Algemeen
Nederland is massaal klaar met Jeroen van der Boom: ´Wat een eng mannetje!´
Jeroen van der Boom begint steeds meer mensen tegen zich in het harnas te jagen door zijn aanhoudende steun aan Rachel Hazes. Zijn loyaliteit aan haar wordt door het publiek niet gewaardeerd en het lijkt hem inmiddels behoorlijk wat imagoschade op te leveren. De kritiek op zijn houding wordt steeds luider, vooral op sociale media.
Kritiek op zijn innige band met Rachel
Er zijn bepaalde BN’ers waar je als artiest liever niet mee geassocieerd wilt worden, en Rachel Hazes is daar één van. Haar gespannen relatie met haar kinderen en haar vele rechtszaken hebben haar reputatie geen goed gedaan. Mensen die openlijk achter haar blijven staan, lopen het risico om in haar schaduw mee naar beneden te worden getrokken. Toch blijft Jeroen trouw aan Rachel, iets wat hem steeds meer kritiek oplevert.
Jeroen als ‘de grootste slijmjurk’
Jeroen van der Boom wordt door velen gezien als iemand die zichzelf volledig ondergeschikt maakt aan Rachel. Hij lijkt haar nooit tegen te spreken en houdt zich verre van kritische uitspraken over haar gedrag. Volgens zijn critici heeft dit alles te maken met financiële belangen: Jeroen kiest voor zijn portemonnee in plaats van zijn principes. Hierdoor groeit de irritatie onder het publiek, dat hem steeds vaker als ongeloofwaardig beschouwt.
Sociale media ontploft van kritiek
Op de Facebook-pagina van Shownieuws stroomden de negatieve reacties binnen onder een bericht over Jeroen en Rachel. De kritiek is vernietigend: bijna tweehonderd mensen lieten hun ongenoegen blijken over zijn houding. Het is duidelijk dat een groot deel van het publiek niets moet hebben van zijn steun aan Rachel.
‘Slijmbal’ en ‘gladjanus’
Veel reacties verwijzen naar Jeroens vermeende opportunisme. Zo noemt een SBS 6-kijker hem een “gluiperd van het zuiverste water” en een ander stelt dat het hem alleen om geld te doen is. Ook woorden als “slijmbal”, “eng mannetje” en “hypocriet” vallen regelmatig in de discussies over hem. Het beeld dat blijft hangen, is dat Jeroen enkel Rachel blijft steunen om zijn eigen carrière en inkomsten te beschermen.
Imagoschade dreigt
De overvloed aan negatieve reacties laat zien hoe diep het sentiment tegen Jeroen zit. Mensen geloven niet dat zijn vriendschap met Rachel oprechte loyaliteit is, maar zien het als een berekende zet. Dat is een gevaarlijke positie, want het publiek kan genadeloos zijn als het iemand niet meer serieus neemt. Zijn reputatie staat daardoor op het spel.
Alles voor de poen?
Wat het publiek vooral lijkt te storen, is de suggestie dat Jeroen vooral gemotiveerd wordt door financiële belangen. Mensen vinden hem een “geldwolf” en een “handlanger” van Rachel, die haar invloed zou gebruiken om hem binnen de mediawereld aan het werk te houden. Als dit imago zich verder ontwikkelt, kan het lastig worden voor Jeroen om nog geloofwaardig over te komen.
Een kantelpunt voor Jeroen?
De vraag is nu of Jeroen van der Boom zich bewust is van de impact die zijn houding heeft op zijn imago. Zijn vriendschap met Rachel Hazes begint steeds meer een last te worden in plaats van een voordeel. Als hij deze kritiek blijft negeren, zou het zomaar kunnen dat zijn populariteit er definitief onder lijdt.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.