Algemeen
Gebroken Peter Gillis deelt slecht nieuws: “Het is voorbij” 💔
Peter Gillis, de bekende ondernemer achter Oostappen Vakantieparken, heeft besloten zijn negen vakantieparken in Nederland te verkopen. Dit markeert het einde van een tijdperk voor Gillis en zijn familie, die jarenlang actief waren in de vakantieparkbranche. In een persbericht liet de familie Gillis weten dit besluit met “pijn in haar hart” te nemen.
Een imperium dat tot een einde komt
Gillis verwierf landelijke bekendheid door het populaire televisieprogramma Massa is Kassa, waarin hij en zijn familie werden gevolgd tijdens hun dagelijkse werkzaamheden en de uitdagingen van het runnen van een vakantieparkimperium. De serie bood een uniek kijkje achter de schermen en gaf de kijkers inzicht in zowel de successen als de moeilijkheden van het ondernemerschap.
Toch werd de carrière van Gillis de afgelopen jaren steeds vaker overschaduwd door juridische en bestuurlijke problemen. Zijn ondernemerschap werd gekenmerkt door zowel groei als controverse, en de laatste ontwikkelingen hebben uiteindelijk geleid tot de beslissing om zijn Nederlandse parken van de hand te doen.
Sluitingen en juridische problemen
Een van de belangrijkste factoren die bijdroegen aan de verkoop is de sluiting van een van de vakantieparken in Ommel. De gemeente Asten vermoedde dat de vergunningen van het park werden misbruikt voor criminele activiteiten, en er waren geruchten over illegale permanente bewoning. Dit leidde tot een gedwongen sluiting, wat een flinke klap betekende voor de exploitatie van zijn onderneming.
Daarnaast werd Gillis geconfronteerd met beschuldigingen van belastingfraude en overtredingen op het gebied van huisvesting van buitenlandse werknemers. De Raad van State oordeelde dat hij zich niet had gehouden aan afspraken met gemeenten zoals Peel en Maas, Terneuzen en Loon op Zand. Deze juridische tegenslagen hebben zijn positie als ondernemer verder onder druk gezet en droegen bij aan de onzekere toekomst van zijn vakantieparken.
De druk van de autoriteiten
Volgens Peter Gillis zelf is de verkoop van de vakantieparken een direct gevolg van de toenemende druk van de autoriteiten. In zijn verklaring stelt hij: “Door het samenspannen en optreden van meerdere autoriteiten de afgelopen jaren, moest de exploitatie worden stilgelegd, werden de vakantieparken noodgedwongen gesloten en was er ook geen zicht op heropening.” Hiermee geeft Gillis aan zich machteloos te hebben gevoeld tegenover de maatregelen van overheidsinstanties.
Hoewel hij in april 2024 de dagelijkse leiding van zijn parken al had overgedragen, bleef hij tot nu toe nog wel de eigenaar. Nu heeft hij echter besloten om definitief afstand te nemen van zijn vakantieparkimperium. “Wij zijn trots op wat we hebben bereikt,” verklaarde hij. “Aan dat succes is helaas een einde gekomen.” Deze woorden benadrukken de emotionele lading van zijn besluit en tonen aan dat het afscheid nemen van zijn onderneming een moeilijk proces is geweest.
Wie neemt het stokje over?
De identiteit van de koper is tot op heden nog niet bekendgemaakt. Wat wel vaststaat, is dat de verkoop het gevolg is van een combinatie van externe druk en een veranderende zakelijke realiteit. Gillis is van mening dat de autoriteiten hem het ondernemen onmogelijk hebben gemaakt, waardoor hij geen andere keuze had dan de parken te verkopen.
Ondanks alle controverses blijft Peter Gillis een markante figuur in de Nederlandse zakenwereld. Zijn tv-show Massa is Kassa trok jarenlang een groot publiek en gaf hem een cultstatus. Of hij in de toekomst nog nieuwe zakelijke stappen zal zetten, is nog onduidelijk, maar één ding is zeker: de verkoop van zijn vakantieparken betekent het einde van een tijdperk in de Nederlandse recreatiebranche.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.