Algemeen
“Ik was met een narcist getrouwd Maar NIEMAND geloofde me!”
Het is moeilijk te bevatten dat iemand die je vertrouwt en liefhebt, een totaal ander persoon blijkt te zijn achter gesloten deuren. Mijn relatie met mijn ex-man begon als een sprookje, een stormachtige romance die alles leek te bieden wat ik ooit had gewild. Maar achter zijn charmante glimlach en attentheid school een manipulatieve aard die mijn zelfvertrouwen en identiteit langzaam maar zeker wegnam. Hier deel ik mijn verhaal, niet alleen om mijn ervaring te verwerken, maar ook om anderen te waarschuwen voor de subtiele tekenen van narcistisch misbruik.
Een whirlwind romance: te mooi om waar te zijn
Onze relatie begon alsof het uit een romantische film kwam. Al op onze tweede date vroeg hij me zijn vriendin te worden. Ik twijfelde, maar hij overtuigde me met zijn vastberadenheid en passie. Tegen de derde date zei hij al dat hij van me hield. Alles ging in een razend tempo, en ik voelde me meegenomen in een droomwereld.
In de eerste weken voelde ik me alsof ik op een roze wolk leefde. Hij verraste me met dure cadeaus, romantische diners en spontane uitjes. Hij zette me op een voetstuk en liet me voelen alsof ik de enige vrouw ter wereld was. Maar wat ik toen niet wist, was dat dit geen oprechte liefde was. Het was een strategie om me emotioneel afhankelijk van hem te maken.
De man van mijn dromen, of toch niet?
Mijn ex-man was het perfecte voorbeeld van een charismatisch persoon. Hij wist iedereen om zijn vinger te winden met zijn humor en warmte. In het begin voelde het alsof ik eindelijk mijn soulmate had gevonden. Hij leek attent, liefdevol en zorgzaam – een man die alles voor me over had.
Maar naarmate de tijd vorderde, begonnen er kleine scheurtjes te ontstaan in zijn perfecte façade. Hij maakte subtiele opmerkingen die mijn zelfvertrouwen ondermijnden. “Je haar zit vandaag wel anders,” zei hij met een glimlach, alsof het een compliment was. Of: “Ik hou van vrouwen met rondingen,” terwijl hij naar me keek alsof ik niet aan zijn ideaalbeeld voldeed. Deze opmerkingen leken onschuldig, maar ze bleven in mijn hoofd hangen en tastten mijn zelfbeeld aan.
De honeymoonfase: een gecontroleerde illusie
De eerste maanden van onze relatie waren gevuld met liefdevolle gebaren en onvergetelijke momenten. Hij maakte me aan het lachen, gaf me complimenten en liet me geloven dat ik het middelpunt van zijn wereld was. Maar achter deze façade schuilde een gecontroleerde illusie.
Hij gebruikte deze fase om mijn vertrouwen te winnen en me aan hem te binden. Langzaam maar zeker begon hij te veranderen. De lieve woorden maakten plaats voor subtiele kritiek, en zijn aandacht werd selectief en voorwaardelijk. Alles wat ik ooit als een teken van liefde had gezien, bleek een instrument van controle te zijn.
De werkelijke intenties komen naar boven
Voor de buitenwereld bleef mijn ex-man de perfecte partner. Hij wist precies hoe hij zichzelf moest presenteren. Mijn vrienden en familie zagen de cadeaus en de mooie momenten die ik deelde, maar ze zagen niet hoe hij me achter gesloten deuren manipuleerde. Hij was meesterlijk in het scheppen van een perfecte illusie.
Toen hij me ten huwelijk vroeg, zes maanden na het begin van onze relatie, zei ik vol overtuiging ja. Ik geloofde oprecht dat hij mijn droomman was. Maar wat ik niet besefte, was dat zijn snelle huwelijksaanzoek deel uitmaakte van zijn strategie om nog meer controle over mij te krijgen.
De ontmaskering: een donkere realiteit
Na ons huwelijk werd zijn ware aard steeds duidelijker. Hij gaf mij de schuld van alles wat misging, manipuleerde gesprekken en maakte me onzeker over mijn eigen waarnemingen. Als ik hem confronteerde met zijn gedrag, draaide hij het zo dat het leek alsof ik de schuldige was.
Langzaam maar zeker verloor ik mezelf in de relatie. Mijn zelfvertrouwen verdween, en ik begon te geloven dat ik echt niet goed genoeg was. Op mijn dieptepunt besloot ik hulp te zoeken. Een therapeut hielp me inzien dat ik niet gek was en dat zijn gedrag een vorm van emotioneel misbruik was.
De moeilijke weg naar vrijheid
De beslissing om te scheiden was een van de moeilijkste keuzes in mijn leven, maar het was noodzakelijk. Ik moest mezelf opnieuw vinden en mijn eigenwaarde herstellen. Het was een eenzaam en pijnlijk proces, maar ik wist dat ik het moest doen om mijn mentale en emotionele gezondheid te beschermen.
Met de hulp van mijn therapeut begon ik de patronen van zijn manipulatie te herkennen. Ik leerde om weer op mezelf te vertrouwen en mijn eigen grenzen te stellen. Langzaam maar zeker bouwde ik mijn leven opnieuw op, stap voor stap.
Wat ik heb geleerd: waarschuwingen voor anderen
Mijn ervaring heeft me waardevolle lessen geleerd die ik wil delen met anderen:
- Charmante maskers kunnen bedrieglijk zijn: Narcisten weten vaak hoe ze een perfecte buitenkant moeten creëren. Let op subtiele tekenen van manipulatie en controle, zoals gaslighting en subtiele kritiek.
- Blijf trouw aan je intuïtie: Als iets niet goed voelt, is het dat vaak ook niet. Vertrouw op je instincten en wees niet bang om hulp te zoeken.
- Zelfliefde is essentieel: Laat je waarde niet bepalen door de mening of goedkeuring van een ander. Je bent genoeg, precies zoals je bent.
- Zoek professionele hulp: Als je je gevangen voelt in een giftige relatie, kan therapie een cruciale stap zijn naar herstel en vrijheid.
Een nieuw begin
Mijn leven is nu heel anders dan het was toen ik met mijn ex-man samen was. Hoewel het moeilijk was, ben ik dankbaar voor de lessen die ik heb geleerd. Ik heb mijn kracht en onafhankelijkheid teruggevonden en ben vastbesloten om anderen te helpen die in een vergelijkbare situatie zitten.
Mijn verhaal is een herinnering dat we allemaal de kracht hebben om ons leven opnieuw op te bouwen, ongeacht hoe diep we zijn gevallen. Het is nooit te laat om jezelf te bevrijden van een situatie die je niet langer dient en een leven te creëren dat gebaseerd is op liefde, respect en zelfacceptatie.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.