Algemeen
Henny Huisman geweigerd bij uitvaart: Niet welkom
Henny Huisman (73) heeft in de nieuwste editie van Story gereageerd op het feit dat hij geen uitnodiging kreeg voor de uitvaart van Ron Brandsteder. Net als velen moest hij vanaf de zijlijn toekijken hoe de familie Brandsteder in besloten kring afscheid nam van de legendarische tv-persoonlijkheid. Hoewel Henny en Ron geen hechte vrienden waren, voelde hij zich geraakt door het 0verlijden van zijn generatiegenoot.
Het verschil tussen twee tv-iconen
Henny Huisman en Ron Brandsteder behoorden tot dezelfde generatie en hebben beiden een indrukwekkende carrière in de televisiewereld achter de rug. Terwijl Henny nog altijd de hoop koestert om op televisie terug te keren, had Ron zich al jaren geleden volledig teruggetrokken uit de schijnwerpers. Brandsteder leidde een teruggetrokken leven, waardoor er na zijn 0verlijden veel onduidelijkheid bleef bestaan over de exacte omstandigheden rondom zijn d00d.
In tegenstelling tot André van Duin, die vlak voor Brandsteders 0verlijden nog een laatste telefoongesprek met hem had, hoorde Henny helemaal niets. De twee hadden nauwelijks samengewerkt en onderhielden geen nauwe band. Toch raakte het nieuws van Ron’s 0verlijden hem diep. “Het voelt alsof een deel van mij geamputeerd is,” liet Henny in een emotionele reactie weten.
Speculaties over de d00dsoorzaak
Hoewel er geen officiële mededeling is gedaan over de d00dsoorzaak van Ron Brandsteder, besloot Henny Huisman in de media te speculeren over waaraan zijn collega zou kunnen zijn 0verleden. Dit werd hem niet in dank afgenomen en zorgde mogelijk voor ongemak bij de nabestaanden.
Het is opvallend dat Henny zich zo nadrukkelijk uitlaat over iemands 0verlijden, zeker gezien het feit dat de familie bewust heeft gekozen om geen details te delen. Dit heeft geleid tot gemengde reacties. Sommigen begrijpen dat Henny uit emotie spreekt, terwijl anderen vinden dat hij zich niet met dergelijke speculaties had moeten bezighouden.
Een besloten afscheid zonder media-aandacht
Vanaf het moment dat het 0verlijden van Ron Brandsteder bekend werd, was duidelijk dat de familie geen media-aandacht wenste. Dit kwam mede door eerdere ervaringen, zoals de uitvaart van Manuela Kemp, waar cameraploegen van RTL Boulevard zich hadden opgesteld om aanwezigen te filmen. De familie Brandsteder wilde koste wat het kost voorkomen dat iets dergelijks bij Ron’s afscheid zou gebeuren.
Daarom werd besloten de uitvaart in besloten kring te houden, zonder prominente mediafiguren of ongewenste aandacht. Henny Huisman ontving dan ook geen uitnodiging. Hoewel hij aangeeft hier ‘vrede mee’ te hebben, blijkt uit zijn uitspraken dat het hem toch raakt. “Kennelijk doet het me meer dan ik dacht,” gaf hij toe.
Herinneringen aan ‘De Grote Drie’
Ondanks het feit dat Henny en Ron niet veel samenwerkten, koestert Henny warme herinneringen aan de tijd waarin zij samen met André van Duin bekendstonden als ‘De Grote Drie’ van de Nederlandse televisie.
“Bij André vierden we altijd kerstavond, dan deden we spelletjes. Met een grote glimlach denk ik nu aan die momenten terug.” Dit soort anekdotes laten zien dat, hoewel hun paden zich uiteindelijk scheidden, er nog altijd een gedeeld verleden is dat telt.
Een tijdperk afgesloten
Met het 0verlijden van Ron Brandsteder verdwijnt opnieuw een groot tv-icoon uit het publieke leven. Henny Huisman blijft een van de weinige actieve presentatoren uit die gouden generatie. Zijn terugblik op Ron’s 0verlijden en het besef dat hij een van de laatste overgebleven tv-grootheden is, maken het verlies extra voelbaar.
Hoewel de twee nooit echt vrienden waren, staat Henny stil bij de impact van Brandsteders carrière en zijn nalatenschap. Het einde van een tijdperk, waarin De Grote Drie nog gezamenlijk de Nederlandse televisie domineerden, is hiermee definitief geworden.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.