Algemeen
Wereldberoemde waarzegger doet angstaanjagende voorspelling voor dit jaar
De wereldberoemde waarzegger Athos Salomé (38), ook wel ‘de levende Nostradamus’ genoemd, komt met een onheilspellende voorspelling die dit jaar werkelijkheid zou moeten worden. Volgens de Braziliaanse profeet bevindt de mensheid zich op een cruciaal keerpunt, dat mogelijk het begin van het einde zal inluiden.
AI als drijvende kracht achter een mondiale catastrofe
Salomé staat bekend om zijn accurate voorspellingen. Zo voorspelde hij onder andere de uitbraak van het coronavirus en het overlijden van Queen Elizabeth. Nu waarschuwt hij dat technologische ontwikkelingen een catastrofale impact zullen hebben op de wereldorde.
Volgens de waarzegger zal kunstmatige intelligentie (AI) in 2025 een ongekende macht verkrijgen. Traditionele computers zullen overbodig worden en AI zal vrijwel alle bestaande digitale processen domineren. De opkomst van kwantumcomputers en medische vooruitgang vormen volgens hem een belangrijke mijlpaal, maar ook een potentieel gevaar voor de mensheid.
Een van de meest verontrustende voorspellingen van Salomé is dat AI niet alleen de werkvloer zal veranderen, maar ook de entertainmentindustrie. Acteurs en actrices zullen vervangen worden door virtuele personages, en AI zal zelfs in staat zijn complete filmscripts te schrijven. De impact op de filmindustrie en creatieve sector zal ongekend zijn.
Deepfakes: Een dreiging voor waarheid en politiek
De opkomst van deepfake-technologie heeft al geleid tot wereldwijde bezorgdheid. Volgens Salomé zal deze technologie in 2025 nog geavanceerder en moeilijker te onderscheiden worden van de werkelijkheid. Hij voorspelt dat deepfakes niet alleen gebruikt zullen worden voor amusementsdoeleinden, maar ook als een krachtig wapen voor politieke propaganda. Hierdoor zal de grens tussen feit en fictie steeds vager worden, wat leidt tot een ongekende desinformatiecrisis.
De toekomst van sport: Mens-machine hybrides
Naast de entertainmentindustrie voorspelt Salomé dat de sportwereld drastisch zal veranderen. Hij beweert dat de eerste Mens-Machine Hybride Olympische Spelen in aantocht zijn. Door genetische verbeteringen en neurale implantaten zullen atleten hun fysieke prestaties ver overstijgen, wat de traditionele betekenis van sportcompetities volledig zal veranderen.
“De definitie van atletisch bestaan zal fundamenteel veranderen,” stelt Salomé. “Competities zoals we die kennen, zullen verdwijnen en plaatsmaken voor een geheel nieuwe vorm van sport, waarin technologie en menselijke capaciteiten samensmelten.”
Een dreigende Derde Wereldoorlog?
Naast de technologische dreiging waarschuwt Salomé ook voor geopolitieke escalaties. Net als andere paragnosten voorspelt hij dat de kans op een Derde Wereldoorlog steeds reëler wordt. Volgens hem staan we op de rand van de afgrond en is de wereldwijde spanning groter dan ooit.
Wat deze voorspelling extra zorgwekkend maakt, is zijn bewering dat WW3 geen traditionele oorlog tussen landen en legers zal zijn, maar een conflict waarin machines en geavanceerde technologieën de hoofdrol spelen. “Het ergste moet nog komen,” waarschuwt hij. “En wat daarna gebeurt? Dat is een vraag waar niemand nog een antwoord op heeft.”
Wat betekent dit voor de mensheid?
De voorspellingen van Salomé roepen veel vragen op over de toekomst van de mensheid. Terwijl sommigen zijn woorden afdoen als pure speculatie, wijzen anderen op zijn eerdere correcte voorspellingen als bewijs dat zijn visies serieus genomen moeten worden.
Of deze voorspellingen uitkomen, zal de tijd uitwijzen. Wat vaststaat, is dat de wereld zich op een technologisch en geopolitiek kantelpunt bevindt, waarbij AI, deepfake-technologie en geopolitieke spanningen een cruciale rol spelen in de toekomst van onze samenleving.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.