen. Ik kan mijn leven leiden zoals ik dat wil. In LA voel ik me vrij.”
Waarom Yolanthe toch voor de realityserie koos
Toch besloot Yolanthe haar geheimen te delen in een realityserie voor Netflix. “Ik snap dat het een vreemde keuze lijkt, maar ik heb mijn redenen,” legt ze uit. “De afgelopen jaren heb ik me gefocust op werk—acteerwerk, Free a Girl, mijn lifestylebrand.
Toen Netflix me benaderde, wilden ze een authentiek inkijkje geven in mijn leven. Voor mij was het een kans om aandacht te vragen voor Free a Girl, iets wat ik ontzettend belangrijk vind. Dat podium had ik op geen andere manier kunnen krijgen.”
Xess Xava in de realityserie
In de serie zal ook haar zoontje Xess Xava, dat ze samen met ex-man Wesley heeft, te zien zijn. Yolanthe begrijpt dat hier kritiek op zal komen, maar benadrukt dat ze gewoon haar leven deelt. “Wat moet ik dan doen? Doen alsof ik geen kind heb? Mensen hebben kinderen, dat is gewoon het leven,” zegt ze. “Het is spannend, een realityserie is ontzettend kwetsbaar. Maar ik wil niks gescript of nep. Natuurlijk bescherm ik hem wel, als hij ziek is zet ik geen camera op hem. Maar verder zul je alles van mijn leven zien. En Xess hoort daar ook bij.”
Kritiek en leugens
Hoewel de serie nog niet is uitgezonden, heeft de aankondiging al veel ophef veroorzaakt. Yolanthe zegt dat ze zich gekwetst voelde door de beschuldigingen van leugens.
“Ik had er zelf nooit iets over gezegd. Het was mijn management en Netflix die samen besloten om niks te delen op dat moment,” vertelt ze. “En ineens was het: ‘Yolanthe heeft gelogen’. Dat vond ik eigenlijk heel sneu. Mensen nemen alles over zonder naar de waarheid te zoeken, en voor je het weet is dat het beeld van mij.”
Yolanthe is ervan overtuigd dat mensen haar pas echt zullen leren kennen wanneer ze de serie zelf hebben gezien. “Als mensen de serie zien, ontdekken ze vanzelf hoe ik écht ben.”
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.