Algemeen
Bekende filmster verdween uit Hollywood – tragisch ongeluk tekende haar
Hollywood heeft altijd een overvloed aan sterren gekend. Sommigen blijven decennialang in de schijnwerpers, terwijl anderen slechts kort hun hoogtepunt beleven voordat ze weer verdwijnen. Door de jaren heen hebben we iconische actrices gezien zoals Marilyn Monroe, Brigitte Bardot, Jayne Mansfield, Raquel Welch en Jean Harlow, die dankzij hun talent en schoonheid veel aandacht kregen. Maar achter hen stonden altijd nieuwe talenten klaar om hun kans te grijpen. Een van die beloftevolle namen was de Amerikaanse actrice Sydne Rome, ook wel ‘het gouden meisje uit de Amerikaanse Midwest’ genoemd.
De vroege jaren van Sydne Rome
Sydne Rome werd geboren op 17 maart 1951 in Akron, Ohio. Haar vader was werkzaam in de plasticindustrie en haar moeder werd door Sydne omschreven als een ‘geboren hippie’. Rome groeide op in de kleine gemeenschap van Upper Sandusky, een stad met slechts 5.000 inwoners, maar met een van de hoogste inkomens per hoofd van de bevolking in de VS.
In tegenstelling tot veel andere Hollywoodacteurs had ze geen beroemde ouders of connecties binnen de entertainmentindustrie. “Er was niets in de familie dat me mijn drang naar acteren had moeten geven,” vertelde ze ooit in een interview. Toch wist ze al op jonge leeftijd dat ze actrice wilde worden.
Haar oorspronkelijke plan was om na de middelbare school naar de Northwestern University in Illinois te gaan. Maar na advies van haar omgeving koos ze voor de Carnegie Tech School of Acting aan de Universiteit van Pittsburgh, waar ze onder andere studeerde bij de gerenommeerde zangcoach Edith Skinner en regisseur Bern Stearn. Daar schitterde ze in toneelstukken als A Midsummer Night’s Dream en The Seagull van Anton Tsjechov.
Van toneel naar film
Na haar afstuderen sloot Rome zich aan bij het Pasadena Playhouse in Californië. Ze blonk uit in toneelstukken, maar haar eerste serieuze filmrol werd een teleurstelling. Na een mislukte auditie voor de film Candy probeerde ze haar geluk in Europa, waar ze al snel indruk maakte met haar blonde haar en blauwe ogen.
Haar schoonheid trok de aandacht, maar in de jaren ’70 was dat niet genoeg om door te breken. Rome herinnerde zich later hoe jonge Italiaanse regisseurs haar probeerden te overtuigen naaktrollen aan te nemen. “Ik had een vreselijke tijd in Rome met regisseurs die wilden dat ik naakt speelde,” vertelde ze in een interview. “Ik wilde dat niet. Nu kijk ik er anders tegenaan, maar destijds was het moeilijk.”
Toch zette ze door en speelde ze in verschillende Italiaanse films, wat uiteindelijk leidde tot haar grote doorbraak.
Vergelijkingen met Bardot en de doorbraak in Europa
In 1972 werkte Sydne Rome samen met regisseur Roman Polanski in de film What?, een controversiële maar invloedrijke film. Hoewel critici de film niet omarmden, betekende het een enorme stap vooruit voor haar carrière. Een jaar later trouwde ze met fotograaf en cameraman Emilio Lari.
Rond deze tijd werd ze vaak vergeleken met Brigitte Bardot en andere iconische actrices. In 1979 omschreef The Sunday Telegraph haar als ‘de nieuwe Jean Harlow of Raquel Welch, een tikkende seksbom van de jaren tachtig’.
Sydne zelf vond de vergelijking niet per se een compliment. “Brigitte is geweldig, heel open, vreselijk beschikbaar. Ze is de droom van iedereen. Misschien lijk ik minder beschikbaar, maar ik denk dat het publiek bij een tweede blik anders denkt. En ik ben een betere actrice dan Bardot,” verklaarde ze destijds.
Ondanks haar talent wist Rome nooit helemaal door te breken in Hollywood. In plaats daarvan speelde ze in Franse, Italiaanse en Duitse films. Ze kreeg in 1978 een rol in Just a Gigolo, waarin ze naast David Bowie speelde. Later bevestigde ze dat ze een tijdlang een romantische relatie had met de zanger.
