Algemeen
Tamara Elbaz woedend na aanval in de media: ´Dit pik ik niet langer!´
Tamara Elbaz, bekend van The Real Housewives of Amsterdam, heeft opnieuw voor opschudding gezorgd met haar uitspraken op Instagram. In recente posts deelde ze haar mening over gezondheid, waarbij ze haar volgers adviseerde om tandpasta zonder fluoride te gebruiken. Daarnaast riep ze dat mannen geen zwemles zouden moeten geven, wat wederom leidde tot heftige reacties van haar volgers. Vooral haar opmerkingen over fluoride hebben haar op gespannen voet gezet met wetenschapsjournalist Adriaan ter Braack, die haar uitspraken genadeloos afkeurde.
Fluoride controversie
Tamara’s kritiek op fluoride begon met een advies aan haar volgers om tandpasta zonder deze stof te gebruiken. Fluoride, dat vaak wordt toegevoegd aan tandpasta vanwege de bewezen bescherming tegen gaatjes, werd door Tamara in twijfel getrokken. Ze beweerde dat mensen zich bewust moeten zijn van de gevaren van het gebruik van fluoride. Dit leidde tot heftige reacties van volgers en experts, die haar claims als misleidend en onwetenschappelijk beschouwden.
Adriaan ter Braack, wetenschapsjournalist voor Trouw, schroomde niet om Tamara te bekritiseren in zijn column. Hij noemde haar advies over fluoride “grote onzin” en benadrukte dat fluoride in tandpasta wetenschappelijk bewezen helpt bij het versterken van tanden en het voorkomen van gaatjes. Ter Braack haalde ook uit naar Tamara’s uitspraken over light-frisdranken, waarbij zij stelde dat aspartaam in die dranken mogelijk kankerverwekkend zou zijn. Dit, aldus Ter Braack, was weer een voorbeeld van het verspreiden van ongegronde angsten zonder wetenschappelijke basis.
Tamara’s woede
Tamara was allesbehalve blij met de kritiek van Adriaan ter Braack. Ze reageerde op haar Instagram met een emotionele boodschap waarin ze haar frustratie deelde. “Onder het mom van: we hadden nog niet genoeg ruzie, zou ik het vandaag graag eens een keer willen hebben over Sjamadriaan,” begon Tamara haar post. Ze noemde hem een “smoezelige gast” die zichzelf “wetenschapsjournalist” noemt en die volgens haar boos is op mensen die niet blind volgen wat de mainstream media beweren.
Vervolgens plaatste Tamara een foto van haarzelf naast een foto van Adriaan en voegde een sneer toe: “Ik ben vijf jaar ouder dan Sjamadriaan. Maar wie is er fitter, denk je?” Deze opmerking lijkt te wijzen op een persoonlijke aanval op de wetenschapsjournalist, waarbij Tamara haar eigen gezondheid in de verf zet tegenover de criticus. Het lijkt erop dat Tamara niet alleen haar medische mening verdedigde, maar ook probeerde te benadrukken dat zij een gezonder en fitter leven leidt dan Adriaan.
Verwachtingen en kritiek
De uitspraak van Tamara roept vragen op over de rol van influencers in het delen van gezondheidstips en de verantwoordelijkheden die zij met zich meebrengen. Terwijl Tamara een aanzienlijk aantal volgers heeft en haar posts een grote impact kunnen hebben, zijn er ook steeds meer stemmen die oproepen tot een kritische blik op het advies dat door influencers wordt gegeven. Er wordt vaak gesteld dat advies over gezondheid gebaseerd moet zijn op wetenschappelijk onderbouwde feiten, iets waar Tamara’s claims, zoals het afwijzen van fluoride en het waarschuwen tegen light-dranken, op botsten met gevestigde wetenschappelijke inzichten.
Ter Braack’s column benadrukt de risico’s van het volgen van influencers die gezondheidsadvies geven zonder de nodige wetenschappelijke onderbouwing. Het lijkt er dus op dat deze laatste controverse rond Tamara Elbaz een groter debat aanwakkert over de rol van sociale media in de verspreiding van informatie en desinformatie.
Tamara’s reactie wijst op een dieper gevoel van ongenoegen over de kritiek die zij ontvangt. Dit is niet de eerste keer dat ze in conflict komt met de media of andere publieke figuren, maar het benadrukt wel de gevoeligheid rond de invloed van sociale media op publieke opinies, vooral als het gaat om gezondheid en welzijn. Haar uitspraak over de strijd tussen haar en Ter Braack geeft aan dat ze zich niet zomaar laat afvallen door negatieve reacties, maar ook duidelijk niet bang is om terug te slaan als ze zich aangevallen voelt.
De kwestie blijft voorlopig onopgelost, maar het is duidelijk dat de discussie over de rol van influencers en wetenschappelijke onderbouwing van gezondheidstips nog niet voorbij is.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.