Algemeen
Jutta Leerdam begint 2025 met like-record op foto waar mannen maar één ding zien!
Jutta Leerdam zet opnieuw een prestatie van formaat neer. Een dag voor haar verjaardag slaagde ze erin haar vierde sprinttitel te veroveren, terwijl haar vriend Jake Paul trots op de tribune toekeek.
In de beslissende slotrit liet Jutta Chloé Hoogendoorn achter zich met een indrukwekkende tijd van 1.14,60. De 26-jarige schaatsster blijft daarmee haar dominantie op het ijs bewijzen, ondanks kritiek dat haar relatie met de Amerikaanse wereldster Jake Paul haar prestaties zou beïnvloeden.
Een imposante carrière
Jutta Leerdam is al jaren een gevestigde naam in de schaatswereld. Haar doorbraak kwam in het seizoen 2016/2017, toen ze op de ijsbaan van Helsinki de wereldtitel allround won bij het WK voor junioren.
Eind 2017 waagde ze een poging om zich te kwalificeren voor de Olympische Winterspelen van 2018 op de 500 meter, maar dat lukte net niet. Toch liet ze zich niet uit het veld slaan. In november 2018 verzekerde ze zich van deelname aan de eerste vier wereldbekerwedstrijden op de 500 en 1000 meter.
Later dat seizoen won Jutta het NK Sprint en begon ze aan een indrukwekkende reeks prestaties. Bij het WK Afstanden in 2020 brak ze persoonlijke records op de sprintafstanden, inclusief een nationaal record op de 1000 meter.
Dat jaar won ze niet alleen de wereldtitel op deze afstand, maar werd ze ook voor de tweede keer wereldkampioen op de teamsprint. Sindsdien heeft ze haar status als een van de beste schaatssters ter wereld verstevigd.
Terug naar Puerto Rico
Na haar recente overwinning lijkt Jutta zich weer in Puerto Rico te bevinden, waar Jake Paul woont. Het stel lijkt daar Oud & Nieuw te hebben gevierd. Op Nieuwjaarsdag deelde Jutta een reeks opvallende foto’s op Instagram.
De setting? Een grote hal met een indrukwekkend kunstwerk van de Nederlandse kunstenaar Joseph Klibansky. Het beeld op de achtergrond is een echte eyecatcher. Voor de kleine versie van dit kunstwerk betaal je al 12.500 euro; de grote versie op de foto moet in de tienduizenden euro’s kosten.
Maar het kunstwerk is niet het enige dat de aandacht trekt. Jutta’s foto’s stralen zelfvertrouwen en dankbaarheid uit, iets wat ze ook benadrukt in haar onderschrift.
Inspirerende woorden
Bij de foto’s schreef Jutta een uitgebreide en persoonlijke
boodschap:
“Grateful for all the people around me, grateful for being
healthy, grateful to do what I love, grateful for always staying
true to myself, grateful for all my amazing people who support me.
We all set so many goals for the new year, but don’t forget to look
around you and realize what you have already. Love you all, happy
2025.”
Met deze woorden laat ze niet alleen haar volgers zien hoe dankbaar ze is, maar inspireert ze ook anderen om stil te staan bij wat ze al hebben bereikt.
Dit bericht op Instagram bekijken
Een recordbrekende post
De foto’s kregen binnen 12 uur meer dan 150.000 likes, een indrukwekkend aantal dat mogelijk een nieuw persoonlijk record voor Jutta betekent. Haar fans zijn enthousiast en lovend in de reacties.
Maar wat maakt deze post zo speciaal? Is het de oprechte boodschap? De prachtige setting? Of simpelweg het charisma van Jutta zelf? Waarschijnlijk is het een combinatie van alles.
Jutta en Jake: een powerkoppel
Hoewel er critici zijn die beweren dat haar relatie met Jake Paul haar focus op het schaatsen negatief zou beïnvloeden, lijken de resultaten het tegendeel te bewijzen. Jutta blijft keer op keer topprestaties leveren, terwijl Jake een trouwe supporter blijft.
De Amerikaan was aanwezig in Thialf om haar sprinttitel live te aanschouwen, en hun liefdevolle band lijkt alleen maar sterker te worden.
Met haar indrukwekkende prestaties en de steun van haar geliefden is Jutta Leerdam niet alleen een icoon in de schaatswereld, maar ook een inspiratiebron voor velen.
Haar boodschap op Instagram herinnert ons eraan om dankbaar te zijn voor wat we hebben, terwijl we blijven streven naar onze doelen. Een krachtige les voor het nieuwe jaar.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.