Algemeen
Duncan Laurence doet nieuwe heftige onthulling over The Voice: ´Nog niet gebeld´
Duncan Laurence wil dolgraag plaatsnemen in de rode stoel van The Voice of Holland, maar RTL lijkt hem compleet te negeren. Hoewel zijn naam rondgaat als mogelijke nieuwe coach, heeft hij nog steeds geen belletje gekregen. En misschien is dat maar beter ook.
Duncan: ‘Ik wil het supergraag!’
In een Skype-interview met RTL Boulevard laat Duncan weten dat hij meer dan beschikbaar is. “Ik zou het supergraag willen, maar ze hebben nog niet gebeld,” bekent hij.
Hij hoopt nog steeds op goed nieuws. “Volgens mij zijn ze nog hartstikke hard in conclaaf daarzo in het gebouw van RTL. Ze hebben m’n telefoonnummer, dus ze kunnen me altijd bellen. Dag en nacht. Ik sta wel op hier in LA. Dat maakt niet uit.” Zijn enthousiasme grenst aan het wanhopige, en tv-kenners vragen zich af of hij überhaupt geschikt is.
Waarom Duncan géén coach moet worden
Het grote probleem? Duncan heeft zichzelf al bewezen als een rampzalige mentor. Zijn begeleiding van Mia & Dion tijdens het Songfestival was een fiasco en heeft Nederland internationaal voor schut gezet. Moet je zo iemand dan een plek geven in The Voice, een programma dat al een reputatieprobleem heeft?
Tv-expert Rob Goossens vindt van niet. “Ik zou zeggen: die laatste stoel níet Duncan Laurence en voor de rest maakt het niet zoveel uit.”
Suzan & Freek: een veiligere keuze?
Een andere naam die rondgaat is die van het zoetsappige zangduo Suzan & Freek. Zij passen qua uitstraling perfect in het veilige, ‘onbesmette’ profiel dat RTL nodig heeft na de schandalen rond The Voice.
Freek laat weten: “We zijn niet benaderd. Nou ja, wie weet. Als ze luisteren: je kan altijd bellen. Als er een programma is wat we leuk vonden, dan was het The Voice wel, omdat het over muziek gaat.”
Wie presenteert naast Chantal?
Naast de coaches is ook de presentatie nog een groot vraagteken. Met de ziekte van Martijn Krabbé moet RTL op zoek naar een nieuwe co-host voor Chantal Janzen.
Carlo Boszhard lijkt zichzelf subtiel aan te bieden, maar houdt de schijn op: “Ik denk dat Chantal dat heel goed kan doen, dus nee, nee, nee, ik denk niet dat The Voice… Ik heb al zoveel programma’s.” Jim Bakkum ziet het ook wel zitten, maar twijfelt of hij twee talentenjachten tegelijk kan presenteren. “Als The Voice niet in hetzelfde seizoen zou vallen als The Headliner, dan zou ik het heel erg leuk vinden.”
Beau van Erven Dorens gooit tot slot nog een andere optie op tafel: “Ik ben altijd heel erg fan van Ruben en Ruben en Chantal lijkt mij de ideale combinatie.”
Komt het telefoontje nog?
Duncan blijft hoopvol wachten op een telefoontje, maar de kans lijkt klein. Misschien moet hij accepteren dat zijn mentor-kwaliteiten niet genoeg zijn en zich richten op zijn eigen muziek. Want één ding is duidelijk: RTL lijkt hem voorlopig niet nodig te hebben.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.