Algemeen
Slachtoffer Marco Borsato maakt bocht van 180 graden: ´Mogelijk toch alleen op geld uit´
De jarenlange misbru!kzaak rond Marco Borsato lijkt volgend jaar eindelijk een r*chtszaak te bereiken. Toch zijn er opvallende nieuwe ontwikkelingen die een ander licht werpen op de situatie. Volgens bronnen overweegt de moeder van het vermeende slacht0ffer achter de schermen een minnelijke schikking. Wat betekent dit voor Marco en de zaak?
Schikking in plaats van straf?
Volgens Strikt Privé, de podcast van Telegraaf-journalisten Jordi Versteegden en Evert Santegoeds, is er gerucht dat de moeder van het mogelijke slacht0ffer liever achter de schermen een oplossing zoekt. Dit zou een str*fzaak kunnen voorkomen. Evert reageert kritisch: “Als ik Marco was, zou ik zeggen: ‘Nee, we gaan dit helemaal uitvechten in de r*chtszaal.’”
Marco houdt al drie jaar vol onschuldig te zijn. Volgens Evert moet hij blijven strijden om zijn naam te zuiveren. “Wie A zegt, moet ook B zeggen,” stelt de Privé-hoofdredacteur.
De rol van de media
De zaak kreeg destijds veel aandacht doordat Yvonne Coldeweijer het nieuws naar buiten bracht. Evert benadrukt dat hij destijds bewust koos om de aant!jgingen niet meteen te publiceren. “Wij hielden het anderhalf jaar onder de pet,” zegt hij. Toch zorgde de onthulling van Coldeweijer ervoor dat de zaak nationaal bekend werd.
Marco’s advocaten en bewijslast
Het jur!dische team van Marco, geleid door Geert-Jan Knoops, zou 29 verklaringen hebben verzameld die in zijn voordeel pleiten. Deze verklaringen zouden ook betrekking hebben op de moeder van het vermeende slacht0ffer. Evert adviseert Marco om door te gaan: “Nu moet duidelijk worden wat hij gedaan heeft en wat hij tegen deze beschuld!gingen in kan brengen.”
Wraak of waarheid?
Een opmerkelijke theorie die in de podcast wordt genoemd, is dat de beschuld!gingen mogelijk voortkomen uit wra*k. Evert stelt dat Marco een relatie zou hebben gehad met de moeder van het meisje en dat de beschuld!gingen ontstonden na het beëindigen van die relatie. “Misschien was het een vreselijke wra*kactie,” speculeert hij.
Beschadigd imago
De sch*de aan Marco’s reputatie is enorm. Zelfs als hij zijn onschuld kan bewijzen, blijft de impact van de beschuld!gingen voelbaar. Het zou niet de eerste keer zijn dat Evert zich positief uitlaat over Marco, wat sommigen zien als een patroon. Toch blijft Evert erbij dat Marco het best kan doorgaan tot een definitieve uitspraak.
Wat betekent dit voor Marco?
Voor Marco lijkt er weinig keuze te zijn: doorgaan tot het bittere einde of een sch!kking treffen. Beide opties hebben hun voor- en nadelen, maar voor de zanger is het cruciaal om zijn naam te zuiveren. De komende r*chtszaak wordt dan ook een belangrijk moment voor hem en zijn omgeving.
Conclusie
De zaak rond Marco Borsato blijft de gemoederen bezighouden. Met nieuwe geruchten over een mogelijke schikking en de afronding van het onderzoek nadert een cruciaal punt in deze langlopende kwestie. Eén ding is duidelijk: de waarheid zal in de rechtszaal boven tafel moeten komen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.