Algemeen
‘Mooiste tweeling ter wereld’ zijn nu verbluffende jonge tieners
In 2017 vierden Leah Rose en Ava Marie Clements hun zevende verjaardag door een Instagram-account aan te maken. Wat begon als een simpele manier om hun leven te delen met vrienden en familie, explodeerde ’s nachts met volgers die versteld stonden van hun uitzonderlijke schoonheid.
Nu, op 14-jarige leeftijd, zijn de Californische tweelingzusjes internationaal erkende modellen, vaak omschreven als de “mooiste tweeling ter wereld”. Hun verhaal gaat echter verder dan hun engelachtige uiterlijk en laat zien hoe sociale media niet alleen een carrière, maar ook een levensmissie kunnen beïnvloeden.
Van eenvoudige posts naar wereldwijde erkenning
In 2017 besloot Jaqi Clements, moeder van Leah en Ava, om hun foto’s op Instagram te delen. Wat begon als een onschuldige manier om familie en vrienden op de hoogte te houden, veranderde al snel in een virale sensatie. Mensen over de hele wereld waren onder de indruk van de natuurlijke schoonheid van de tweeling en binnen korte tijd begonnen modellenbureaus en merken zich te melden.
“Instagram was iets dat ik nauwelijks gebruikte voordat ik een account voor de meisjes begon,” schreef Jaqi in een blogpost. “Als je me zes maanden geleden had gevraagd of 300.000 volgers veel was… had ik geen idee gehad.” Inmiddels hebben Leah en Ava bijna drie miljoen volgers op Instagram en Facebook. Hun samenwerking met topmerken zoals Nike, Disney en Target heeft hen een vaste plaats gegeven in de wereld van kindermodellen.
Kritiek en ethische discussies
Achter de glamour kreeg de familie Clements ook te maken met kritiek. Sommige mensen vroegen zich af of het verantwoord was om Leah en Ava op zo’n jonge leeftijd al aan een modellencarrière te laten beginnen. Jaqi verdedigde haar keuze door uit te leggen dat modellenwerk de droom van haar dochters was en geen beslissing die hen werd opgedrongen. Ze benadrukte dat zowel zij als haar man Kevin geen winst behaalden uit de carrière van hun dochters, maar juist offers brachten om hen te ondersteunen.
“Als er ooit een dag komt dat ze willen stoppen, dan zal ik hen daar 100% in steunen,” verklaarde Jaqi.
Een onverwachte uitdaging: strijden voor hun vader
Het leven van de familie Clements nam in 2019 een onverwachte wending. Kevin, de vader van Leah en Ava, begon last te krijgen van symptomen die hij aanvankelijk afdeed als een lichte verkoudheid. Uiteindelijk bleek hij te lijden aan T-cel acute lymfoblastische leukemie/lymfoom, een zeldzame en agressieve vorm van k*nker.
Wat begon als een platform voor hun modellencarrière, werd ineens een reddingslijn voor hun vader. De tweeling gebruikte hun groeiende sociale media-bereik om aandacht te vragen voor zijn situatie en om potentiële beenmergdonoren te vinden.
“Als hij een transplantatie krijgt, zal zijn k*nker sneller verdwijnen,” vertelde Ava destijds aan People. Leah voegde eraan toe: “Mensen zijn zo lief om mijn vader te willen helpen. Hoe meer mensen zich laten testen, hoe beter.”
Duizenden volgers reageerden op de oproep van de tweeling om hun vader te helpen. Hoewel Kevin een geschikte donor vond in zijn broer Chris, werden talloze mensen die zich door hun oproep hadden laten testen toegevoegd aan een nationaal donorregister, waardoor ook andere patiënten geholpen konden worden.
Meer dan alleen mooie gezichten
Nu, op 14-jarige leeftijd, blijven Leah en Ava zich ontwikkelen, zowel als modellen als jonge influencers met een boodschap. Hun reis van lokale modellen naar internationale sensaties getuigt van hard werken, doorzettingsvermogen en de onvoorwaardelijke steun van hun familie.
Naast hun modellencarrière combineren Leah en Ava hun werk met onderwijs en familieverantwoordelijkheden. Ze zijn actief in belangenbehartiging en blijven via sociale media mensen inspireren. Hun verhaal laat zien dat sociale media niet alleen een springplank naar succes kunnen zijn, maar ook een krachtig hulpmiddel om levens te veranderen.
Wat de toekomst voor deze bijzondere tweeling brengt, blijft afwachten, maar één ding is zeker: hun invloed en positieve impact reiken verder dan de modewereld alleen. Leah en Ava Clements zijn een inspiratiebron voor velen en een bewijs dat schoonheid, in combinatie met een doel, een krachtig instrument kan zijn.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.