Algemeen
Onze gedachten gaan uit naar Frank en Ronald de Boer in deze moeilijke tijd 💔⚘️
De voetbaltweeling Frank en Ronald de Boer heeft verschrikkelijk nieuws gedeeld. Frank maakte via Instagram bekend dat hun geliefde vader, Cees de Boer, op 84-jarige leeftijd is 0verleden. Dit droevige bericht markeert het einde van een lang en bewogen leven, waarin Cees centraal stond als steun en toeverlaat voor zijn familie.
Een tragisch 0ngeval met grote gevolgen
In 2019 kreeg Cees de Boer te maken met een ernstig verkeers0ngeluk. Tijdens een fietstocht botste hij met zijn elektrische fiets op een motor en werd meters door de lucht geslingerd. Hoewel het aanvankelijk leek alsof hij zonder ernstige verw0ndingen was weggekomen, werd in het z!ekenhuis vastgesteld dat hij een hersenbl0eding had opgelopen. Daarnaast bleek zijn aorta voor driekwart dichtgeslibd, een levensbedre!gende situatie.
Artsen konden hem succesvol helpen met de problemen aan zijn aorta, maar na deze medische ingreep begon zijn gezondheid geleidelijk achteruit te gaan. Wat volgde was een lange en moeilijke periode waarin zijn familie hem zo goed mogelijk probeerde te ondersteunen.
Gezondheidsproblemen stapelen zich op
Begin 2023 deelde Ronald de Boer openhartig hoe zwaar deze periode was voor hun vader. Na de hersenbloeding kreeg Cees ook te maken met een TIA, wat zijn situatie nog complexer maakte. “Cees is niet meer de Ceessie van vier jaar geleden,” vertelde Ronald destijds met verdriet in zijn stem.
De gevolgen van de TIA waren ernstig. Zijn rechterkant functioneerde niet meer goed, waardoor hij afhankelijk werd van een rollator om zich te verplaatsen. “Soms kan hij nog een klein stukje zonder, maar hij heeft veel moeite met bewegen.” De realiteit was hard voor de familie De Boer: “Het is nu eenmaal zo dat het niet meer goed gaat komen. Dat moeten we accepteren, maar we gaan ons best doen om Ceessie nog een mooi einde te bezorgen.”
Een liefdevol afscheid
Frank de Boer deelde het verdrietige nieuws van zijn vaders 0verlijden op Instagram. Bij een ontroerende foto van zijn vader schreef hij: “Lieve papa, rust zacht. Zoals jij het zo mooi zei in het Westfries: ‘Tis mooi weest.’ 1941-2025.”
De woorden weerspiegelen de dankbaarheid en liefde die Frank en Ronald voelen voor hun vader, die een onmisbare rol in hun leven speelde. Het verlies laat een grote leegte achter, niet alleen in de familie De Boer, maar ook bij iedereen die Cees kende en waardeerde.
Steun voor de familie De Boer
Het nieuws van Cees de Boers 0verlijden heeft geleid tot een golf van medeleven en steunbetuigingen. Fans, vrienden en oud-collega’s van Frank en Ronald hebben hun condoleances achtergelaten op sociale media. De sportwereld reageert eveneens met diepe sympathie en respect voor de familie in deze moeilijke tijd.
Langs deze weg willen we de familie De Boer veel sterkte wensen met dit grote verlies. Wil je je medeleven betuigen? Laat dan een bericht achter in de reacties. ❤️
Dit bericht op Instagram bekijken
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.