Algemeen
Bekende filmster verdween uit Hollywood – tragisch ongeluk tekende haar
Hollywood heeft altijd een overvloed aan sterren gekend. Sommigen blijven decennialang in de schijnwerpers, terwijl anderen slechts kort hun hoogtepunt beleven voordat ze weer verdwijnen. Door de jaren heen hebben we iconische actrices gezien zoals Marilyn Monroe, Brigitte Bardot, Jayne Mansfield, Raquel Welch en Jean Harlow, die dankzij hun talent en schoonheid veel aandacht kregen. Maar achter hen stonden altijd nieuwe talenten klaar om hun kans te grijpen. Een van die beloftevolle namen was de Amerikaanse actrice Sydne Rome, ook wel ‘het gouden meisje uit de Amerikaanse Midwest’ genoemd.
De vroege jaren van Sydne Rome
Sydne Rome werd geboren op 17 maart 1951 in Akron, Ohio. Haar vader was werkzaam in de plasticindustrie en haar moeder werd door Sydne omschreven als een ‘geboren hippie’. Rome groeide op in de kleine gemeenschap van Upper Sandusky, een stad met slechts 5.000 inwoners, maar met een van de hoogste inkomens per hoofd van de bevolking in de VS.
In tegenstelling tot veel andere Hollywoodacteurs had ze geen beroemde ouders of connecties binnen de entertainmentindustrie. “Er was niets in de familie dat me mijn drang naar acteren had moeten geven,” vertelde ze ooit in een interview. Toch wist ze al op jonge leeftijd dat ze actrice wilde worden.
Haar oorspronkelijke plan was om na de middelbare school naar de Northwestern University in Illinois te gaan. Maar na advies van haar omgeving koos ze voor de Carnegie Tech School of Acting aan de Universiteit van Pittsburgh, waar ze onder andere studeerde bij de gerenommeerde zangcoach Edith Skinner en regisseur Bern Stearn. Daar schitterde ze in toneelstukken als A Midsummer Night’s Dream en The Seagull van Anton Tsjechov.
Van toneel naar film
Na haar afstuderen sloot Rome zich aan bij het Pasadena Playhouse in Californië. Ze blonk uit in toneelstukken, maar haar eerste serieuze filmrol werd een teleurstelling. Na een mislukte auditie voor de film Candy probeerde ze haar geluk in Europa, waar ze al snel indruk maakte met haar blonde haar en blauwe ogen.
Haar schoonheid trok de aandacht, maar in de jaren ’70 was dat niet genoeg om door te breken. Rome herinnerde zich later hoe jonge Italiaanse regisseurs haar probeerden te overtuigen naaktrollen aan te nemen. “Ik had een vreselijke tijd in Rome met regisseurs die wilden dat ik naakt speelde,” vertelde ze in een interview. “Ik wilde dat niet. Nu kijk ik er anders tegenaan, maar destijds was het moeilijk.”
Toch zette ze door en speelde ze in verschillende Italiaanse films, wat uiteindelijk leidde tot haar grote doorbraak.
Vergelijkingen met Bardot en de doorbraak in Europa
In 1972 werkte Sydne Rome samen met regisseur Roman Polanski in de film What?, een controversiële maar invloedrijke film. Hoewel critici de film niet omarmden, betekende het een enorme stap vooruit voor haar carrière. Een jaar later trouwde ze met fotograaf en cameraman Emilio Lari.
Rond deze tijd werd ze vaak vergeleken met Brigitte Bardot en andere iconische actrices. In 1979 omschreef The Sunday Telegraph haar als ‘de nieuwe Jean Harlow of Raquel Welch, een tikkende seksbom van de jaren tachtig’.
Sydne zelf vond de vergelijking niet per se een compliment. “Brigitte is geweldig, heel open, vreselijk beschikbaar. Ze is de droom van iedereen. Misschien lijk ik minder beschikbaar, maar ik denk dat het publiek bij een tweede blik anders denkt. En ik ben een betere actrice dan Bardot,” verklaarde ze destijds.
Ondanks haar talent wist Rome nooit helemaal door te breken in Hollywood. In plaats daarvan speelde ze in Franse, Italiaanse en Duitse films. Ze kreeg in 1978 een rol in Just a Gigolo, waarin ze naast David Bowie speelde. Later bevestigde ze dat ze een tijdlang een romantische relatie had met de zanger.
Overgang naar muziek en documentaires
Met het einde van de jaren ‘70 richtte Rome zich op muziek en bracht ze verschillende albums uit. Helaas sloegen deze niet aan bij het grote publiek. Ze experimenteerde ook met documentaires en maakte onder andere een film over Formule 1 in Rio de Janeiro.
Toch bleef de acteerwereld trekken, en Rome speelde in diverse producties, waaronder L’uomo Puma (1980), een film die bekendstaat om zijn lage waardering op IMDb. Ondanks de tegenslagen bleef ze actief en koos ze ervoor haar carrière in Europa voort te zetten.
