Algemeen
‘Mooiste tweeling ter wereld’ zijn nu verbluffende jonge tieners
In 2017 vierden Leah Rose en Ava Marie Clements hun zevende verjaardag door een Instagram-account aan te maken. Wat begon als een simpele manier om hun leven te delen met vrienden en familie, explodeerde ’s nachts met volgers die versteld stonden van hun uitzonderlijke schoonheid.
Nu, op 14-jarige leeftijd, zijn de Californische tweelingzusjes internationaal erkende modellen, vaak omschreven als de “mooiste tweeling ter wereld”. Hun verhaal gaat echter verder dan hun engelachtige uiterlijk en laat zien hoe sociale media niet alleen een carrière, maar ook een levensmissie kunnen beïnvloeden.
Van eenvoudige posts naar wereldwijde erkenning
In 2017 besloot Jaqi Clements, moeder van Leah en Ava, om hun foto’s op Instagram te delen. Wat begon als een onschuldige manier om familie en vrienden op de hoogte te houden, veranderde al snel in een virale sensatie. Mensen over de hele wereld waren onder de indruk van de natuurlijke schoonheid van de tweeling en binnen korte tijd begonnen modellenbureaus en merken zich te melden.
“Instagram was iets dat ik nauwelijks gebruikte voordat ik een account voor de meisjes begon,” schreef Jaqi in een blogpost. “Als je me zes maanden geleden had gevraagd of 300.000 volgers veel was… had ik geen idee gehad.” Inmiddels hebben Leah en Ava bijna drie miljoen volgers op Instagram en Facebook. Hun samenwerking met topmerken zoals Nike, Disney en Target heeft hen een vaste plaats gegeven in de wereld van kindermodellen.
Kritiek en ethische discussies
Achter de glamour kreeg de familie Clements ook te maken met kritiek. Sommige mensen vroegen zich af of het verantwoord was om Leah en Ava op zo’n jonge leeftijd al aan een modellencarrière te laten beginnen. Jaqi verdedigde haar keuze door uit te leggen dat modellenwerk de droom van haar dochters was en geen beslissing die hen werd opgedrongen. Ze benadrukte dat zowel zij als haar man Kevin geen winst behaalden uit de carrière van hun dochters, maar juist offers brachten om hen te ondersteunen.
“Als er ooit een dag komt dat ze willen stoppen, dan zal ik hen daar 100% in steunen,” verklaarde Jaqi.
Een onverwachte uitdaging: strijden voor hun vader
Het leven van de familie Clements nam in 2019 een onverwachte wending. Kevin, de vader van Leah en Ava, begon last te krijgen van symptomen die hij aanvankelijk afdeed als een lichte verkoudheid. Uiteindelijk bleek hij te lijden aan T-cel acute lymfoblastische leukemie/lymfoom, een zeldzame en agressieve vorm van k*nker.
Wat begon als een platform voor hun modellencarrière, werd ineens een reddingslijn voor hun vader. De tweeling gebruikte hun groeiende sociale media-bereik om aandacht te vragen voor zijn situatie en om potentiële beenmergdonoren te vinden.
“Als hij een transplantatie krijgt, zal zijn k*nker sneller verdwijnen,” vertelde Ava destijds aan People. Leah voegde eraan toe: “Mensen zijn zo lief om mijn vader te willen helpen. Hoe meer mensen zich laten testen, hoe beter.”
Duizenden volgers reageerden op de oproep van de tweeling om hun vader te helpen. Hoewel Kevin een geschikte donor vond in zijn broer Chris, werden talloze mensen die zich door hun oproep hadden laten testen toegevoegd aan een nationaal donorregister, waardoor ook andere patiënten geholpen konden worden.
Meer dan alleen mooie gezichten
Nu, op 14-jarige leeftijd, blijven Leah en Ava zich ontwikkelen, zowel als modellen als jonge influencers met een boodschap. Hun reis van lokale modellen naar internationale sensaties getuigt van hard werken, doorzettingsvermogen en de onvoorwaardelijke steun van hun familie.