Overgang naar muziek en documentaires
Met het einde van de jaren ‘70 richtte Rome zich op muziek en bracht ze verschillende albums uit. Helaas sloegen deze niet aan bij het grote publiek. Ze experimenteerde ook met documentaires en maakte onder andere een film over Formule 1 in Rio de Janeiro.
Toch bleef de acteerwereld trekken, en Rome speelde in diverse producties, waaronder L’uomo Puma (1980), een film die bekendstaat om zijn lage waardering op IMDb. Ondanks de tegenslagen bleef ze actief en koos ze ervoor haar carrière in Europa voort te zetten.
Een tragisch ongeval en blijvende littekens
Sydne Rome’s leven veranderde drastisch in 2009 toen ze betrokken raakte bij een zwaar auto-0ngeluk. Ze reed samen met haar achtjarige dochter in een auto die net drie weken uit de garage kwam. Tijdens de rit verloor ze de controle en botste tegen een boom. De airbag explodeerde in haar gezicht en veroorzaakte blijvende schade.
“Ik ging naar het ziekenhuis en ze hechtten mijn gezicht,” vertelde Rome in een interview. “Maar later realiseerden de artsen zich dat mijn gezichtsspieren ook beschadigd waren.”
Ze onderging jarenlang fysiotherapie en gaf toe dat haar gezicht aan de rechterkant nooit meer hetzelfde werd. “Als ik naar oude foto’s kijk, weet ik dat ik het ben, maar het voelt alsof ik een ander persoon zie.”
Heden en nalatenschap
Ondanks haar tegenslagen bleef Sydne Rome actief in de entertainmentindustrie. In 2023 verscheen ze in de Italiaanse film La Quattordicesima Domenica Del Tempo Ordinario. Daarnaast speelde ze tussen 2021 en 2022 een terugkerende rol in de Italiaanse televisieserie Don Matteo.
Hoewel ze nooit de volgende Brigitte Bardot werd, vond Rome haar eigen weg. Ze bouwde een gezinsleven op met haar tweede echtgenoot, arts Roberto Bernabei, en adopteerde twee dochters uit Brazilië. Haar echtgenoot werd een gerespecteerde medische professional en in 2021 benoemde paus Franciscus hem tot zijn persoonlijke arts.
Sydne Rome’s carrière had misschien niet de sterstatus van haar tijdgenoten, maar ze bleef altijd trouw aan haar passie. Ondanks de obstakels en het tragische ongeval bleef ze doorgaan en maakte ze een blijvende indruk in de Europese filmwereld.
Deel dit artikel als je ook gelooft dat je altijd je dromen moet volgen!
De finale van De Hanslers: van de Piste naar de Playa heeft gisteravond niet alleen het laatste hoofdstuk van een veelbesproken realityreeks afgesloten, maar ook een onverwachte mediastorm ontketend. De reacties waren zo fel en verdeeld, dat er achter de schermen direct is ingegrepen. Producent John de Mol en zijn mediabedrijf Talpa hebben na afloop een opvallend besluit genomen: er wordt geen beeldmateriaal van het programma meer vrijgegeven aan andere talkshows. Daarmee probeert de zender de gemoederen te bedaren en verdere escalatie te voorkomen.
Een finale die meer losmaakte dan verwacht
De slotaflevering van de SBS6-serie was bedoeld als afronding van een turbulent seizoen, maar werd juist het startpunt van een bredere discussie over verantwoordelijkheid, grensoverschrijdend gedrag en de rol van realitytelevisie. Vooral het optreden van moeder Monique richting haar ex-schoondochter Denise bleef bij veel kijkers hangen. Wat voor de één “scherpe televisie” was, voelde voor de ander als ongemakkelijk en pijnlijk om te zien.
Die publieke onrust had directe gevolgen. Kort na de uitzending werd duidelijk dat SBS6 geen fragmenten meer beschikbaar stelt voor andere programma’s die de finale wilden bespreken. Dat besluit leidde meteen tot frustratie bij collega-zenders.
Talkshows grijpen mis
Presentator Beau van Erven Dorens liet in zijn programma RTL Tonight weten dat hij het besluit betreurde. “We wilden graag laten zien waar iedereen het over heeft,” zei hij openlijk. “De kijkcijfers waren hoog, de discussie leeft enorm. Maar Talpa houdt alles tegen.”
