Algemeen
Simon Cowell vergaarde een fortuin met American Idol – ontmoet zijn enig kind dat niets zal erven
Simon Cowell heeft zich ontwikkeld van een onbekende werknemer bij een platenmaatschappij tot een van de meest invloedrijke figuren in de entertainmentindustrie. De Britse producent en tv-persoonlijkheid heeft een enorm imperium opgebouwd en is hoofdjurylid van verschillende wereldberoemde talentenjachten. Zijn directe, soms brutale stijl heeft hem een trouwe schare fans opgeleverd én een fortuin van honderden miljoenen dollars.
De opkomst van Simon Cowell
Cowell kreeg zijn eerste baan in de muziekindustrie nadat hij stopte met school. Dankzij zijn vader kon hij aan de slag bij platenmaatschappij EMI, waar hij verantwoordelijk werd voor het ontdekken en ontwikkelen van nieuwe artiesten. Zijn eerste zelfstandige pogingen als label-eigenaar mislukten echter, waardoor hij terug bij zijn ouders moest gaan wonen. In plaats van te wanhopen, zag Cowell dit als een kans om opnieuw te beginnen. “Alles wat ik had, verdween – mijn huis, mijn Porsche – maar ik voelde me opgelucht,” vertelde hij later.
Cowell richtte vervolgens S Records op, waar hij artiesten als 5ive, Westlife en Jerome tekende. Jerome’s versie van Unchained Melody werd een grote hit, maar het was pas met talentenjachten dat Cowell zelf een ster werd.
Doorbraak met Pop Idol en American Idol
In 2001 werkte Cowell samen met Spice Girls-manager Simon Fuller om het programma Pop Idol te creëren. Het format werd een instant succes en katapulteerde Cowell naar wereldwijde bekendheid. Zijn handelsmerk – een strak T-shirt en de zin “I don’t mean to be rude, but…” – maakte hem legendarisch.
Een jaar later werd het programma in de VS overgenomen door Fox, waar het verderging als American Idol. De eerste seizoensfinale – gewonnen door Kelly Clarkson – trok maar liefst 26 miljoen kijkers. Cowell besefte al snel hoeveel geld er te verdienen was met talentenjachten en besloot zich volledig op deze tak van entertainment te richten.
Een miljoenenimperium
Cowell richtte de productiemaatschappijen Syco TV, Syco Film en Syco Music op en werd jurylid bij The X Factor en America’s Got Talent. Zijn scherpe tong en onvoorspelbare reacties bleven zijn handelsmerk, maar hij toonde ook een emotionele kant wanneer een optreden hem écht raakte.
Volgens CNN verdiende Simon Cowell in 2008 maar liefst 36 miljoen dollar, en in latere jaren groeide zijn inkomen verder:
- 2017: 45 miljoen dollar
- 2018: 41 miljoen dollar
- 2020: 50 miljoen dollar
In totaal wordt Cowells nettowaarde geschat op 600 miljoen dollar. Hij is niet alleen een zakenman, maar ook een filantroop. Tijdens de COVID-19 pandemie doneerde hij 1,5 miljoen dollar aan voedselbanken in de VS en het Verenigd Koninkrijk.
Simon Cowell en zijn uiterlijk
Met zoveel geld heeft Cowell zichzelf ook een luxe levensstijl gegund. Hij kocht een enorm landhuis in Malibu, Californië, en onderging diverse cosmetische behandelingen, waaronder botoxinjecties. In 2018 gaf hij toe dat hij een niet-chirurgische facelift had ondergaan: “Het doet vreselijk pijn, maar het verwijdert zonneschade en alle onzuiverheden.”
Later besefte Cowell dat hij wellicht te ver was gegaan. Zijn zoon Eric schrok zelfs van zijn uiterlijk. “Ik keek naar een oude foto en herkende mezelf niet,” gaf Cowell toe. Hij stopte volledig met botox en kiest nu voor natuurlijke gezichtsbehandelingen.
Gezondheid en 0ngelukken
Cowell heeft meerdere gezondheidsproblemen gehad. In 2017 werd hij met spoed opgenomen na een val van een trap door lage bl0eddruk. Zijn arts adviseerde hem een streng dieet zonder rood vlees, gluten of suiker.
In 2020 had Cowell een veel ernstiger 0ngeluk toen hij van een elektrische fiets viel en zijn rug brak. Hij onderging een zes uur durende 0peratie en kreeg een metalen plaat in zijn rug. Hij gaf toe dat hij geluk had gehad: “Ik besefte dat ik mijn ruggengraat had kunnen breken en nooit meer had kunnen lopen.” Zijn herstel verliep sneller dan verwacht en binnen twee dagen liep hij alweer rond.
Een toegewijde vader
Naast zijn zakelijke succes is Cowell ook een familieman geworden. In 2013 werd bekend dat hij en zijn vriendin Lauren Silverman een kind verwachtten. Hun zoon Eric werd geboren op Valentijnsdag 2014.
Cowell noemt vader worden het beste wat hem ooit is overkomen. “Ik aanbid hem. We houden van dezelfde dingen – Scooby Doo, Disney-films en lachen om de honden.”
Toch is Cowell niet van plan zijn fortuin aan Eric na te laten. “Ik geloof niet in geld doorgeven van generatie op generatie. Ik wil mijn geld nalaten aan goede doelen.”
Dit bericht op Instagram bekijken
Een indrukwekkende nalatenschap
Simon Cowell heeft niet alleen een imperium opgebouwd, maar ook zijn stempel gedrukt op de entertainmentwereld. Met zijn unieke stijl, scherpe commentaren en onmiskenbare talent om sterren te ontdekken, blijft hij een van de meest invloedrijke figuren in de industrie. Ondanks tegenslagen blijft Cowell vechten – en dat maakt hem een icoon.
Wat zou jij doen als je 600 miljoen dollar had? Laat het weten en deel dit artikel met anderen die Cowell’s werk bewonderen!
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.