Naast hun modellencarrière combineren Leah en Ava hun werk met onderwijs en familieverantwoordelijkheden. Ze zijn actief in belangenbehartiging en blijven via sociale media mensen inspireren. Hun verhaal laat zien dat sociale media niet alleen een springplank naar succes kunnen zijn, maar ook een krachtig hulpmiddel om levens te veranderen.
Wat de toekomst voor deze bijzondere tweeling brengt, blijft afwachten, maar één ding is zeker: hun invloed en positieve impact reiken verder dan de modewereld alleen. Leah en Ava Clements zijn een inspiratiebron voor velen en een bewijs dat schoonheid, in combinatie met een doel, een krachtig instrument kan zijn.
Het is een verdrietige week voor Marjolein Faber. De voormalig minister van Asiel en Migratie heeft afscheid moeten nemen van haar paard Max, een dier dat al bijna drie decennia een vaste plek in haar leven innam. Via sociale media deelde Faber het persoonlijke nieuws en sprak ze haar dankbaarheid uit voor alles wat Max haar heeft gegeven. De boodschap raakte veel mensen, niet alleen vanwege haar publieke rol, maar vooral omdat het verlies van een dier voor velen herkenbaar en intens is.
Een afscheid dat diep raakt
Op haar account deelde Faber een foto van Max, vergezeld van een ingetogen maar emotionele tekst. “Vandaag heb ik mijn trouwe vriend Max in moeten laten slapen. 29 ben je geworden. Je was stoer, grappig, eigenwijs en had een hart van goud.” Het zijn woorden die de band tussen mens en dier tastbaar maken. Max was geen paard “voor erbij”, maar een levensgezel die Faber al kende sinds zijn geboorte.
“Dank je wel voor alles wat je hebt gegeven,” schreef ze verder. Daarmee vatte ze in één zin samen wat voor veel dierenliefhebbers moeilijk onder woorden te brengen is: jaren van vertrouwen, samenwerking en onvoorwaardelijke aanwezigheid.
Meer dan een hobby
Hoewel Marjolein Faber bij het grote publiek vooral bekend is als politica, speelt haar leven zich niet uitsluitend af in vergaderzalen en politieke debatten. Al jarenlang is ze een fervent paardenliefhebber. Regelmatig is ze te vinden op de Veluwe, waar ze zich bezighoudt met het mennen van paarden.
Mennen is een tak van de paardensport waarbij één of meerdere paarden aangespannen zijn voor een koets of wagen. De menner bestuurt het span met leidsels, stemhulpen en een zweepje, waarbij samenwerking en wederzijds vertrouwen centraal staan. Het is een sport die veel concentratie vraagt en waarin de band tussen mens en dier essentieel is.
Voor Faber was Max daarin een vaste partner. Samen maakten ze talloze tochten over de Veluwe, urenlang onderweg in stilte, natuur en beweging. Die gedeelde momenten vormen herinneringen die nu extra kostbaar zijn.
Max: een leven van 29 jaar
Dat Max 29 jaar oud werd, is bijzonder. Voor een paard is dat een respectabele leeftijd, wat duidt op goede verzorging en een leven waarin welzijn centraal stond. Toch maakt leeftijd het afscheid niet minder zwaar. Integendeel: hoe langer een dier deel uitmaakt van je leven, hoe dieper het gemis.
Faber beschreef Max als stoer, grappig en eigenwijs — eigenschappen die veel paardenliefhebbers herkennen. Elk paard heeft een eigen karakter, een eigen manier van reageren en communiceren. Juist die persoonlijkheid maakt dat een dier niet zomaar te vervangen is.
Reacties uit politiek en daarbuiten
Het bericht van Faber leidde tot veel reacties. Mensen uit alle hoeken van het land betuigden hun medeleven. Ook vanuit de politiek kwamen steunbetuigingen. Haar partijgenoot Geert Wilders wenste haar via zijn eigen platform sterkte met het verlies.