Volgens Beau is het een bewuste poging om de situatie te laten afkoelen. “Er is de afgelopen dagen veel gezegd over Monique, en niet allemaal even vriendelijk. Ik snap dat ze de druk willen verminderen, maar het voelt ook als wegkijken van een debat dat nu eenmaal is ontstaan.”
Kritiek vanuit de media
De scherpste kritiek kwam van tv-columnist Angela de Jong, die in haar columns voor Algemeen Dagblad en in televisieoptredens geen blad voor de mond nam. Zij plaatste vraagtekens bij de keuze om deze familie een volledig seizoen te volgen, juist omdat de onderlinge verhoudingen zo explosief waren.
Volgens De Jong liet de serie zien hoe Denise langzaam veranderde onder de voortdurende spanningen. “Je ziet iemand zichtbaar kleiner worden,” stelde ze. “Dan moet je je als maker afvragen: wanneer stopt entertainment en begint verantwoordelijkheid?” Haar kritiek richtte zich niet alleen op de hoofdpersonen, maar ook op de redactionele keuzes achter de schermen.
Een ongemakkelijke balans
Beau van Erven Dorens kon die analyse grotendeels volgen. In zijn talkshow erkende hij dat het programma steeds meer draaide om confrontatie. “Het levert spanning op, en dat werkt voor de kijkcijfers,” zei hij. “Maar je ziet ook dat het ten koste gaat van een persoon die geen weerwoord meer heeft. Dan wordt het ingewikkeld.”
Dat is precies de kern van de discussie die nu woedt: hoe ver mag reality-tv gaan in het vastleggen van persoonlijke conflicten? En wie trekt de grens als de emoties te rauw worden?
Reactie van Monique
Monique zelf liet het er niet bij zitten. In een reactie tegenover Shownieuws gaf ze aan dat ze zich niet herkent in het beeld dat van haar wordt geschetst. Ze wilde niet direct ingaan op recente interviews van Denise, maar benadrukte dat het verhaal volgens haar complexer ligt. “Het is anders gelopen dan nu wordt verteld,” klonk het. Ze verwees daarbij naar de uitzendingen zelf en riep kijkers op hun eigen oordeel te vormen.
Die reactie zorgde opnieuw voor verdeeldheid. Waar sommigen haar standpunt begrijpen, vinden anderen dat het programma juist had moeten ingrijpen op momenten dat de spanningen te hoog opliepen.
Medelijden met Denise
Te midden van alle mediacommotie gaat het meeste medeleven uit naar Denise van der Laan, de ex-partner van Mike Hansler. Veel kijkers geven aan dat zij vooral een jonge vrouw zagen die steeds verder klem kwam te zitten in een dynamiek waar ze geen grip meer op had.
Angela de Jong verwoordde het sentiment dat bij veel mensen leeft: “Het wordt niet meer vermakelijk als iemand zichtbaar lijdt. Dan moet je als kijker én als maker een stap terugdoen.” Die woorden raakten een snaar en werden massaal gedeeld op sociale media.
Waarom Talpa ingrijpt
Het besluit van Talpa om geen beelden meer te verspreiden, lijkt ingegeven door schadebeperking. Door fragmenten te blokkeren, wordt voorkomen dat specifieke scènes eindeloos worden herhaald en uitvergroot in talkshows en online discussies. Tegelijkertijd roept het vragen op over transparantie. Kritische stemmen vinden dat juist openheid nodig is om een eerlijk gesprek te voeren over wat er is misgegaan.
Binnen de televisiewereld wordt het besluit dan ook met gemengde gevoelens ontvangen. Enerzijds is er begrip voor het beschermen van betrokkenen, anderzijds leeft de vrees dat hiermee een precedent wordt geschapen: zodra kritiek te luid wordt, verdwijnen de beelden.
Reality-tv onder een vergrootglas
Wat vaststaat, is dat De Hanslers: van de Piste naar de Playa meer heeft losgemaakt dan een doorsnee realityprogramma. De serie heeft een debat aangewakkerd over macht, familieverhoudingen en de ethiek van reality-tv. De vraag die nu blijft hangen: leren zenders en makers hier iets van, of verdwijnt de storm zodra de volgende realityhit zich aandient?
Voorlopig is het duidelijk dat Talpa de regie strak in handen houdt. Door de beelden achter te houden, proberen ze rust te creëren. Of dat ook lukt, zal de komende dagen blijken. Eén ding is zeker: dit verhaal is groter geworden dan één finale-aflevering, en het gesprek over grenzen op televisie is voorlopig nog niet voorbij.