Algemeen
18-jarige jongen steekt vuurwerk af in een trein vol met mensen, verliest eigen hand! 😢
De jaarwisseling, een feest van licht en geluid, bracht dit jaar wederom een schaduwzijde met zich mee. Oliebollen en champagne maakten plaats voor sirenes en tranen in een nacht die werd getekend door vu*rwerkincidenten. Het meest tragische slacht0ffer van deze feestelijke chaos was de 14-jarige Jack uit Rotterdam, wiens leven abrupt eindigde door een mislukte vu*rwerkpijl. Zijn broers waren getuige van het drama, waarbij een zogenaamde shell direct ontplofte in plaats van veilig de lucht in te gaan. Wat een nieuw begin had moeten zijn, veranderde in een nacht vol verdriet.
De Onveiligheid van Illegaal Vu*rwerk
Het incident met Jack brengt de gevaren van vu*rwerk opnieuw pijnlijk in beeld. Hoewel een groot deel van het gevaarlijkere vu*rwerk sinds 2020 verboden is, zoals F3- en bepaalde F2-producten, blijft illegaal vu*rwerk een groot probleem. Dit vu*rwerk is niet alleen makkelijk te verkrijgen, maar ook moeilijk te handhaven. Lokale verboden worden vaak genegeerd, en velen weten simpelweg niet waar ze wel en niet mogen afsteken. Het tragische verlies van Jack en andere incidenten maken duidelijk dat de huidige regels niet afdoende zijn.
Cobra in de Trein: Een Expl0sieve Nacht
Een ander schokkend incident vond plaats in een trein, waar een 18-jarige jongen besloot een cobra af te steken. Deze knal was allesbehalve feestelijk. De expl0sie veroorzaakte paniek onder de passagiers, waarvan sommigen gehoorschade opliepen. De jongen zelf verloor zijn hand. Een getuige beschreef de situatie als “pure chaos,” met passagiers die naar de deuren renden of zich op de grond wierpen. De p0litie was duidelijk in haar oordeel: “Een cobra is geen vu*rwerk, maar een expl0sief. Het afsteken in een openbare ruimte is niet alleen onverantwoord, maar ook crimineel.”
Cobra’s vallen onder categorie F4, professioneel vu*rwerk dat alleen door getrainde specialisten met een vergunning mag worden gebruikt. Toch blijft het populair op de zwarte markt. Vaak realiseren gebruikers zich niet hoe gevaarlijk deze expl0sieven zijn, zowel voor zichzelf als voor hun omgeving. Dit incident illustreert opnieuw de risico’s van illegaal vu*rwerk in verkeerde handen.
De Groeiende Roep om Verandering
De tragedie rond Jack en het incident in de trein versterken de groeiende roep om een algeheel vu*rwerkverbod. Hoewel velen vu*rwerk zien als een onmisbaar onderdeel van Oud en Nieuw, vragen steeds meer mensen zich af of de prijs die we ervoor betalen te hoog is. Lokale verboden en gedeeltelijke beperkingen hebben hun beperkingen aangetoond, en de handhaving ervan blijft problematisch. Is het tijd voor een landelijk verbod?
Twee kampen De discussie rondom vu*rwerk lijkt de samenleving te verdelen. Aan de ene kant zijn er voorstanders van traditie die benadrukken dat vu*rwerk een cultureel erfgoed is dat niet zomaar afgeschaft mag worden. Aan de andere kant pleiten tegenstanders voor een veiliger alternatief. Zij wijzen op de jaarlijkse slacht0ffers, materiële schade, en de overlast die vu*rwerk veroorzaakt.
De Impact op H*lpdiensten
De jaarwisseling is niet alleen een zware nacht voor slacht0ffers en hun families, maar ook voor hulpdiensten. Br*ndweer, p0litie en amb*lancediensten draaien overuren om br*nden te blussen, gew0nden te behandelen en openbare orde te handhaven. Dit jaar was daarop geen uitzondering. In veel steden moesten hulpverleners werken onder bedreigende omstandigheden. In sommige gevallen werden zelfs hulpverleners zelf het doelwit van vu*rwerk, wat het debat over een verbod verder voedt.
Een Veilige Toekomst voor de Jaarwisseling
Hoe kunnen we deze gevaarlijke situaties in de toekomst voorkomen? Experts wijzen op verschillende mogelijkheden:
- Strengere handhaving: Meer controles op de import en verkoop van illegaal vu*rwerk.
- Publieke vu*rwerkshows: Gemeenten kunnen zelf grootschalige en veilige vu*rwerkshows organiseren om de traditie voort te zetten zonder de risico’s van particulier vu*rwerk.
- Verhoogde bewustwording: Educatiecampagnes kunnen mensen bewust maken van de risico’s van vu*rwerk, met name jongeren die vaak onwetend omgaan met gevaarlijk materiaal.
- Alternatieven: Het gebruik van veiliger alternatieven zoals lasershows, drones, of confettikanonnen kan een aantrekkelijk compromis bieden.
Wat Nu?
De vraag blijft hoe we het nieuwe jaar op een feestelijke én veilige manier kunnen inluiden. De tragedieën van deze jaarwisseling, van het verlies van Jack tot het incident in de trein, tonen aan dat de huidige aanpak tekortschiet. Of een algeheel vu*rwerkverbod de oplossing is, blijft een punt van discussie, maar één ding is zeker: er moet iets veranderen.
Misschien is het tijd om de knal van vu*rwerk te vervangen door het geluid van gelach en samenzijn, en het nieuwe jaar in te luiden met vreugde in plaats van verdriet. 🎆
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.