Algemeen
Zo nipt was het voor Tom Waes: 40 minuten behandeld op snelweg en een politiewagen vanuit Nederland voor zijn zoon
Zo Nipt Was Het Voor Tom Waes: 40 Minuten Behandeling op de Snelweg en Hulp uit Nederland Voor Zijn Zoon
De zware cr*sh van Tom Waes (56) afgelopen weekend heeft diepe indruk gemaakt. De Vlaamse televisiepresentator reed met zijn oldtimer Porsche frontaal tegen een botsabsorbeerder, een pijlwagen met een stootkussen, op de Antwerpse snelweg. Het 0ngeval vond plaats ter hoogte van kilometerpaal 13.3, en de situatie was dusdanig ernstig dat h*lpdiensten maar liefst veertig minuten nodig hadden om hem te stabiliseren. Toch lijkt Tom, bekend om zijn vele avonturen, het 0ngeluk te 0verleven. Dit is een reconstructie van de nacht die bijna fataal afliep voor Vlaanderens bekendste tv-gezicht.
Het 0ngeval
Het ging mis op de Antwerpse Ring, richting Gent, net na middernacht. Tom Waes reed met zijn geliefde oldtimer Porsche, een wagen die hij al jaren koestert, toen hij plotseling op een pijlwagen knalde. De botsabsorbeerder stond daar vanwege wegwerkzaamheden, maar het lijkt erop dat Tom de wagen te laat opmerkte.
Volgens getuigen reed de Porsche op dat moment niet met overdreven snelheid, maar de klap was desondanks enorm. Het voertuig werd volledig verwoest, en Tom zat bekneld in het wr*k. De h*lpdiensten arriveerden snel en troffen een kritieke situatie aan. “Tom was buiten bewustzijn en zijn toestand was levensbedre!gend,” aldus een woordvoerder van de federale p0litie.
40 Minuten op de Snelweg
De h*lpdiensten waren maar liefst veertig minuten bezig om Tom uit zijn auto te bevrijden en zijn situatie te stabiliseren. Het dak van zijn Porsche moest volledig worden verwijderd om hem uit de wagen te halen. Ter plekke begonnen de h*lpverleners met rean!matie, terwijl een tra*mahelikopter standby werd gehouden. “We hebben alles op alles gezet,” vertelde een van de br*ndweermannen later. “Zijn toestand was kritiek, maar we wisten dat snelheid essentieel was.”
Eenmaal bevrijd werd Tom met spoed naar het Universitair Z!ekenhuis Antwerpen gebracht. Zijn familie werd direct op de hoogte gesteld, en de ernst van de situatie werd duidelijk gemaakt. De eerste berichten spraken van meerdere b0tbreuken en intern l*tsel. Ondanks de ernst van zijn verw0ndingen werd zijn toestand in de loop van de ochtend als stabiel omschreven.
Hulp uit Nederland voor Zijn Zoon
Naast de medische inspanningen werd ook een emotionele 0peratie op gang gezet. Toms oudste zoon bevond zich op dat moment in Nederland en kreeg ’s nachts het nieuws te horen. Omdat de situatie aanvankelijk levensbedre!gend leek, werd besloten dat hij zo snel mogelijk naar Antwerpen moest worden gebracht.
De Belgische p0litie schakelde hiervoor hun Nederlandse collega’s in. Een p0litiewagen bracht Toms zoon met spoed naar het z!ekenhuis, zodat hij bij zijn vader kon zijn. Dit gebaar benadrukt hoe ernstig de situatie werd ingeschat in de eerste uren na het 0ngeval.
Wat Ging Er Mis?
Hoewel het exacte oorzaak van het 0ngeval nog wordt onderzocht, lijkt het erop dat Tom de pijlwagen niet of te laat heeft opgemerkt. De botsabsorbeerder stond opgesteld vanwege geplande wegwerkzaamheden. Het parket van Antwerpen heeft laten weten dat ze de omstandigheden van het 0ngeval grondig onderzoeken. Er is geen sprake van betrokkenheid van alcohol of drugs, maar vermoeidheid wordt niet uitgesloten.
Een wegwerker die bij de pijlwagen betrokken was, liep lichte verw0ndingen op, maar raakte niet ernstig gew0nd. “Het had veel erger kunnen aflopen,” aldus een woordvoerder van de wegbeheerder. “Tom Waes heeft geluk gehad dat hij in een auto zat met goede veiligheidsvoorzieningen, anders hadden we hier wellicht een ander verhaal verteld.”
De Man Met Negen Levens
Tom Waes staat bekend om zijn avontuurlijke geest en durf. Als presentator van programma’s zoals Reizen Waes en Undercover heeft hij de wereld rondgereisd en zich vaak in risicovolle situaties bevonden. Ironisch genoeg vond dit 0ngeval plaats op een relatief rustige Belgische snelweg.
Vrienden en collega’s noemen hem liefkozend “de man met negen levens.” Actrice Anna Drijver, zijn collega in de serie Undercover, reageerde geschokt maar optimistisch. “Tom heeft al zoveel meegemaakt. Hij is een vechter en ik geloof erin dat hij hier ook bovenop komt.”
Frank Lammers, eveneens bekend van Undercover, gaf aan hoezeer het nieuws hem raakte. “Je denkt altijd dat zoiets hem niet kan overkomen, maar het laat zien hoe kwetsbaar we allemaal zijn.”
Reacties van Familie en VRT
De familie van Tom heeft via de VRT een verklaring gegeven: “Tom is inmiddels bij bewustzijn, ademt zelfstandig en heeft ons gesproken. Zijn toestand is nog steeds ernstig, maar we zijn dankbaar dat hij uit levensgeva*r is. We vragen respect en privacy in deze moeilijke tijd.”
De VRT, de omroep waarvoor Tom veel van zijn programma’s maakt, deelde eveneens een bericht van steun. “Tom is een icoon in de Belgische televisie en een geliefde collega. Onze gedachten zijn bij hem en zijn familie.”
De Nasleep
Hoewel Tom nu stabiel is, staat hem een lange weg van herstel te wachten. Het is nog onduidelijk hoe zijn verw0ndingen zijn werk en toekomstige projecten zullen beïnvloeden. Zijn team heeft laten weten dat alle geplande opnames voor Reizen Waes voorlopig zijn uitgesteld.
Zijn manager gaf aan dat de gezondheid van Tom de hoogste prioriteit heeft. “We zijn dankbaar voor de steun die we van alle kanten ontvangen. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel mensen met hem meeleven.”
Een Levensles
Het 0ngeval van Tom Waes herinnert ons eraan hoe snel het leven kan veranderen. Ondanks alle gevaren die hij tijdens zijn avonturen heeft doorstaan, bracht een 0ngeluk op een bekende snelweg hem in levensgeva*r. Het incident benadrukt ook het belang van verkeersveiligheid en de noodzaak om altijd alert te blijven, hoe ervaren of voorzichtig je ook bent.
Tom Waes heeft eerder bewezen een doorzetter te zijn, en zijn fans hebben er alle vertrouwen in dat hij ook deze uitdaging zal overwinnen. Voor nu blijft het afwachten hoe zijn herstel zal verlopen, maar één ding is zeker: België hoopt hun geliefde avonturier snel weer gezond en wel terug te zien.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.