Een tragisch ongeval en blijvende littekens
Sydne Rome’s leven veranderde drastisch in 2009 toen ze betrokken raakte bij een zwaar auto-0ngeluk. Ze reed samen met haar achtjarige dochter in een auto die net drie weken uit de garage kwam. Tijdens de rit verloor ze de controle en botste tegen een boom. De airbag explodeerde in haar gezicht en veroorzaakte blijvende schade.
“Ik ging naar het ziekenhuis en ze hechtten mijn gezicht,” vertelde Rome in een interview. “Maar later realiseerden de artsen zich dat mijn gezichtsspieren ook beschadigd waren.”
Ze onderging jarenlang fysiotherapie en gaf toe dat haar gezicht aan de rechterkant nooit meer hetzelfde werd. “Als ik naar oude foto’s kijk, weet ik dat ik het ben, maar het voelt alsof ik een ander persoon zie.”
Heden en nalatenschap
Ondanks haar tegenslagen bleef Sydne Rome actief in de entertainmentindustrie. In 2023 verscheen ze in de Italiaanse film La Quattordicesima Domenica Del Tempo Ordinario. Daarnaast speelde ze tussen 2021 en 2022 een terugkerende rol in de Italiaanse televisieserie Don Matteo.
Hoewel ze nooit de volgende Brigitte Bardot werd, vond Rome haar eigen weg. Ze bouwde een gezinsleven op met haar tweede echtgenoot, arts Roberto Bernabei, en adopteerde twee dochters uit Brazilië. Haar echtgenoot werd een gerespecteerde medische professional en in 2021 benoemde paus Franciscus hem tot zijn persoonlijke arts.
Sydne Rome’s carrière had misschien niet de sterstatus van haar tijdgenoten, maar ze bleef altijd trouw aan haar passie. Ondanks de obstakels en het tragische ongeval bleef ze doorgaan en maakte ze een blijvende indruk in de Europese filmwereld.
Deel dit artikel als je ook gelooft dat je altijd je dromen moet volgen!
De manier waarop we betalen staat aan de vooravond van een ingrijpende verandering. Waar contant geld al jaren terrein verliest en plastic betaalpassen steeds vaker plaatsmaken voor digitale varianten op de smartphone, zet Mastercard nu een volgende, ambitieuze stap. Het betaalbedrijf werkt aan nieuwe technologieën die rond het jaar 2030 creditcards en betaalpassen grotendeels overbodig moeten maken. In plaats daarvan zouden zogenoemde tokens en biometrische herkenning het hart vormen van het betalingsverkeer.
Betalen in een wereld die razendsnel digitaliseert
Wie vandaag de dag een winkel binnenloopt, merkt het al: contant geld wordt steeds minder vanzelfsprekend. Briefjes van 100, 200 en 500 euro worden op veel plekken niet meer geaccepteerd en ook muntgeld verdwijnt langzaam uit het straatbeeld. Pinnen, contactloos betalen en betalen via de smartphone zijn voor miljoenen mensen inmiddels de norm geworden.
Deze ontwikkeling past in een bredere digitale transformatie van de samenleving. Alles moet sneller, veiliger en eenvoudiger. MasterCard ziet hierin een kans om het betaalproces fundamenteel te vernieuwen en werkt daarom aan twee pijlers die samen de toekomst van betalen moeten vormen: tokenisatie en biometrische technologie.
Wat zijn tokens en waarom zijn ze zo belangrijk?
Een van de kernideeën achter de nieuwe betaalmethoden is het gebruik van zogeheten tokens. In plaats van een vast kaartnummer, zoals dat nu op een creditcard of betaalpas staat, krijgt elke betaling een unieke digitale code. Die code – de token – is slechts één keer geldig en kan daarna niet opnieuw worden gebruikt.
Dat lijkt misschien een technische nuance, maar de impact ervan is groot. Momenteel zijn kaartnummers, ondanks beveiligingslagen, nog steeds aantrekkelijk voor criminelen. Bij datalekken kunnen deze nummers worden onderschept en misbruikt. Met tokenisatie verdwijnt dit risico grotendeels, omdat er simpelweg geen vast nummer meer bestaat dat kan worden gekopieerd.
MasterCard benadrukt dat tokenbetalingen het betaalverkeer niet alleen veiliger maken, maar ook slimmer. Omdat elke transactie uniek is, wordt fraude sneller herkend en kan misbruik vrijwel direct worden geblokkeerd. Voor consumenten betekent dit minder zorgen en voor bedrijven minder schade door fraude.
Van pas en pincode naar biometrische goedkeuring
Naast tokens zet MasterCard zwaar in op biometrische technologie. Waar we nu nog afhankelijk zijn van een fysieke pas en een pincode, moet die combinatie in de toekomst plaatsmaken voor iets veel persoonlijkers: ons eigen lichaam.
Denk aan vingerafdrukken, handpalmherkenning of gezichtsherkenning. Deze vormen van biometrische identificatie worden al gebruikt om smartphones te ontgrendelen of toegang te krijgen tot beveiligde apps. MasterCard wil die technologie nu ook structureel inzetten om betalingen goed te keuren.
