Algemeen
Alex Soze gooit Pakistaan van boot af in Dubai die niet kan zwemmen en mag bijna levenslang de gevangenis in

Het lijkt erop dat Alex Soze zichzelf opnieuw in het middelpunt van controverse heeft geplaatst. Bekend om zijn roekeloze gedrag en provocerende acties, blijft hij de aandacht trekken, zowel in Nederland als daarbuiten. Zijn recente vertrek naar Dubai na het ontlopen van een gevangen!sstraf in Nederland onderstreept zijn vermogen om telkens weer de grenzen op te zoeken. Maar hoe lang kan hij dit volhouden voordat het echt misgaat?
Van Nederland naar Dubai: een provocerende vlucht
In Nederland werd Alex Soze veroordeeld tot een gevangen!sstraf, maar in plaats van zich aan te melden om zijn straf uit te zitten, koos hij ervoor om te vluchten. Zijn bestemming? Dubai, een luxe locatie die bekend staat om zijn strikte wetten en weinig genade voor overtreders. Voor velen voelt zijn keuze om naar Dubai te vertrekken als een directe provocatie richting de Nederlandse autoriteiten. Door middel van video’s vanuit zijn luxe onderkomen in het emiraat lijkt hij te willen zeggen dat hij ongrijpbaar is.
Deze video’s zijn niet alleen bedoeld om indruk te maken, maar lijken ook gericht op het versterken van zijn imago als rebel. Toch rijst de vraag hoe verstandig deze zet is, gezien de risico’s die het met zich meebrengt in een land waar overtredingen van de wet zwaar worden bestraft.
Samenwerking met omstreden figuur Sait Cinar
Eenmaal in Dubai vond Alex een medestander in Sait Cinar, een andere omstreden figuur die eveneens niet terugdeinst voor provocaties. Samen vormen ze een opmerkelijk duo dat vanuit Dubai video’s produceert die voor veel ophef zorgen. Hun samenwerking is een samenkomst van provocatie en zelfverheerlijking, waarbij ze proberen hun volgers te vermaken terwijl ze tegelijkertijd grenzen verleggen.
Hoewel het op het eerste gezicht misschien lijkt alsof ze vrij spel hebben, kan deze vrijheid in Dubai een schijnveiligheid blijken. De wetten in het emiraat zijn strikt, en overtredingen kunnen tot zware str*ffen leiden. Soze lijkt zich hier echter weinig van aan te trekken, wat de vraag oproept of hij zich bewust is van de mogelijke gevolgen.
Een gevaarlijk incident: man overboord
Dat Alex’s gedrag niet zonder risico’s is, bleek onlangs tijdens een bootfeestje dat hij in Dubai organiseerde. Tijdens het feest besloot hij een Pakistaanse man overboord te duwen, vermoedelijk als een grap. Wat Soze echter niet wist, was dat de man niet kon zwemmen. Hierdoor veranderde de stunt in een gevaarlijke situatie, waarbij de man bijna verdr0nk. Alex moest uiteindelijk zelf in actie komen om hem uit het water te redden.
Hoewel de situatie goed afliep, had dit incident heel anders kunnen eindigen. In een land als Dubai, waar dergelijke acties als ernstig worden beschouwd, zou dit gemakkelijk tot een arr*statie en zware straffen hebben kunnen leiden. Het incident benadrukt hoe dun de lijn is tussen bravoure en roekel00sheid in Soze’s gedrag.
Een tikkende tijdbom
Het is niet de eerste keer dat Alex Soze het rechtssysteem tart, maar zijn verblijf in Dubai lijkt eerder een tijdelijke uitvlucht dan een blijvende oplossing. De vraag is niet of, maar wanneer hij in de problemen zal komen. Zijn provocerende gedrag, zowel in Nederland als in Dubai, lijkt te wijzen op een patroon van impulsiviteit en zelfoverschatting.
Hoewel hij zichzelf wellicht ziet als een soort ongrijpbare rebel, is het onvermijdelijk dat zijn acties hem vroeg of laat zullen inhalen. Dubai mag dan bekend staan om zijn luxe en glamour, maar het is ook een plek waar de autoriteiten weinig genade tonen voor overtreders van de wet.
Waarom blijven we kijken?
De aandacht die Alex Soze krijgt, roept vragen op over de rol van sociale media en publieke nieuwsgierigheid. Zijn acties, hoe absurd en provocerend ook, lijken een soort fascinatie te wekken. Mensen blijven kijken, niet omdat ze het gedrag goedkeuren, maar omdat het zo extreem en onvoorspelbaar is dat het moeilijk te negeren valt.
Enerzijds roepen sommigen op om figuren zoals Soze geen podium meer te geven, terwijl anderen hem zien als een voorbeeld van hoe sociale media grensoverschrijdend gedrag belonen. Het blijft een discussiepunt of het negeren van dergelijke personen werkelijk effectief is, gezien hun vermogen om steeds opnieuw de aandacht te trekken.
