Algemeen
Bekende volkszanger haalt uit naar Rachel Hazes: ‘Daar geloof ik geen moer van’
André Hazes speelde een grote rol in de doorbraak van Harry Slinger, maar Rachel Hazes kan niet op dezelfde warme herinneringen rekenen. De zanger van Drukwerk uit stevige kritiek op haar houding en betrokkenheid bij het nalatenschap van de volkszanger.
“Ze doet alsof, maar dat is gewoon niet waar”
In een openhartig gesprek met Weekend uit Harry Slinger zijn frustraties over Rachel Hazes. “Ze doet net alsof zij de sterke vrouw is die zijn naam groot houdt, maar dat is gewoon niet waar,” stelt hij scherp. “Daar geloof ik geen moer van. De mensen houden van Hazes en van zijn muziek. Daar heeft zij geen enkele bijdrage aan geleverd. Ook niet om het levend te houden.”
Volgens Harry is het de muziek van André Hazes die de volkszanger nog steeds populair maakt, en niet Rachel’s inzet. “Zijn liedjes spreken mensen aan, zijn teksten raken iets diep vanbinnen. Dat is waar zijn nalatenschap op drijft, niet op wat Rachel wel of niet doet.”
“Holland Zingt Hazes is puur commercie”
Slinger laat zich ook kritisch uit over de jaarlijkse concertreeks Holland Zingt Hazes. Volgens hem is dit meer een commerciële onderneming dan een bewijs van Rachel’s betrokkenheid. “Ze speelt het spel slim, maar ik zie dit niet als een manier om zijn legacy écht te eren,” merkt hij op.
Hij blijft voorzichtig over andere verhalen rondom Rachel. “De bekende verhalen… laat ik me daar maar niet over uitlaten,” voegt hij cryptisch toe. Toch is zijn boodschap duidelijk: hij gelooft niet dat Rachel de juiste intenties heeft.
Complimenten voor Roxeanne Hazes
Over de kinderen van André Hazes heeft Harry wél positieve woorden, vooral over dochter Roxeanne. “Ik volg Dreetje niet zo,” geeft hij eerlijk toe. “Maar zijn dochter, Roxeanne, is volgens mij echt een topper. Die lijkt echt op haar vader. Ze is authentiek, krachtig en maakt muziek die ergens over gaat.”
Roxeanne heeft zich de afgelopen jaren sterk uitgesproken over haar persoonlijke worstelingen en de moeizame relatie met haar moeder. Haar openhartigheid en talent worden door velen, inclusief Harry, gewaardeerd. “Ik vind haar echt goed bezig. Ze heeft diezelfde oprechtheid die André ook had.”
“Zijn dood was onvermijdelijk”
André Hazes overleed op 53-jarige leeftijd, een verlies dat diepe indruk maakte op zijn fans en familie. Harry legt de schuld bij het overmatige drankgebruik van de zanger. “Het is triest, maar eerlijk gezegd zag je het aankomen. Zijn levensstijl was onhoudbaar.”
Hoe Rachel omgaat met de nalatenschap van André, laat Harry aan anderen over. “Hoe zij ermee omgaat, dat zal wel. Dat is niet mijn zaak, maar het voelt niet alsof zij de echte essentie van André begrijpt.”
Een persoonlijk tintje
Met een knipoog deelt Harry een minder bekend feit over zijn relatie met André Hazes. “Hij heeft zelfs een liedje over mij geschreven: Voor Mij Geen Slingers Aan De Wand. Gelukkig weet Rachel dat niet, anders krijg ik nóg een rekening, haha.”
Rachel onder vuur
Rachel Hazes is de afgelopen jaren vaker bekritiseerd, zowel door familie als door buitenstaanders. De spanningen binnen de familie Hazes zijn allang geen geheim meer. Zo ligt Rachel in de clinch met haar dochter Roxeanne over de erfenis van André. Ook haar zakelijke beslissingen, zoals de exploitatie van Hazes-gerelateerde evenementen en projecten, worden vaak bekritiseerd.
Conclusie
Harry Slinger’s kritiek benadrukt opnieuw de verdeeldheid rondom de nalatenschap van André Hazes. Terwijl de muziek van de volkszanger voortleeft in de harten van zijn fans, blijven de conflicten en controverse binnen de familie een schaduw werpen over zijn erfenis. Eén ding is zeker: André’s muziek zal altijd blijven resoneren, ongeacht de chaos eromheen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.