Het idee is eenvoudig: als jij degene bent die betaalt, bewijs je dat door wie je bent, niet door wat je bij je draagt of wat je weet. Je kunt je vingerafdruk niet vergeten zoals een pincode, en je kunt je handpalm niet kwijtraken zoals een betaalpas.
Snelheid en gemak als grote voordelen
Een belangrijk argument voor deze nieuwe betaalmethoden is snelheid. Betalen met biometrische technologie kan in theorie sneller verlopen dan het invoeren van een pincode of het zoeken naar een pas. Een korte scan van je hand of gezicht zou voldoende zijn om een betaling te autoriseren.
Daarnaast verdwijnt een veelvoorkomend probleem: verloren of gestolen passen. Zonder fysieke betaalkaart is er niets meer om kwijt te raken. Dat betekent minder stress voor consumenten en minder administratieve rompslomp voor banken.
Ook in drukke omgevingen – denk aan openbaar vervoer, evenementen of supermarkten – kunnen deze technologieën zorgen voor een soepeler doorstroming. Sneller betalen betekent minder wachttijden en een efficiëntere afhandeling aan de kassa.
Privacy en veiligheid: de grote vragen
Tegelijkertijd roept de inzet van biometrische technologie onvermijdelijk vragen op over privacy. Het idee dat bedrijven biometrische gegevens zoals vingerafdrukken of gezichtskenmerken gebruiken, voelt voor sommige mensen ongemakkelijk.
MasterCard benadrukt daarom dat privacy een centraal uitgangspunt is in de ontwikkeling van deze systemen. Biometrische gegevens zouden niet centraal worden opgeslagen, maar lokaal en versleuteld, bijvoorbeeld op een persoonlijke smartphone of een beveiligd apparaat. De biometrische scan fungeert dan alleen als een sleutel om de betaling goed te keuren, zonder dat de gegevens zelf worden gedeeld.
Volgens het bedrijf is dit zelfs veiliger dan huidige systemen, omdat biometrische data niet zomaar kan worden onderschept of nagemaakt. Toch zal het vertrouwen van consumenten hierin een cruciale rol spelen bij de uiteindelijke acceptatie.
Samenwerking met banken en winkels
Hoewel de plannen nog niet volledig zijn uitgerold, is MasterCard al druk bezig met het leggen van de basis. Het bedrijf werkt samen met banken, technologiebedrijven en retailers om de benodigde infrastructuur op tijd klaar te hebben.
Dat is geen eenvoudige opgave. Nieuwe betaalmethoden vragen om aangepaste betaalterminals, software-updates en duidelijke regelgeving. Ook moeten winkels en consumenten worden meegenomen in het gebruik en de voordelen van de technologie.
Volgens insiders is het doel om de overgang zo geleidelijk mogelijk te laten verlopen. Traditionele betaalmethoden zullen niet van de ene op de andere dag verdwijnen, maar langzaam worden aangevuld en uiteindelijk vervangen door de nieuwe systemen.
Wat betekent dit voor contant geld?
De vraag dringt zich op: wat gebeurt er met contant geld? Hoewel MasterCard zich richt op digitale betalingen, betekent dat niet dat cash per direct verdwijnt. Overheden en centrale banken hebben hier ook een stem in, en contant geld vervult nog altijd een belangrijke maatschappelijke functie.
Toch lijkt de trend duidelijk: cash wordt steeds minder gebruikt, zeker in stedelijke gebieden en bij jongere generaties. De nieuwe betaalmethoden versnellen die ontwikkeling, omdat ze gemak en veiligheid combineren op een manier die contant geld niet kan bieden.
De betaalwereld richting 2030
Rond 2030 zou het betaalverkeer er fundamenteel anders uit kunnen zien. Geen portemonnee meer vol passen, geen stress over vergeten pincodes en minder risico op fraude. In plaats daarvan betalen we met een blik, een handbeweging of een vingerafdruk, ondersteund door unieke digitale tokens.
Voor consumenten kan dat een bevrijding zijn, maar het vraagt ook om vertrouwen in technologie en de partijen die die technologie beheren. Transparantie, duidelijke regelgeving en goede voorlichting zullen daarom essentieel zijn.
Een stille revolutie aan de kassa
Wat MasterCard nu ontwikkelt, voelt misschien futuristisch, maar is in feite een logisch vervolg op ontwikkelingen die al jaren gaande zijn. Contactloos betalen, mobiel betalen en digitale wallets hebben de weg vrijgemaakt voor een volgende stap.
Als de plannen slagen, zal betalen in de toekomst minder zichtbaar en minder omslachtig worden. Geen handelingen meer die je bewust uitvoert, maar een bijna naadloze interactie tussen mens en technologie.
De conclusie is helder: traditionele betaalkaarten en contant geld staan niet op het punt om morgen te verdwijnen, maar hun rol wordt wel steeds kleiner. Met tokenisatie en biometrische technologie zet MasterCard in op een betaalwereld die veiliger, sneller en persoonlijker is. De komende jaren zullen uitwijzen of consumenten die toekomst omarmen – en hoe snel de portemonnee zoals we die kennen, daadwerkelijk tot het verleden gaat behoren.