Algemeen
Bekende filmster verdween uit Hollywood – tragisch ongeluk tekende haar
Hollywood heeft altijd een overvloed aan sterren gekend. Sommigen blijven decennialang in de schijnwerpers, terwijl anderen slechts kort hun hoogtepunt beleven voordat ze weer verdwijnen. Door de jaren heen hebben we iconische actrices gezien zoals Marilyn Monroe, Brigitte Bardot, Jayne Mansfield, Raquel Welch en Jean Harlow, die dankzij hun talent en schoonheid veel aandacht kregen. Maar achter hen stonden altijd nieuwe talenten klaar om hun kans te grijpen. Een van die beloftevolle namen was de Amerikaanse actrice Sydne Rome, ook wel ‘het gouden meisje uit de Amerikaanse Midwest’ genoemd.
De vroege jaren van Sydne Rome
Sydne Rome werd geboren op 17 maart 1951 in Akron, Ohio. Haar vader was werkzaam in de plasticindustrie en haar moeder werd door Sydne omschreven als een ‘geboren hippie’. Rome groeide op in de kleine gemeenschap van Upper Sandusky, een stad met slechts 5.000 inwoners, maar met een van de hoogste inkomens per hoofd van de bevolking in de VS.
In tegenstelling tot veel andere Hollywoodacteurs had ze geen beroemde ouders of connecties binnen de entertainmentindustrie. “Er was niets in de familie dat me mijn drang naar acteren had moeten geven,” vertelde ze ooit in een interview. Toch wist ze al op jonge leeftijd dat ze actrice wilde worden.
Haar oorspronkelijke plan was om na de middelbare school naar de Northwestern University in Illinois te gaan. Maar na advies van haar omgeving koos ze voor de Carnegie Tech School of Acting aan de Universiteit van Pittsburgh, waar ze onder andere studeerde bij de gerenommeerde zangcoach Edith Skinner en regisseur Bern Stearn. Daar schitterde ze in toneelstukken als A Midsummer Night’s Dream en The Seagull van Anton Tsjechov.
Van toneel naar film
Na haar afstuderen sloot Rome zich aan bij het Pasadena Playhouse in Californië. Ze blonk uit in toneelstukken, maar haar eerste serieuze filmrol werd een teleurstelling. Na een mislukte auditie voor de film Candy probeerde ze haar geluk in Europa, waar ze al snel indruk maakte met haar blonde haar en blauwe ogen.
Haar schoonheid trok de aandacht, maar in de jaren ’70 was dat niet genoeg om door te breken. Rome herinnerde zich later hoe jonge Italiaanse regisseurs haar probeerden te overtuigen naaktrollen aan te nemen. “Ik had een vreselijke tijd in Rome met regisseurs die wilden dat ik naakt speelde,” vertelde ze in een interview. “Ik wilde dat niet. Nu kijk ik er anders tegenaan, maar destijds was het moeilijk.”
Toch zette ze door en speelde ze in verschillende Italiaanse films, wat uiteindelijk leidde tot haar grote doorbraak.
Vergelijkingen met Bardot en de doorbraak in Europa
In 1972 werkte Sydne Rome samen met regisseur Roman Polanski in de film What?, een controversiële maar invloedrijke film. Hoewel critici de film niet omarmden, betekende het een enorme stap vooruit voor haar carrière. Een jaar later trouwde ze met fotograaf en cameraman Emilio Lari.
Rond deze tijd werd ze vaak vergeleken met Brigitte Bardot en andere iconische actrices. In 1979 omschreef The Sunday Telegraph haar als ‘de nieuwe Jean Harlow of Raquel Welch, een tikkende seksbom van de jaren tachtig’.
Sydne zelf vond de vergelijking niet per se een compliment. “Brigitte is geweldig, heel open, vreselijk beschikbaar. Ze is de droom van iedereen. Misschien lijk ik minder beschikbaar, maar ik denk dat het publiek bij een tweede blik anders denkt. En ik ben een betere actrice dan Bardot,” verklaarde ze destijds.
Ondanks haar talent wist Rome nooit helemaal door te breken in Hollywood. In plaats daarvan speelde ze in Franse, Italiaanse en Duitse films. Ze kreeg in 1978 een rol in Just a Gigolo, waarin ze naast David Bowie speelde. Later bevestigde ze dat ze een tijdlang een romantische relatie had met de zanger.
Overgang naar muziek en documentaires
Met het einde van de jaren ‘70 richtte Rome zich op muziek en bracht ze verschillende albums uit. Helaas sloegen deze niet aan bij het grote publiek. Ze experimenteerde ook met documentaires en maakte onder andere een film over Formule 1 in Rio de Janeiro.
