Algemeen
The Tribute-kijkers gaan helemaal los en zeggen nu allemaal hetzelfde
Het nieuwe seizoen van The Tribute: Battle of the Bands blijkt een doorslaand succes. Kijkers zijn razend enthousiast over de optredens en spreken vol lof over de deelnemende bands. Vooral één groep lijkt al vroeg in de competitie als favoriet voor de eindzege naar voren te komen. “Ongekend prachtig, wat een kippenvelmomenten,” schrijft een kijker.
Een duidelijke favoriet: Treasure verovert harten
De band die momenteel de meeste positieve reacties ontvangt, is Treasure. Met hun indrukwekkende uitvoeringen van de hits van Bruno Mars weten ze een diepe indruk te maken op zowel het publiek als de jury.
Eerder bliezen ze iedereen omver met hun energieke uitvoering van Uptown Funk, terwijl ze ook de gevoelige snaar raakten met When I Was Your Man. Gisterenavond was het opnieuw raak. Treasure bracht het nummer Die With A Smile, en dat zorgde voor een golf van enthousiaste reacties. De jury was eveneens onder de indruk: twee leden gaven respectievelijk een 9,0 en een 8,5.
Jurylid Spike, bekend van de band Di-rect, sprak van een “testosteronballad van de bovenste plank.” Ook kijkers thuis lieten zich niet onbetuigd en overspoelden social media met lovende woorden:
Meer indrukwekkende optredens: Guus Meeuwis-tribute scoort hoog
Niet alleen Treasure zorgde voor spektakel. Ook andere tribute acts maakten indruk op de kijkers. Een van de hoogtepunten was de Guus Meeuwis Tribute Band, die een ontroerende versie bracht van Dat komt door jou. De vertolking werd met open armen ontvangen door het publiek, en veel kijkers noemden het een van de mooiste momenten van de avond.
The Tribute: een bewezen succesformule
Met het huidige vierde seizoen zet The Tribute: Battle of the Bands zijn succesreeks voort. De voorgaande seizoenen leverden eveneens indrukwekkende winnaars op:
- Queen Must Go On (winnaar seizoen 1)
- Bouke & The Elvis Matters Band (winnaar seizoen 2)
- Bee Gees Forever (winnaar seizoen 3)
De populariteit van het programma groeit met elk seizoen, en de huidige editie belooft wederom een knallende finale.
Johnny de Mol als presentator en een kritische jury
Dit seizoen wordt gepresenteerd door Johnny de Mol, die de optredens met veel enthousiasme aan elkaar praat. De jury bestaat uit drie prominente namen uit de Nederlandse muziekwereld:
- Cesar Zuiderwijk – drummer van Golden Earring
- Angela Groothuizen – zangeres en voormalig lid van de Dolly Dots
- Spike – gitarist van Di-rect
Elke zaterdagavond van 20.00 uur tot 21.30 uur kunnen kijkers op SBS6 genieten van het spektakel. De competitie is in volle gang en de vraag blijft: wie gaat er dit seizoen met de titel vandoor? Eén ding is zeker: de strijd is spannender dan ooit!
Zo dan, wat is Treasure een waanzinnig strakke en swingende band 💖👌
Hup op naar de Ziggo #battleofthebands— de Dogtrovert (@Jackietweepunt) February 15, 2025
Wát een ge-wel-dig programma, dat #battleofthebands #thetribute op@SBS6 !
En Bruno Mars kreeg van mij een 10.— Pim Gunzel – Componist des Vaderlands (@pimgunzel) February 15, 2025
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.