Algemeen
Vriendin Yves Berendse wil dolgraag trouwen, maar zanger weigert keihard
Yves Berendse, de 31-jarige zanger, is al ruim zeven jaar gelukkig met zijn vriendin Sophie. In een recent interview met Story deelt hij openhartig over zijn relatie en de toekomstplannen met zijn geliefde. Hoewel Sophie graag zou trouwen, ziet Yves zichzelf voorlopig niet in het huwelijksbootje stappen.
Liefde tussen de twee
Yves vertelt dat hij gelukkig is met Sophie, die hem al kende voordat zijn carrière als zanger van de grond kwam. “We zijn zeven jaar samen en ik ben al tien jaar bezig met zingen. Zij heeft meegemaakt dat ik slechts voor een paar mensen stond te zingen en in het weekend niet eens een optreden had,” zegt Yves. Hij is vol lof over de steun die Sophie hem altijd heeft gegeven. “Dat vind ik de ultieme vorm van liefde,” voegt hij toe.
Trouwplannen liggen niet in het verschiet
Hoewel Sophie volgens Yves graag zou trouwen, is de zanger daar niet zo enthousiast over. “Het is niet dat ik me niet wil binden, maar ik vind het zo groot spreken naar de buitenwereld…” legt Yves uit. Hij benadrukt dat liefde iets is tussen twee mensen, en niet iets dat per se gevierd moet worden met een bruiloft. “Bovendien heb ik vaak genoeg gezien dat een stel een spetterende bruiloft gaf en twee jaar later in een vechtscheiding belandde,” zegt Yves, waarmee hij zijn keuze om geen bruiloft te plannen verder uitlegt.
Gezamenlijk huis gekocht
Ondanks zijn twijfel over trouwen, heeft het stel wel al een huis gekocht. Dit laat zien dat de relatie stevig en stabiel is, en dat Yves en Sophie een toekomst samen voor ogen hebben. Yves benadrukt dat ze elkaar niets meer hoeven te bewijzen. “We willen graag kinderen en hopen dat het ons gegeven is,” zegt de zanger, die de volgende stap in hun relatie waarschijnlijk in het ouderschap ziet, in plaats van in een huwelijksceremonie.
De eerste ontmoeting
Yves herinnert zich nog goed hoe hij Sophie zeven jaar geleden ontmoette. Het gebeurde in zijn favoriete plek in Amsterdam, Tante Roosje, waar hij stond te zingen. Sophie kwam met haar moeder en broer binnen, en Yves kende haar broer al van school. Na zijn optreden stapte Yves op Sophie af, en van het een kwam het ander. Het is dan ook niet verrassend dat het stel nu samenwoont in het hart van Amsterdam.
Gezamenlijke toekomst
Yves en Sophie hebben hun toekomst samen al duidelijk voor ogen. Ze hebben al stappen gezet in hun relatie, zoals het kopen van een huis, en nu hopen ze kinderen te krijgen. “We willen graag kinderen en hopen dat het ons gegeven is,” zegt Yves over hun plannen voor de toekomst. Het lijkt erop dat het stel een mooie toekomst samen tegemoet gaat, zelfs zonder een officiële huwelijksakte.
Sophie’s steun en liefde
Wat opvalt in Yves’ verhaal is de steun die Sophie hem heeft gegeven door de jaren heen. Yves waardeert haar geduld en toewijding, vooral in de moeilijke tijden van zijn beginnende carrière. Het is duidelijk dat hij haar aanwezigheid in zijn leven beschouwt als een constante steunpilaar.
Het huwelijk blijft voorlopig uit
Voorlopig lijkt Yves niet van plan te trouwen, ondanks de wens van Sophie. Toch blijft het stel gelukkig samen, met plannen voor een gezamenlijke toekomst. Of er ooit een bruiloft komt, is onzeker, maar de liefde tussen Yves en Sophie lijkt in ieder geval stevig geworteld te zijn.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.