Algemeen
Gordon nog altijd ernstig ziek: ´Kan nog wéken duren!´
Het gaat momenteel verschrikkelijk slecht met een van de grootste entertainers van ons land: Gordon. De zanger van bekende hits als ‘Ik bel je zomaar even op’ ligt doodziek op bed in zijn hotelkamer in of rondom Kaapstad, Zuid-Afrika. Lokale doktoren zagen zich zelfs genoodzaakt hem aan het infuus te leggen, omdat hij extreem uitgedroogd was door een heftige buikgriep. Zijn toestand baart grote zorgen, zowel bij zijn fans als bij mensen die hem persoonlijk kennen.
Oorzaken: Loadshedding en voedselbederf
Volgens zijn goede vriend William Rutten komt de ernstige ziekte van Gordon waarschijnlijk door loadshedding. In Zuid-Afrika is het een gebruikelijke praktijk dat de stroom dagelijks in blokken wordt uitgeschakeld om overbelasting te voorkomen. Na een periode van tien maanden stabiele stroomvoorziening is deze maatregel recentelijk weer ingevoerd. “Hij kan er wel drie weken last van hebben,” aldus William. De stroomuitval zorgt ervoor dat voedsel sneller bederft, waardoor er meer kans is op besmetting met schadelijke bacteriën. Dit kan verklaren waarom Gordon mogelijk besmet voedsel heeft gegeten en daardoor nu te maken heeft met de beruchte “Cape Town-belly.”
Cape Town-belly: een gevaarlijke term
De term “Cape Town-belly” wordt door de lokale bevolking en bezoekers in Kaapstad gebruikt om een zware buikgriep te beschrijven, die ontstaat door het consumeren van bedorven voedsel. William Rutten lichtte toe dat hij vorig jaar of twee jaar geleden zelf in Zuid-Afrika was en dat van de groep waarmee hij was gereisd, zo’n 25 van de 30 personen last kregen van deze vorm van buikgriep. De term benadrukt de ernst van de symptomen en de snelle uitdroging die gepaard gaat met deze ziekte. De huidige situatie met Gordon bevestigt dat ook bekende Nederlanders niet immuun zijn voor de gevaren van een onstabiele voedselketen.
Contaminatie door bedorven voedsel
Collega’s van Gordon en andere deskundigen wijzen erop dat het eten van besmet voedsel in Zuid-Afrika niet ongewoon is, zeker tijdens perioden van loadshedding. Een recente aanwijzing komt van Justine Murcella, die suggereerde dat een schadelijke hamburger – een hamburger Benedict – mogelijk de oorzaak is van de besmetting. Dit soort besmetting kan leiden tot ernstige buikgriep, waarbij de symptomen verergeren door uitdroging en infecties. Het is dan ook cruciaal dat toeristen en lokale bewoners extra alert zijn op de hygiëne en de versheid van voedsel, zeker tijdens perioden van stroomuitval.
Ervaringen van andere reizigers
Volgens dokter William, die zelf ervaring heeft met deze problematiek, heeft hij in eerdere reizen in Zuid-Afrika gezien dat mensen soms twee tot drie weken met de klachten worstelen. “Ik ken één iemand die het drie weken heeft gehad, een ander twee weken,” legt hij uit. Dit benadrukt dat de symptomen van de Cape Town-belly niet zomaar overgaan en dat het herstelproces lang kan duren. Voor Gordon betekent dit dat hij mogelijk nog weken op bed zal moeten liggen, met alle consequenties van dien voor zijn carrière en dagelijkse routine.
Social media en publieke reacties
Gordon deelt zijn ziekte ook via Instagram, waar hij beelden plaatst die zijn kritieke conditie laten zien. Zijn ernstige uitputting en de noodzaak voor het infuus roepen medeleven op bij zijn volgers. Privé- en media-experts, zoals Evert Santegoeds, reageren verbaasd op de staat van de zanger. “Ik zag er eerst een foto van en ik dacht: je hoeft alleen die bril maar af te doen en de kist dicht te doen. Hij zag er zó slecht uit,” aldus Evert. De publieke verontwaardiging en medeleven laten zien hoezeer deze situatie ook de Nederlandse gemeenschap raakt.
Zorgwekkende impact van loadshedding
De terugkeer van loadshedding in Zuid-Afrika heeft meer gevolgen dan alleen ongemak voor de lokale bevolking. De praktijk zorgt er namelijk voor dat voedsel sneller bederft, wat weer leidt tot ernstige gezondheidsproblemen bij zowel bewoners als toeristen. Voor mensen zoals Gordon, die op vakantie zijn en in een hotel verblijven, kan dit desastreuze gevolgen hebben. De hernieuwde stroomuitval zorgt voor een toename van voedselgerelateerde ziektegevallen, wat de lokale gezondheidszorg onder druk zet.
Toekomstige voorzorgsmaatregelen
Experts raden aan dat reizigers in Zuid-Afrika extra alert zijn op de staat van voedsel en drinken. Het nemen van voorzorgsmaatregelen, zoals het vermijden van voedsel dat mogelijk te lang onkoel bewaard is, kan helpen om besmettingen te voorkomen. Daarnaast is het van belang dat toeristen hun hygiëne in de gaten houden en bij twijfel liever voorverpakt voedsel kiezen. Door deze maatregelen kunnen onnodige risico’s met betrekking tot de Cape Town-belly wellicht worden beperkt.
Conclusie: een harde les voor iedereen
De situatie van Gordon is een harde herinnering aan de risico’s van loadshedding en de impact die het kan hebben op de volksgezondheid. Terwijl de stroomuitval in Zuid-Afrika weer de kop opsteekt, wordt duidelijk dat zelfs bekende entertainers niet beschermd zijn tegen de gevaren van voedselbederf. Voor Gordon blijft nu de vraag hoe lang hij zal moeten herstellen en of deze ziekte wellicht een bredere impact zal hebben op toeristen in de regio. Het incident zet aan tot hernieuwde aandacht voor voedselveiligheid en voorzorgsmaatregelen tijdens periodes van energietekort.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.