Algemeen
Showbizz-expert denkt dat ernstige ziekte van Tim den Besten fake is: ´Kan het niet geloven´
De discussie rondom Tim den Besten laait opnieuw op. Biograaf Jan Dijkgraaf, bekend van zijn werk over de Meilandjes, uit openlijk zijn twijfel over Tims kankerdiagnose. Volgens hem is het opvallend dat de oud-VPRO-presentator zijn ziekte en fraudezaak in één persbericht koppelt. Dijkgraaf is niet de enige die sceptisch is. Ook Johan Derksen en anderen uiten twijfels over de timing en intentie van de bekendmaking.
Verdachte timing
Tim den Besten raakte ruim een jaar geleden in opspraak door een identiteitsfraudezaak op datingapp Grindr. Kort daarna bracht hij naar buiten dat hij een zeldzame vorm van kanker had. Sommigen vinden de timing verdacht en suggereren dat hij de diagnose gebruikte om de aandacht af te leiden van zijn wangedrag.
Dit weekend bracht Tim een nieuw persbericht uit waarin hij bekendmaakte dat hij na mediation niet vervolgd zal worden voor de fraude én dat hij kankervrij is verklaard. Mediakenner Lars Duursma noemt het “héél fout” om een ernstige ziekte te gebruiken als afleidingsmanoeuvre voor een juridische kwestie.
Jan Dijkgraaf uit twijfels
Jan Dijkgraaf heeft zo zijn bedenkingen bij de situatie. “En oh ja, van de mysterieuze vorm van kanker die hem vlak nadat die affaire naar buiten kwam dwong de openbaarheid te verlaten, was ook genezen… Dat die ziekte niet verzonnen was, wíl ik graag geloven. Maar willen is niet altijd: kunnen”, schrijft hij in een column.
De biograaf lijkt dus niet volledig overtuigd van de oprechtheid van Tims verhaal. Hij is niet de enige: ook op online platforms wordt de vergelijking getrokken met Tara Singh Varma, de politica die ooit loog over haar terminale ziekte.
Vergelijking met Tara Singh Varma
Op het discussieplatform NUjij wordt gesuggereerd dat Tim mogelijk een vergelijkbare strategie heeft toegepast als Singh Varma destijds. Een gebruiker schrijft: “Een bijzondere man met voor mijn gevoel een hoog Tara Singh Varma-gehalte.” De voormalig GroenLinks-politica beweerde in de jaren 90 ongeneeslijk ziek te zijn om vervolgens jaren later toe te geven dat ze had gelogen.
Artsen als bewijs?
Ondanks de twijfels zijn er ook redenen om aan te nemen dat Tim de waarheid spreekt. In zijn persbericht bedankt hij de artsen van het Erasmus MC en het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. Als hij zou liegen, zou dit hem in een gevaarlijke positie brengen: deze ziekenhuizen zouden eenvoudig kunnen ontkennen dat hij daar behandeld is.
Geen harde bewijzen
Hoewel de timing van Tims bekendmaking vragen oproept, is er geen enkel concreet bewijs dat hij zijn ziekte heeft verzonnen. Totdat er meer duidelijkheid komt, blijft het bij speculaties en vermoedens. Eén ding is zeker: de combinatie van zijn fraudezaak en zijn gezondheidsupdate zorgt voor een storm aan reacties.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.