Algemeen
Meilandjes weigeren nieuwe auto ernstig zieke Nadège Coffinet: ´Wellicht is ze daarom boos´
Het blijft rommelen tussen de Meilandjes en hun voormalige huishoudster Nadège Coffinet. Erica Meiland heeft nu onthuld dat Nadège hen om geld heeft gevraagd voor een nieuwe auto, maar dat verzoek hebben zij afgewezen. “Wellicht is ze daarom boos,” zegt de realityster.
Eindeloos klagen over de Meilandjes
Nadège Coffinet blijft in de media haar beklag doen over de manier waarop ze door de Meilandjes is behandeld. Hoewel ze in eerste instantie met open armen werd ontvangen in Chateau Meiland, lijkt de relatie compleet bekoeld. De huishoudster voelt zich kil aan de kant gezet, en dat laat ze in interviews regelmatig merken.
Volgens Erica is het inmiddels wel genoeg geweest. “Die vrouw heeft letterlijk niks anders te doen, dus elke roddelrubriek die opbelt krijgt direct een hele tirade over ons voorgeschoteld,” zegt ze in Weekend.
Erica is boos op Nadège
Een van de recente klachten van Nadège is dat ze slechts 100 euro zou hebben gekregen voor haar deelname aan een opname met de Meilandjes. Dat schoot bij Erica in het verkeerde keelgat. “Iemand tipte mij over die bewuste uitzending van Shownieuws, wij waren op dat moment in Italië. We hebben het later teruggekeken en ik was er erg boos om,” zegt ze.
Volgens Erica hebben de Meilandjes niets te maken met de vergoedingen voor optredens in hun programma. “Wij bemoeien ons niet met de vergoedingen, van wie dan ook. Dat wordt geregeld door de productie. Wij waren toevallig in de buurt en dachten: we gaan even gezellig bij haar langs.”
Bezoek aan Nadège was uit interesse
Het bezoek aan Nadège was puur vriendschappelijk bedoeld, benadrukt Erica. “Ze is verhuisd en heeft een nieuw hondje. We hebben haar eerst gebeld om te vragen of het oké was als we langs zouden komen, en ze was heel enthousiast.”
De vergoeding die ze kreeg, was volgens Erica simpelweg een gebaar van de productie. “We zijn een half uurtje bij haar geweest. Ze heeft het niet zo breed, dus de productie besloot haar na afloop geld te geven, als vergoeding voor de koffie en dergelijke. Wat is daar mis mee?”
Gebrek aan contact
Nadège beweert ook dat Erica haar negeerde toen ze vroeg hoe het met haar ziekteproces ging. Daar snapt Erica niets van. “Ik kijk nooit op Instagram of Facebook naar reacties, dus ik heb die van haar ook nooit gezien. Als ze mij had geappt of gemaild, dan had ik natuurlijk gereageerd! Het is toch aardig van haar om mij een berichtje te sturen?”
Geldverzoek voor een auto
Toch lijkt Erica er wel klaar mee te zijn. Ze onthult nu een opmerkelijk detail over hun relatie. “Martien en ik hebben haar tijdens haar ziekteperiode duizend euro gegeven om haar een beetje te steunen. Een paar maanden later zei ze dat ze een nieuwe auto nodig had, of we meer geld wilden geven. Dat heb ik afgewezen.”
Volgens Erica zou dat weleens de reden kunnen zijn waarom Nadège nu zo negatief over hen spreekt. “Wellicht is ze daarom boos,” concludeert ze.
Komt er ooit nog verzoening?
Het lijkt er niet op dat de band tussen de Meilandjes en Nadège nog te lijmen is. Terwijl Nadège blijft klagen in de media, laten de Meilandjes duidelijk merken dat ze er klaar mee zijn. De vraag is nu: hoe lang blijft deze vete nog doorgaan?
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.