Algemeen
Yvonne Coldeweijer onthult: ‘Zó ver ging Marco Borsato bij dit meisje’
Yvonne Coldeweijer zit behoorlijk dicht op het vuur als het gaat om de zaak tegen Marco Borsato. Ze deelt nu een afschuwelijk detail uit de str*fzaak tegen hem. “Met zijn vingers…”
Marco Borsato wordt definitief vervolgd voor 0ntucht bij een m!nderjarig meisje en dat is, ondanks dat het al zo lang speelt, alsnog als een bom ingeslagen in het BN’er-rijk. Het geduld was toch op? Hij zou toch weer terugkeren op het podium? Nou, nee. Volgens het 0M is er dermate veel bewijs tegen de zanger dat hij voor de r*chter komt.
Marco’s vingers
Het zedenfeit waar Marco voor terechtstaat is ontucht bij een minderjarig meisje, maar hoe ver is hij precies gegaan? Yvonne Coldeweijer, die meermaals heeft bewezen behoorlijk dichtbij het vuur te zitten, deelt vandaag op haar juicekanaal een heftig detail. Volgens haar is hij echt heel wat verder gegaan dan een beetje strelen.
Yvonne: “Zijn advocaten hebben gister in de media gebracht dat zij graag een dossier willen inbrengen met 29 getu!genverklaringen van mensen die zeggen dat het zou gaan om smaad en laster. Ik denk niet dat deze 29 mensen erbij waren toen hij met zijn vingers aan haar gesl*chtsdeel zat.”
Genoeg bewijs
Zo. Als dat waar is, dan is dat natuurlijk verschrikkelijk. “Dat is ook de reden dat het 0M deze 29 verklaringen op dit moment niet in behandeling wil nemen. Het 0M heeft genoeg bewijs om over te gaan tot vervolging van dit pure str*fbare feit. Het s*ksueel m!sbruik. Dat staat op zichzelf.”
Wordt deze zaak nog erger dan die tegen Thijs Römer? “Ik vind dit erger dan wat Thijs Römer gedaan heeft. Deze r*chtszaak zal meer dimensies krijgen dan die met de vieze appjes van Thijs. Ook omdat Marco een hele nare tegenaanval heeft ingezet.”
Audiotape
Het is nu al geruime tijd bekend dat er een zeer belastende audiotape zou liggen, waarop Marco een sch*ldbekentenis zou doen. Yvonne noemt dit ‘het meest overtuigende bewijs’. “Toen de moeder van het meisje, die dus al 25 jaar werkte voor Marco, het dagboekje (ook bewijs) las van haar dochter, is ze vrijwel direct naar Marco toegegaan.”
Om hem te confr0nteren. “Zijn reactie is opgenomen en wat hij daarop gezegd heeft vindt het 0M bewijs dat hij het inderdaad gedaan heeft. Door dat gesprek en de woorden van Marco heeft de moeder ook ontslag genomen (ze werkte voor hem, red.). Dat is blijkbaar ook te horen in het gesprek. Besef even hoe groot dit is.”
In therapie
Bevriende BN’ers kunnen écht niet doen of er niks aan de hand is, besluit Yvonne. “Marco is na de confrontatie met de moeder samen met het meisje een aantal keer in therapie gegaan, omdat zij hem als vaderfiguur zag en hij daar m!sbruik van heeft gemaakt. Dat is echt zeer verwarrend en traumatisch voor een tiener. 😣”
“Hij heeft haar daar dus ook in ondersteund, onder begeleiding van therapeuten. Misschien dat hij niet helemaal besefte dat zij het betasten niet wilde. Maar ze was 15, dus hij had sowieso zijn poten thuis moeten houden.”
Deskundigen verwachten dat de zaak tegen Marco op z’n vroegst eind volgend jaar van start gaat.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.