Een onvermijdelijke uitkomst
De kans dat Alex Soze zijn verblijf in Dubai probleemloos voortzet, lijkt klein. Zijn acties, zoals het ontlopen van zijn gevangen!sstraf in Nederland en het organiseren van risicovolle evenementen, maken het onwaarschijnlijk dat hij ongestraft blijft. Bovendien vergroot hij met elke nieuwe provocatie de kans op juridische problemen, zowel in Nederland als in het buitenland.
Voor nu lijkt Alex Soze door te gaan met het trekken van aandacht, zelfs als dat betekent dat hij zichzelf in steeds lastigere situaties brengt. Zijn verblijf in Dubai is geen overwinning, maar eerder een tijdelijke ontsnapping aan de realiteit. Hoe lang hij dit volhoudt voordat het onvermijdelijk misgaat, is een kwestie van tijd.
Conclusie
Alex Soze blijft een controversiële figuur die de grenzen van het toelaatbare opzoekt. Zijn vlucht naar Dubai en de daaropvolgende provocaties laten zien hoe ver hij bereid is te gaan om in de schijnwerpers te blijven staan. Toch is het duidelijk dat zijn acties niet zonder gevolgen blijven. Of het nu in Dubai of in Nederland is, het is slechts een kwestie van tijd voordat zijn gedrag tot serieuze consequenties leidt. Voor nu blijft hij een bron van discussie, zowel als voorbeeld van roekeloosheid als van de kracht – en gevaren – van sociale media.

Algemeen
Dit is waarom radio-dj Igmar al 1.5 jaar afwezig is: Veel sterkte

Igmar Felicia openhartig over leven met PTSS: “Ik weiger mezelf nog te verstoppen”
In een emotionele en eerlijke video op Instagram deelt voormalig radio-dj Igmar Felicia hoe het écht met hem gaat. De stem die velen nog kennen van Radio 538 en Qmusic is al langere tijd stil op de radio, maar laat nu van zich horen met een verhaal dat diep raakt.
Felicia, die jarenlang geliefd was bij luisteraars vanwege zijn openheid, energie en humor, kampt sinds enkele jaren met posttraumatische stressstoornis (PTSS). Inmiddels werkt hij al anderhalf jaar niet meer, en het pad naar herstel blijkt lang, zwaar en grillig. Toch kiest Igmar ervoor om zijn verhaal te delen – niet om medelijden op te wekken, maar om begrip en herkenning te bieden aan anderen die met mentale problemen worstelen.
“Ik werd als lastig gezien, terwijl ik vooral zelf aan het overleven was”
In zijn video, die inmiddels door duizenden mensen is bekeken, vertelt Igmar openhartig over zijn diagnose. Vier jaar geleden werd vastgesteld dat hij aan PTSS lijdt – een aandoening die vaak onzichtbaar is aan de buitenkant, maar van binnen alles op scherp zet.
“Wat me het meeste pijn heeft gedaan,” vertelt hij, “is dat sommige mensen dachten dat ik mijn situatie gebruikte als excuus. Alsof ik niet wilde werken of geen hulp wilde.”
Niets is minder waar. PTSS is een aandoening waarbij het zenuwstelsel voortdurend in alarmfase verkeert. Je hersenen geven voortdurend het signaal af dat je in gevaar bent, ook al is er objectief niets aan de hand. Dat zorgt voor extreme spanning, slapeloosheid en totale mentale uitputting.
“Je leeft alsof er ieder moment een inbreker je huis binnen kan stappen. Alleen: die komt nooit. Maar jij blijft wachten.”
Opgegroeid binnen een gesloten gemeenschap
Igmar legt in de video uit dat zijn PTSS voortkomt uit gebeurtenissen in zijn jeugd. Hij groeide op binnen de geloofsgemeenschap van de Jehova’s Getuigen, een organisatie met strikte regels en een sterke interne structuur. Hij benadrukt dat dit op zichzelf geen oordeel is over het geloof, maar dat zijn persoonlijke ervaringen hem diep hebben gevormd.
“Als kind zat ik vaak in onveilige situaties. Toen was die hyperalertheid van mijn brein misschien functioneel. Maar nu, jaren later, blijft dat alarmsysteem onnodig actief. Dat maakt leven, rusten en werken bijna onmogelijk.”
Zijn openheid over deze achtergrond maakt indruk, juist omdat het laat zien hoe jeugdtrauma’s op latere leeftijd kunnen doorwerken – ook als je ogenschijnlijk alles op de rit hebt.
Anderhalf jaar buiten het arbeidsproces
Door de aanhoudende klachten moest Igmar uiteindelijk het moeilijkste besluit nemen: hij stopte met werken. Na succesvolle jaren op de radio, waarin hij duizenden mensen dagelijks vermaakte en informeerden, viel de stilte in zijn professionele leven plots in. Het bleek een enorme omschakeling.