Toch bleef de acteerwereld trekken, en Rome speelde in diverse producties, waaronder L’uomo Puma (1980), een film die bekendstaat om zijn lage waardering op IMDb. Ondanks de tegenslagen bleef ze actief en koos ze ervoor haar carrière in Europa voort te zetten.
Een tragisch ongeval en blijvende littekens
Sydne Rome’s leven veranderde drastisch in 2009 toen ze betrokken raakte bij een zwaar auto-0ngeluk. Ze reed samen met haar achtjarige dochter in een auto die net drie weken uit de garage kwam. Tijdens de rit verloor ze de controle en botste tegen een boom. De airbag explodeerde in haar gezicht en veroorzaakte blijvende schade.
“Ik ging naar het ziekenhuis en ze hechtten mijn gezicht,” vertelde Rome in een interview. “Maar later realiseerden de artsen zich dat mijn gezichtsspieren ook beschadigd waren.”
Ze onderging jarenlang fysiotherapie en gaf toe dat haar gezicht aan de rechterkant nooit meer hetzelfde werd. “Als ik naar oude foto’s kijk, weet ik dat ik het ben, maar het voelt alsof ik een ander persoon zie.”
Heden en nalatenschap
Ondanks haar tegenslagen bleef Sydne Rome actief in de entertainmentindustrie. In 2023 verscheen ze in de Italiaanse film La Quattordicesima Domenica Del Tempo Ordinario. Daarnaast speelde ze tussen 2021 en 2022 een terugkerende rol in de Italiaanse televisieserie Don Matteo.
Hoewel ze nooit de volgende Brigitte Bardot werd, vond Rome haar eigen weg. Ze bouwde een gezinsleven op met haar tweede echtgenoot, arts Roberto Bernabei, en adopteerde twee dochters uit Brazilië. Haar echtgenoot werd een gerespecteerde medische professional en in 2021 benoemde paus Franciscus hem tot zijn persoonlijke arts.
Sydne Rome’s carrière had misschien niet de sterstatus van haar tijdgenoten, maar ze bleef altijd trouw aan haar passie. Ondanks de obstakels en het tragische ongeval bleef ze doorgaan en maakte ze een blijvende indruk in de Europese filmwereld.
Deel dit artikel als je ook gelooft dat je altijd je dromen moet volgen!
De jaarwisseling van de Nederlandse koninklijke familie is dit jaar in alle rust verlopen, ver weg van de schijnwerpers. Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima en hun dochters brachten de feestdagen door in Argentinië, het geboorteland van Máxima. Hoewel het Koninklijk Huis geen officiële mededelingen deed over deze reis, heeft een ooggetuige die in hetzelfde hotel verbleef tegenover een Argentijnse krant een opvallend inkijkje gegeven in hoe de Oranjes zich daar gedroegen.
Rust, eenvoud en geen vertoon
Wat de ooggetuige vooral bijbleef, was niet luxe of afscherming, maar juist de eenvoud van het koninklijke gezin. Volgens de bron bewogen Willem-Alexander, Máxima en hun dochters zich vrij over het hotelterrein. Ze maakten gebruik van dezelfde voorzieningen als andere gasten: de terrassen, het zwembad, de eetzaal en de ontbijtzaal. Daarbij hielden ze zich strikt aan de huisregels, zonder zichtbare uitzonderingen of privileges.
De aanwezigheid van de Oranjes werd door andere hotelgasten niet als storend ervaren. Integendeel: het viel op hoe vanzelfsprekend en ontspannen zij zich tussen de overige bezoekers bewogen. Er was geen overdadige beveiliging in beeld en geen afgezette ruimtes. Dat droeg bij aan een sfeer waarin het gezin kon opgaan in het dagelijkse ritme van het hotel.
Geen speciale verzoeken, geen afscherming
Volgens de ooggetuige liep het gezin vrijwel altijd samen door het hotel. Er werden geen speciale verzoeken gedaan richting het personeel en er waren geen momenten waarop delen van het hotel exclusief voor hen werden afgesloten. Dat is opvallend, zeker gezien de veiligheidsprotocollen die normaal gesproken rond een koninklijk bezoek gelden.
Het personeel behandelde de Oranjes als gewone gasten, en dat leek wederzijds. Er was geen sprake van afstand of formele omgangsvormen. De koninklijke familie zou bewust hebben gekozen voor een laagdrempelige houding, passend bij een vakantie die in het teken stond van rust en samenzijn.
Vriendelijk en benaderbaar
Ook de manier waarop de Oranjes met het personeel en andere gasten omgingen, maakte indruk. Groeten werden uitgewisseld met een eenvoudig “goedemorgen” of “goedemiddag”, zonder formele titels of protocol. Medewerkers omschreven het contact als vriendelijk en respectvol. Kleine gesprekken ontstonden vanzelf, zoals dat bij andere hotelgasten ook gebeurt.
