Algemeen
Nederland is massaal klaar met Jeroen van der Boom: ´Wat een eng mannetje!´
Jeroen van der Boom begint steeds meer mensen tegen zich in het harnas te jagen door zijn aanhoudende steun aan Rachel Hazes. Zijn loyaliteit aan haar wordt door het publiek niet gewaardeerd en het lijkt hem inmiddels behoorlijk wat imagoschade op te leveren. De kritiek op zijn houding wordt steeds luider, vooral op sociale media.
Kritiek op zijn innige band met Rachel
Er zijn bepaalde BN’ers waar je als artiest liever niet mee geassocieerd wilt worden, en Rachel Hazes is daar één van. Haar gespannen relatie met haar kinderen en haar vele rechtszaken hebben haar reputatie geen goed gedaan. Mensen die openlijk achter haar blijven staan, lopen het risico om in haar schaduw mee naar beneden te worden getrokken. Toch blijft Jeroen trouw aan Rachel, iets wat hem steeds meer kritiek oplevert.
Jeroen als ‘de grootste slijmjurk’
Jeroen van der Boom wordt door velen gezien als iemand die zichzelf volledig ondergeschikt maakt aan Rachel. Hij lijkt haar nooit tegen te spreken en houdt zich verre van kritische uitspraken over haar gedrag. Volgens zijn critici heeft dit alles te maken met financiële belangen: Jeroen kiest voor zijn portemonnee in plaats van zijn principes. Hierdoor groeit de irritatie onder het publiek, dat hem steeds vaker als ongeloofwaardig beschouwt.
Sociale media ontploft van kritiek
Op de Facebook-pagina van Shownieuws stroomden de negatieve reacties binnen onder een bericht over Jeroen en Rachel. De kritiek is vernietigend: bijna tweehonderd mensen lieten hun ongenoegen blijken over zijn houding. Het is duidelijk dat een groot deel van het publiek niets moet hebben van zijn steun aan Rachel.
‘Slijmbal’ en ‘gladjanus’
Veel reacties verwijzen naar Jeroens vermeende opportunisme. Zo noemt een SBS 6-kijker hem een “gluiperd van het zuiverste water” en een ander stelt dat het hem alleen om geld te doen is. Ook woorden als “slijmbal”, “eng mannetje” en “hypocriet” vallen regelmatig in de discussies over hem. Het beeld dat blijft hangen, is dat Jeroen enkel Rachel blijft steunen om zijn eigen carrière en inkomsten te beschermen.
Imagoschade dreigt
De overvloed aan negatieve reacties laat zien hoe diep het sentiment tegen Jeroen zit. Mensen geloven niet dat zijn vriendschap met Rachel oprechte loyaliteit is, maar zien het als een berekende zet. Dat is een gevaarlijke positie, want het publiek kan genadeloos zijn als het iemand niet meer serieus neemt. Zijn reputatie staat daardoor op het spel.
Alles voor de poen?
Wat het publiek vooral lijkt te storen, is de suggestie dat Jeroen vooral gemotiveerd wordt door financiële belangen. Mensen vinden hem een “geldwolf” en een “handlanger” van Rachel, die haar invloed zou gebruiken om hem binnen de mediawereld aan het werk te houden. Als dit imago zich verder ontwikkelt, kan het lastig worden voor Jeroen om nog geloofwaardig over te komen.
Een kantelpunt voor Jeroen?
De vraag is nu of Jeroen van der Boom zich bewust is van de impact die zijn houding heeft op zijn imago. Zijn vriendschap met Rachel Hazes begint steeds meer een last te worden in plaats van een voordeel. Als hij deze kritiek blijft negeren, zou het zomaar kunnen dat zijn populariteit er definitief onder lijdt.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.