“Ik had moeite met het beeld dat ik lastig was. Terwijl ik gewoon niet meer kon. Niet fysiek, niet mentaal. Mijn batterij raakte leeg en bleef leeg.”
Wat volgde, was een intensieve periode van zelfonderzoek, therapie en herstel. Geen spectaculaire veranderingen, maar kleine stappen, stapjes zelfs, die langzaam tot verbetering leiden. Inmiddels gaat het beter, al is hij er nog lang niet.
“Ik heb per dag maar een paar uurtjes energie. Werken zoals vroeger is nu nog geen optie. Maar alles is beter dan opgesloten zitten in je eigen hoofd.”
Dit bericht op Instagram bekijken
“Ik weet niet waar ik uitkom, maar ik ga weer meedoen”
Wat Igmar’s video zo bijzonder maakt, is de combinatie van eerlijkheid én hoop. Ondanks de onzekerheid over zijn toekomst straalt hij een nieuwe rust en acceptatie uit. Hij durft toe te geven dat hij nog niet weet waar hij terecht zal komen, maar hij wil zich daar niet langer voor schamen.
“Misschien eindig ik op Curaçao, misschien in Apeldoorn, of op Ameland, of gewoon in Amersfoort. Ik weet het niet. Maar ik ga me niet meer verstoppen omdat ik mijn leven nog niet op orde heb.”
Die woorden, eenvoudig en krachtig, raken bij veel mensen een gevoelige snaar. In een maatschappij die draait op prestaties, snelheid en zichtbaarheid, laat Igmar zien dat het soms juist krachtig is om stil te vallen en naar binnen te keren.
Van radioheld naar voorbeeld in kwetsbaarheid
Igmar Felicia werd ooit bekend als een energieke radiopersoonlijkheid met een vlotte babbel en een groot hart voor muziek en mensen. Die uitstraling blijft, maar inmiddels toont hij zich van een andere kant – een kant die minstens zo waardevol is.
Door zijn verhaal te delen via Instagram kiest hij een nieuwe vorm van communicatie: direct, onbewerkt en puur. Geen draaiboek, geen jingles, geen redactieteam. Alleen hijzelf, zijn woorden en zijn waarheid.
“Ik wil niet meer buiten de maatschappij staan omdat ik nog niet ‘gerepareerd’ ben. Dit is wie ik nu ben. En dat mag er ook zijn.”
Het is een boodschap die veel verder reikt dan zijn persoonlijke kring. Zijn video wordt massaal gedeeld, en de reacties van volgers zijn hartverwarmend. Mensen prijzen zijn eerlijkheid, bedanken hem voor zijn openheid en delen hun eigen ervaringen.
Mentale gezondheid bespreekbaar maken
Het verhaal van Igmar draagt bij aan een belangrijk maatschappelijk gesprek: het normaliseren van mentale gezondheid. In een wereld waarin lichamelijke blessures direct serieus worden genomen, blijven psychische klachten vaak onzichtbaar of onbegrepen.
Met zijn verhaal laat Igmar zien dat herstel niet lineair is. Dat je soms maanden of jaren nodig hebt. Dat je geen excuus hoeft te maken voor wie je bent of hoe je je voelt. En vooral: dat je nog steeds meetelt, ook als je even niet meedoet op de ‘normale’ manier.
“Ik heb anderhalf jaar keihard gewerkt aan mezelf. En dit is waar ik nu ben. Dat is geen zwakte. Dat is mijn proces.”
Een boodschap van hoop
Hoewel zijn pad nog niet volledig is uitgestippeld, lijkt Igmar de balans langzaam terug te vinden. Niet door weer de radio in te duiken of volle dagen te draaien, maar door zichzelf opnieuw te ontdekken – op een manier die past bij zijn tempo, zijn energie en zijn waarden.
Zijn boodschap is helder: je bent niet je diagnose, en het is geen zwakte om hulp te vragen of rust te nemen. Door openlijk te spreken over zijn worsteling, maakt hij ruimte voor anderen om hetzelfde te doen.
“Ik hoef geen perfect plaatje te zijn. Ik wil gewoon mezelf zijn – met alles wat daarbij hoort.”
Tot slot
Het verhaal van Igmar Felicia is niet alleen het verhaal van een radio-dj met PTSS. Het is het verhaal van een mens die besloot te pauzeren, te helen en stap voor stap zijn leven opnieuw vorm te geven. Met vallen en opstaan. Met kwetsbaarheid én kracht.
En misschien – juist daardoor – raakt zijn stem nu meer mensen dan ooit tevoren.
Volg ons voor meer verhalen over mentale gezondheid, persoonlijke groei en bekende Nederlanders die het taboe op kwetsbaarheid helpen doorbreken.