Die reactie laat zien dat verdriet om een dier partijgrenzen en politieke verschillen overstijgt. Rouw is universeel, en het verlies van een trouwe metgezel wordt door velen begrepen, ongeacht achtergrond of overtuiging.
Een andere kant van een bekend gezicht
Tijdens haar periode als minister van Asiel en Migratie in kabinet Schoof I, van juli 2024 tot juni 2025, stond Faber vaak in de schijnwerpers. Ze was een uitgesproken bestuurder, die meerdere keren onderwerp van debat en controverse werd. Voorstanders prezen haar standvastigheid, critici waren scherp op haar beleid en uitspraken.
Die publieke rol kan het beeld van iemand eenzijdig maken. Het afscheid van Max laat een andere kant zien: die van een mens met passies, emoties en een privéleven dat losstaat van politieke dossiers.
Van politieke druk naar stilte op de Veluwe
Voor veel politici is het privéleven een plek om op adem te komen. Voor Faber was die plek vaak te vinden in de natuur, samen met haar paarden. De rust van de Veluwe, het ritme van de hoeven en de concentratie die mennen vraagt, vormen een scherp contrast met de hectiek van de Haagse politiek.
Het verlies van Max betekent dan ook meer dan het wegvallen van een dier; het is het verlies van een vast rustpunt, een vertrouwde aanwezigheid die jarenlang meereisde door verschillende levensfasen.
Rouw om een dier is echte rouw
Mensen die zelf een huisdier of paard zijn verloren, weten hoe diep dat verdriet kan gaan. Een dier is er onvoorwaardelijk, zonder oordeel, zonder agenda. Het biedt gezelschap, structuur en vaak ook troost op momenten dat woorden tekortschieten.
Toch wordt rouw om een dier soms onderschat. Reacties als “het was maar een dier” doen geen recht aan de emotionele band die kan ontstaan. Het bericht van Faber en de reacties daarop laten zien dat die erkenning gelukkig steeds breder wordt gedeeld.
Steun en medeleven
Op sociale media riepen veel mensen op om Faber sterkte te wensen. Niet vanuit politieke sympathie of antipathie, maar vanuit menselijkheid. Dat laat zien dat gedeeld verdriet kan verbinden, zelfs in een tijd waarin meningen vaak tegenover elkaar staan.
Condoleren bij het verlies van een dier is geen formaliteit, maar een erkenning van wat iemand is kwijtgeraakt. Een routine, een relatie, een deel van het dagelijks leven.
Herinneringen blijven
Hoewel Max er niet meer is, blijven de herinneringen. De tochten over de Veluwe, de samenwerking in de koets, de momenten van stilte en beweging. Voor Faber zullen die herinneringen een blijvende plek innemen.
Het delen van haar verhaal maakt duidelijk dat achter publieke figuren altijd mensen schuilgaan met hun eigen vreugde en verdriet. In dit geval is dat verdriet tastbaar en herkenbaar voor velen.
Een moment van rust en reflectie
Het afscheid van Max komt op een moment waarop Faber niet langer minister is en haar leven zich opnieuw aan het herschikken is. Juist dan kan zo’n verlies extra binnenkomen. Tegelijkertijd kan de herinnering aan Max ook kracht bieden: als symbool van trouw, doorzettingsvermogen en gedeelde tijd.
Tot slot
Het verlies van een dier als Max is pijnlijk en ingrijpend, ongeacht wie je bent of welke functie je bekleedt. Marjolein Faber liet met haar bericht zien hoe diep die band was en hoeveel betekenis Max voor haar had.
Laten we haar, los van politieke voorkeuren, steunen met medeleven en begrip. Want wie ooit een dier heeft verloren, weet: sommige verbindingen laten een spoor na dat een leven lang meegaat.