Algemeen
Slecht nieuws voor Rico Verhoeven: ‘Breekt arm’ 😨
Na tweeënhalf jaar afwezigheid keerde Jamal Ben Saddik terug in de Glory-ring, een moment waar veel kickboksfans reikhalzend naar uitkeken. Zijn terugkeer beloofde spektakel en actie, maar het gevecht tegen Uku Jürjendal bleek in eerste instantie een strategisch steekspel. Pas in de allerlaatste seconde van de wedstrijd wist Ben Saddik met een vernietigende knock-out toe te slaan.
Strategie boven snelheid: een gecontroleerde strijd
Drie ronden lang oogde de wedstrijd meer als een tactische schermutseling dan een explosief gevecht. Ben Saddik koos ervoor om geduldig te wachten op het juiste moment. Hoewel het publiek in Ahoy ongeduldig werd en zelfs een toeschouwer riep om zijn geld terug, bleef de Belgische kickbokser kalm. Zijn moment kwam uiteindelijk in de laatste seconden, toen hij Jürjendal met een snoeiharde trap uitschakelde.
“Ik had het beloofd,” zei Ben Saddik na afloop met een grijns. “Dat het even duurde? Maar een wedstrijd duurt ook drie ronden. Ik hoef niet als een gek erin te gaan in de eerste paar seconden. Ik weet dat het moment zal komen.”
Zijn plan was duidelijk: Jürjendal’s arm systematisch verzwakken. “Als ik op een arm trap, is het niet om hem te aaien, maar om die arm kapot te maken,” verklaarde hij. Hij zag al in de tweede ronde dat de impact zichtbaar werd. “Zijn arm zag eruit als een spuitzak met slagroom,” grapte hij. Toch koos hij ervoor om zijn aanval niet direct door te zetten. “Een gewond dier is gevaarlijk. Vroeger zou ik dat risico misschien hebben genomen.”
Genieten van de ring, ondanks gemengde gevoelens
Hoewel de wedstrijd niet spectaculair verliep tot de knock-out, genoot Ben Saddik zichtbaar van zijn terugkeer in de ring. “Ik miste het gevoel van naar de ring lopen, het gevecht zelf,” zei hij. Zijn terugkeer was niet alleen belangrijk voor hem persoonlijk, maar ook als voorbereiding op het Last Heavyweight Standing-toernooi op 5 april, waar hij het opneemt tegen Christian Ristea.
Ben Saddik maakte het publiek duidelijk wat ze kunnen verwachten: “Dan mag je hetzelfde verwachten.” Hij benadrukte dat zijn stijl draait om winnen, niet om show. “Ik heb niet op punten gewonnen, ik heb het niet aan de jury overgelaten. Ik heb gedaan wat ik heb beloofd.”
Een boodschap aan zijn rivalen
Naast zijn overwinning leek Ben Saddik ook een signaal af te willen geven richting zijn concurrenten, waaronder Rico Verhoeven. “Ja, vandaag was een duidelijk signaal,” zei hij zelfverzekerd. “Als je de video terugkijkt en ziet hoe hard die trap was, dan is dat meer dan voldoende als boodschap.”
Zijn overwinning zet de toon voor de toekomst. Met een geplande deelname aan het toernooi in april zal hij opnieuw moeten bewijzen dat hij nog altijd een van de topvechters is in de zwaargewichtklasse.
Andere hoogtepunten van de avond
Naast de comeback van Ben Saddik waren er meerdere indrukwekkende gevechten te zien in de RTM-Stage van Ahoy.
Chico Kwasi domineert
Weltergewichtkampioen Chico Kwasi verdedigde zijn titel overtuigend tegen de Bulgaar Teodor Hristov. Ondanks de taaiheid van zijn tegenstander bleek Hristov geen serieuze bedreiging. Kwasi won unaniem op punten en blikte alvast vooruit op een mogelijke rematch tegen Tyjani Beztati.
Michael Boapeah imponeert in lichtzwaargewicht
Michael Boapeah maakte de overstap naar de lichtzwaargewichtklasse en bewees direct zijn waarde. Hij versloeg Ibrahim El Bouni met een technische knock-out en positioneerde zich als een gevaarlijke uitdager binnen de divisie.
Cem Caceres vs. Mory Kromah: Split decision thriller
In de lichtzwaargewichtklasse leverden Cem Caceres en Mory Kromah een spectaculaire strijd. Beide vechters gaven alles en het gevecht werd beslist met een nipte split decision in het voordeel van Caceres.
Explosief middengewichtgevecht tussen Hammouche en Selimovic
Een van de meest spectaculaire gevechten van de avond was de clash tussen Iliass Hammouche en Mesud Selimovic. Wat begon als een rustige partij, transformeerde al snel in een knallend gevecht. Hammouche sloeg Selimovic in no-time knock-out en vierde zijn overwinning met een uitzinnig sprongetje, waarna hij zijn bitje in het publiek gooide.
Conclusie: Ben Saddik is terug, maar is hij klaar voor de top?
Jamal Ben Saddik heeft met zijn terugkeer in Glory laten zien dat hij nog steeds een geduchte tegenstander is. Hoewel zijn wedstrijd tegen Jürjendal niet de explosieve show opleverde die velen hadden verwacht, bewees hij met zijn knock-out dat zijn strategie effectief was.
Dit bericht op Instagram bekijken
De vraag blijft of hij in april dezelfde tactiek kan hanteren tegen Christian Ristea of dat hij een agressievere aanpak moet kiezen. Zijn comeback heeft in ieder geval één ding duidelijk gemaakt: Ben Saddik is nog lang niet klaar en is vastberaden om zijn stempel op de zwaargewichtdivisie te blijven drukken.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.