Algemeen
Gordon nog altijd ernstig ziek: ´Kan nog wéken duren!´
Het gaat momenteel verschrikkelijk slecht met een van de grootste entertainers van ons land: Gordon. De zanger van bekende hits als ‘Ik bel je zomaar even op’ ligt doodziek op bed in zijn hotelkamer in of rondom Kaapstad, Zuid-Afrika. Lokale doktoren zagen zich zelfs genoodzaakt hem aan het infuus te leggen, omdat hij extreem uitgedroogd was door een heftige buikgriep. Zijn toestand baart grote zorgen, zowel bij zijn fans als bij mensen die hem persoonlijk kennen.
Oorzaken: Loadshedding en voedselbederf
Volgens zijn goede vriend William Rutten komt de ernstige ziekte van Gordon waarschijnlijk door loadshedding. In Zuid-Afrika is het een gebruikelijke praktijk dat de stroom dagelijks in blokken wordt uitgeschakeld om overbelasting te voorkomen. Na een periode van tien maanden stabiele stroomvoorziening is deze maatregel recentelijk weer ingevoerd. “Hij kan er wel drie weken last van hebben,” aldus William. De stroomuitval zorgt ervoor dat voedsel sneller bederft, waardoor er meer kans is op besmetting met schadelijke bacteriën. Dit kan verklaren waarom Gordon mogelijk besmet voedsel heeft gegeten en daardoor nu te maken heeft met de beruchte “Cape Town-belly.”
Cape Town-belly: een gevaarlijke term
De term “Cape Town-belly” wordt door de lokale bevolking en bezoekers in Kaapstad gebruikt om een zware buikgriep te beschrijven, die ontstaat door het consumeren van bedorven voedsel. William Rutten lichtte toe dat hij vorig jaar of twee jaar geleden zelf in Zuid-Afrika was en dat van de groep waarmee hij was gereisd, zo’n 25 van de 30 personen last kregen van deze vorm van buikgriep. De term benadrukt de ernst van de symptomen en de snelle uitdroging die gepaard gaat met deze ziekte. De huidige situatie met Gordon bevestigt dat ook bekende Nederlanders niet immuun zijn voor de gevaren van een onstabiele voedselketen.
Contaminatie door bedorven voedsel
Collega’s van Gordon en andere deskundigen wijzen erop dat het eten van besmet voedsel in Zuid-Afrika niet ongewoon is, zeker tijdens perioden van loadshedding. Een recente aanwijzing komt van Justine Murcella, die suggereerde dat een schadelijke hamburger – een hamburger Benedict – mogelijk de oorzaak is van de besmetting. Dit soort besmetting kan leiden tot ernstige buikgriep, waarbij de symptomen verergeren door uitdroging en infecties. Het is dan ook cruciaal dat toeristen en lokale bewoners extra alert zijn op de hygiëne en de versheid van voedsel, zeker tijdens perioden van stroomuitval.
Ervaringen van andere reizigers
Volgens dokter William, die zelf ervaring heeft met deze problematiek, heeft hij in eerdere reizen in Zuid-Afrika gezien dat mensen soms twee tot drie weken met de klachten worstelen. “Ik ken één iemand die het drie weken heeft gehad, een ander twee weken,” legt hij uit. Dit benadrukt dat de symptomen van de Cape Town-belly niet zomaar overgaan en dat het herstelproces lang kan duren. Voor Gordon betekent dit dat hij mogelijk nog weken op bed zal moeten liggen, met alle consequenties van dien voor zijn carrière en dagelijkse routine.
Social media en publieke reacties
Gordon deelt zijn ziekte ook via Instagram, waar hij beelden plaatst die zijn kritieke conditie laten zien. Zijn ernstige uitputting en de noodzaak voor het infuus roepen medeleven op bij zijn volgers. Privé- en media-experts, zoals Evert Santegoeds, reageren verbaasd op de staat van de zanger. “Ik zag er eerst een foto van en ik dacht: je hoeft alleen die bril maar af te doen en de kist dicht te doen. Hij zag er zó slecht uit,” aldus Evert. De publieke verontwaardiging en medeleven laten zien hoezeer deze situatie ook de Nederlandse gemeenschap raakt.
Zorgwekkende impact van loadshedding
De terugkeer van loadshedding in Zuid-Afrika heeft meer gevolgen dan alleen ongemak voor de lokale bevolking. De praktijk zorgt er namelijk voor dat voedsel sneller bederft, wat weer leidt tot ernstige gezondheidsproblemen bij zowel bewoners als toeristen. Voor mensen zoals Gordon, die op vakantie zijn en in een hotel verblijven, kan dit desastreuze gevolgen hebben. De hernieuwde stroomuitval zorgt voor een toename van voedselgerelateerde ziektegevallen, wat de lokale gezondheidszorg onder druk zet.
Toekomstige voorzorgsmaatregelen
Experts raden aan dat reizigers in Zuid-Afrika extra alert zijn op de staat van voedsel en drinken. Het nemen van voorzorgsmaatregelen, zoals het vermijden van voedsel dat mogelijk te lang onkoel bewaard is, kan helpen om besmettingen te voorkomen. Daarnaast is het van belang dat toeristen hun hygiëne in de gaten houden en bij twijfel liever voorverpakt voedsel kiezen. Door deze maatregelen kunnen onnodige risico’s met betrekking tot de Cape Town-belly wellicht worden beperkt.
Conclusie: een harde les voor iedereen
De situatie van Gordon is een harde herinnering aan de risico’s van loadshedding en de impact die het kan hebben op de volksgezondheid. Terwijl de stroomuitval in Zuid-Afrika weer de kop opsteekt, wordt duidelijk dat zelfs bekende entertainers niet beschermd zijn tegen de gevaren van voedselbederf. Voor Gordon blijft nu de vraag hoe lang hij zal moeten herstellen en of deze ziekte wellicht een bredere impact zal hebben op toeristen in de regio. Het incident zet aan tot hernieuwde aandacht voor voedselveiligheid en voorzorgsmaatregelen tijdens periodes van energietekort.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.