Voor veel aanwezigen was het bijzonder om te zien hoe een koninklijke familie zich zo natuurlijk door een publieke ruimte beweegt. Het gaf de vakantie een bijna huiselijk karakter, alsof rang en status voor even naar de achtergrond waren verdwenen.
Een warm gezinsbeeld
De ooggetuige benadrukte ook de onderlinge band binnen het gezin. De prinsessen zouden hun moeder regelmatig begroeten met knuffels en kussen, iets wat door omstanders als warm en liefdevol werd ervaren. Dat beeld sluit aan bij hoe het gezin zich vaker in het openbaar presenteert: hecht, betrokken en zichtbaar op elkaar gericht.
Voor koningin Máxima, die in Argentinië opgroeide, lijkt zo’n reis extra betekenis te hebben. Het land is niet alleen een vakantiebestemming, maar ook een plek vol persoonlijke herinneringen en familiebanden. Dat haar dochters daar samen met haar konden zijn tijdens de jaarwisseling, geeft de reis een intieme lading.
Tijd voor ontspanning
Koning Willem-Alexander genoot volgens de ooggetuige zichtbaar van de faciliteiten rond de golfbaan. Dat is geen verrassing: de koning staat bekend als liefhebber van sport en buitenactiviteiten. In een ontspannen vakantiesetting lijkt hij die interesses graag de ruimte te geven.
De combinatie van rust, natuur en familiaire nabijheid zorgde ervoor dat het gezin zich zichtbaar op zijn gemak voelde. Dat was ook de indruk van andere hotelgasten, die de Oranjes vooral als ontspannen en toegankelijk omschreven.
Bewuste keuze voor privacy
Dat de vakantie zonder officiële aankondiging plaatsvond, lijkt een bewuste keuze te zijn geweest. De jaarwisseling is traditioneel een periode waarin het koningshuis veel publieke aandacht krijgt. Door die aandacht tijdelijk achter zich te laten en te kiezen voor een verblijf in Argentinië, kon het gezin ongestoord samen zijn.
Het woord “geheim” dat in sommige berichten opduikt, moet daarbij met nuance worden bekeken. Er was geen sprake van verborgen activiteiten, maar van het beperken van communicatie om privacy te waarborgen. Binnen koninklijke kringen is dat een gebruikelijke manier om rust te creëren in een verder strak geregisseerd leven.
Terugkeer naar de plicht
Op 2 januari vertrok het gezin weer uit het hotel. Daarmee kwam een einde aan een vakantie die vooral in het teken stond van samenzijn en ontspanning. Kort daarna keerde het koninklijk paar terug naar Nederland om de officiële werkzaamheden te hervatten, waaronder de traditionele nieuwjaarsreceptie.
Die overgang — van informele familietijd naar formele verplichtingen — illustreert de constante balans die het leven van de Oranjes kenmerkt. Privé en publiek lopen naadloos in elkaar over, waardoor momenten van rust des te waardevoller zijn.
Beeldvorming en realiteit
De beschrijving van de ooggetuige contrasteert sterk met de sensatiegerichte koppen die soms rondgaan wanneer de koninklijke familie in het buitenland verblijft. Waar termen als “schandalig” of “opvallend” snel worden gebruikt, schetst dit verslag juist een beeld van normaliteit en eenvoud.
Voor veel mensen bevestigt dit verhaal wat zij al vermoeden: achter de formele rol en het protocol schuilt een gezin dat, net als ieder ander, behoefte heeft aan rust, privacy en tijd samen. Het feit dat zij zich in een hotel zo natuurlijk tussen andere gasten bewogen, maakt dat beeld alleen maar sterker.
Een menselijk moment
De jaarwisseling in Argentinië lijkt daarmee minder een koninklijk evenement en meer een menselijk moment te zijn geweest. Geen gala’s, geen officiële toespraken, maar gezamenlijke maaltijden, ontspanning en kleine gebaren van genegenheid.
Of het Koninklijk Huis zelf nog reageert op de verhalen uit Argentinië, is onzeker. Meestal kiest men ervoor om privévakanties niet te becommentariëren. Maar het ooggetuigenverslag laat zien dat de Oranjes hun tijd daar op een manier hebben doorgebracht die bij velen een positieve indruk achterlaat.
Rust als zeldzame luxe
In een leven dat grotendeels wordt bepaald door agenda’s, protocollen en publieke verwachtingen, is rust een zeldzame luxe. De vakantie van Willem-Alexander, Máxima en hun dochters in Argentinië lijkt precies dat te hebben geboden: een moment waarop zij even niet “de Oranjes” waren, maar gewoon een gezin.
En misschien is dat wel het meest opvallende aan dit verhaal: niet wat er gebeurde, maar juist hoe weinig er gebeurde. Geen opsmuk, geen uitzonderingen, geen afstand. Alleen een koninklijke familie die, voor even, helemaal zichzelf kon zijn.