Algemeen
Meilandjes weigeren nieuwe auto ernstig zieke Nadège Coffinet: ´Wellicht is ze daarom boos´
Het blijft rommelen tussen de Meilandjes en hun voormalige huishoudster Nadège Coffinet. Erica Meiland heeft nu onthuld dat Nadège hen om geld heeft gevraagd voor een nieuwe auto, maar dat verzoek hebben zij afgewezen. “Wellicht is ze daarom boos,” zegt de realityster.
Eindeloos klagen over de Meilandjes
Nadège Coffinet blijft in de media haar beklag doen over de manier waarop ze door de Meilandjes is behandeld. Hoewel ze in eerste instantie met open armen werd ontvangen in Chateau Meiland, lijkt de relatie compleet bekoeld. De huishoudster voelt zich kil aan de kant gezet, en dat laat ze in interviews regelmatig merken.
Volgens Erica is het inmiddels wel genoeg geweest. “Die vrouw heeft letterlijk niks anders te doen, dus elke roddelrubriek die opbelt krijgt direct een hele tirade over ons voorgeschoteld,” zegt ze in Weekend.
Erica is boos op Nadège
Een van de recente klachten van Nadège is dat ze slechts 100 euro zou hebben gekregen voor haar deelname aan een opname met de Meilandjes. Dat schoot bij Erica in het verkeerde keelgat. “Iemand tipte mij over die bewuste uitzending van Shownieuws, wij waren op dat moment in Italië. We hebben het later teruggekeken en ik was er erg boos om,” zegt ze.
Volgens Erica hebben de Meilandjes niets te maken met de vergoedingen voor optredens in hun programma. “Wij bemoeien ons niet met de vergoedingen, van wie dan ook. Dat wordt geregeld door de productie. Wij waren toevallig in de buurt en dachten: we gaan even gezellig bij haar langs.”
Bezoek aan Nadège was uit interesse
Het bezoek aan Nadège was puur vriendschappelijk bedoeld, benadrukt Erica. “Ze is verhuisd en heeft een nieuw hondje. We hebben haar eerst gebeld om te vragen of het oké was als we langs zouden komen, en ze was heel enthousiast.”
De vergoeding die ze kreeg, was volgens Erica simpelweg een gebaar van de productie. “We zijn een half uurtje bij haar geweest. Ze heeft het niet zo breed, dus de productie besloot haar na afloop geld te geven, als vergoeding voor de koffie en dergelijke. Wat is daar mis mee?”
Gebrek aan contact
Nadège beweert ook dat Erica haar negeerde toen ze vroeg hoe het met haar ziekteproces ging. Daar snapt Erica niets van. “Ik kijk nooit op Instagram of Facebook naar reacties, dus ik heb die van haar ook nooit gezien. Als ze mij had geappt of gemaild, dan had ik natuurlijk gereageerd! Het is toch aardig van haar om mij een berichtje te sturen?”
Geldverzoek voor een auto
Toch lijkt Erica er wel klaar mee te zijn. Ze onthult nu een opmerkelijk detail over hun relatie. “Martien en ik hebben haar tijdens haar ziekteperiode duizend euro gegeven om haar een beetje te steunen. Een paar maanden later zei ze dat ze een nieuwe auto nodig had, of we meer geld wilden geven. Dat heb ik afgewezen.”
Volgens Erica zou dat weleens de reden kunnen zijn waarom Nadège nu zo negatief over hen spreekt. “Wellicht is ze daarom boos,” concludeert ze.
Komt er ooit nog verzoening?
Het lijkt er niet op dat de band tussen de Meilandjes en Nadège nog te lijmen is. Terwijl Nadège blijft klagen in de media, laten de Meilandjes duidelijk merken dat ze er klaar mee zijn. De vraag is nu: hoe lang blijft deze vete nog doorgaan?
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.