Algemeen
Winter Vol Liefde-Mark dacht hij grote kans maakte bij Judith: ´Dit had ik moeten doen´
Mark (38) blikt terug op zijn tijd in Winter vol Liefde en de onverwachte wending die zijn avontuur nam. Het leek aanvankelijk goed te klikken tussen hem en Judith, maar zij had haar hart al aan Bart verloren. In een gesprek met Veronica Superguide deelt Mark zijn gedachten over het tv-avontuur en de impact die zijn uitspraken hadden op de uitzending.
Een onverwacht avontuur
Mark had nog nooit een aflevering van Winter vol Liefde of B&B vol Liefde gezien, maar tijdens een avondje scrollen stuitte hij op Judith’s video. “Ze leek me een leuke, vlotte en open meid die ik graag wilde leren kennen,” vertelt Mark. Bovendien had hij al een tijdje de wens om Nederland te verlaten, wat hij met Judith gemeen had. Toen hij uitgekozen werd tussen honderden aanmeldingen, was hij verrast. “Ik had nooit verwacht uitgekozen te worden, maar wél dus.” Om zich voor te bereiden, keek hij snel het eerste seizoen en was aangenaam verrast door wat hij zag.
De discussies over pronouns
Tijdens de uitzendingen kwam een pittige discussie tussen Mark en Judith naar voren. Mark uitte zijn mening over mensen die pronouns gebruiken, wat Judith verkeerd opvatte. “Ik hoopte niet dat er mensen waren met allerlei lastige pronouns,” zei Mark, wat Judith schrok. Hij voegde eraan toe dat hij zulke mensen liever niet in zijn leven had, wat niet in goede aarde viel bij haar.
Een juiste beslissing om te vertrekken
Ondanks de discussie besloot Mark uiteindelijk weg te gaan uit het programma. “Deze discussie was niet de reden om te vertrekken, maar het voelde op dat moment als de juiste beslissing.” Mark benadrukt dat hij nog altijd achter zijn standpunt staat, maar hij had liever een rustige date gehad met Judith rond het kampvuur in plaats van in een verhitte discussie over genderneutrale termen.
Beschuldigingen van discriminatie
Achteraf werd Mark beschuldigd van discriminatie door kijkers die het tv-fragment hadden gezien. “Ik behandel iedereen altijd met evenveel respect,” zegt hij daarover. Hij was bezorgd over de reacties op sociale media, maar stond nog altijd achter zijn uitspraken.
Vrede met de relatie van Judith en Bart
Mark heeft geen spijt van zijn deelname aan het programma, ook al heeft hij de vrouw van zijn dromen niet gevonden. “Ik zou het zo weer doen,” vertelt hij. Hij merkt op dat het misschien anders had kunnen lopen als hij eerder bij Judith was gekomen, aangezien zij hem op de reünie de knapste van alle deelnemers vond. “Dat hoorde ik pas later, maar dat neem ik dan maar als een compliment.”
Desondanks heeft Mark meer dan vrede met de relatie tussen Judith en Bart. “Ik gun het ze van harte. Die twee zijn superleuk samen.”
Open voor nieuwe liefde
Ondanks dat Mark eerst niet actief was op sociale media, besloot hij onlangs een Instagram-account aan te maken. “Het is leuk om contact te onderhouden met de andere kandidaten en foto’s uit te wisselen.” Zijn inbox wordt inmiddels af en toe bestookt met berichten van dames, maar Mark is niet geïnteresseerd in datingapps. “Ik ben meer van de spontane ontmoetingen. Als ik haar tegen het lijf loop, is dat fantastisch, maar dat hoeft niet meer op televisie.”
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.