Algemeen
Rico Verhoeven weer de beste, maar kijkers hebben het allemaal over iets anders
Rico Verhoeven behoudt wereldtitel in emotionele strijd tegen Levi Rigters
Kickboksfans hebben er lang op gewacht, en vanavond was het eindelijk zover: Rico Verhoeven verdedigde zijn wereldtitel tegen Levi Rigters tijdens Glory Collision 7. Het was een gevecht dat niet alleen sportieve kracht en techniek liet zien, maar ook emotie en doorzettingsvermogen, vooral aan de kant van Rigters, die slechts zes dagen geleden zijn vader verloor.
Een revanche vol emotie
In maart stonden Verhoeven en Rigters al tegenover elkaar tijdens het Glory Grand Prix-toernooi. Rigters liet toen indruk achter met een spectaculaire spinning backfist, maar Verhoeven kwam als winnaar uit de bus. De rematch van vanavond beloofde veel, niet alleen vanwege de sportieve rivaliteit, maar ook vanwege de emotionele lading.
Rigters besloot ondanks het recente verlies van zijn vader de strijd aan te gaan. “Mijn vader zou dat gewild hebben,” zei hij voorafgaand aan het gevecht. Het verlies van zijn vader maakte de aanloop naar het gevecht zwaar, maar ook bijzonder.
De opkomst: een moment van kippenvel
De sfeer in het uitverkochte GelreDome was geladen met emotie toen de vechters de ring betraden. Levi Rigters koos voor “Kleine Jongen” van de legendarische André Hazes als zijn opkomstnummer. Het publiek werd stil toen Rigters, zichtbaar geëmotioneerd, elk woord van het nummer meezong.
Het gebaar raakte fans diep. Op sociale media werd de opkomst massaal geprezen als een moment van pure emotie. Het was een eerbetoon aan zijn vader en een herinnering aan de menselijke kant van deze keiharde sport.
“Zes dagen na het 0verlijden van zijn vader staat Levi Rigters voor de wereldtitel tegen Rico Verhoeven. Hij betreedt de ring met Kleine Jongen van André Hazes. Wat een moment.” – Tim Hartman, Twitter.
Het gevecht: een waardige strijd
De eerste ronde begon veelbelovend voor Rigters, die met een krachtige linkerknie Rico Verhoeven naar de grond bracht. Toch wist Verhoeven zijn controle te behouden, en de jury kende de ronde aan de wereldkampioen toe.
In de tweede ronde leek Verhoeven zijn ritme te vinden en domineerde hij de strijd. Rigters, bekend om zijn krachtige stoten en knieën, begon terug te vechten en bracht het publiek op het puntje van hun stoel. Maar Verhoeven, met zijn jarenlange ervaring en ongeslagen reeks van 20 gevechten, liet zien waarom hij de regerende kampioen is.
Een keiharde hoek in de derde ronde maakte een einde aan Rigters’ droom om wereldkampioen te worden. De scheidsrechter beëindigde de partij, en Rico werd opnieuw als winnaar uitgeroepen.
Respect en sportiviteit
Na het gevecht toonden beide mannen zich sportieve rivalen. Verhoeven en Rigters omhelsden elkaar in de ring, een moment van respect dat liet zien dat de strijd voorbij was en dat beide vechters hun persoonlijke overwinningen hadden behaald.
Rico’s dominantie: wie stopt hem?
Met deze overwinning blijft Rico Verhoeven ongeslagen als wereldkampioen. Het is zijn 21e opeenvolgende overwinning, een prestatie die hem tot een levende legende maakt in de kickbokswereld. De vraag blijft: wie kan hem van de troon stoten? Verhoeven zelf hintte op nieuwe uitdagingen en een mogelijke overstap naar andere sporten, maar voorlopig blijft hij de onbetwiste koning van Glory.
Zes dagen na het overlijden van zijn vader staat Levi Rigters voor de wereldtitel tegen Rico Verhoeven. Hij betreedt de ring met Kleine Jongen van André Hazes. #COLLISION7 pic.twitter.com/Q6aeQdZbR7
— Tim Hartman (@TimHartman09) December 7, 2024
Een ode aan Levi Rigters
Hoewel Rigters de strijd verloor, won hij het respect van het publiek. Zijn moed om ondanks persoonlijke tegenslagen in de ring te stappen, maakte hem een voorbeeld van doorzettingsvermogen en kracht. Zijn opkomst met “Kleine Jongen” zal nog lang in de herinnering blijven als een van de meest emotionele momenten in de geschiedenis van Glory.
Onze gedachten gaan uit naar Levi en zijn familie in deze moeilijke tijd. Ondanks het verlies in de ring heeft hij laten zien wat het betekent om een vechter te zijn, niet alleen fysiek, maar ook emotioneel.
Laat een ❤️ achter om Levi en zijn familie te steunen in deze zware periode.
In de nieuwste aflevering van HNM De Podcast heeft Hélène Hendriks een anekdote gedeeld die bij luisteraars meteen tot de verbeelding sprak. Niet vanwege groot drama of scherpe televisie-oordelen, maar juist door een onverwacht, licht ongemakkelijk én vooral humoristisch moment uit haar carrière. Het verhaal draait om Dani, de voormalige Portugese middenvelder die eind jaren negentig voor Ajax speelde en destijds bekendstond om zijn flair, uitstraling en zelfvertrouwen — eigenschappen die hij, zo blijkt, nooit helemaal is kwijtgeraakt.
Een werkdag die anders liep dan gepland
Het voorval speelde zich af tijdens een werkbezoek aan de Johan Cruijff ArenA, rond een wedstrijd van Ajax. Hendriks was daar in professionele hoedanigheid, samen met oud-internationals Wesley Sneijder en Khalid Boulahrouz, met wie ze regelmatig samenwerkt bij voetbaluitzendingen. Alles wees erop dat het een routineklus zou worden: interviews, analyses en daarna weer door naar de volgende uitzending.
Maar zoals zo vaak in de mediawereld kunnen onverwachte ontmoetingen een werkdag ineens een heel andere kleur geven.
“Wie was daar nog meer?”
In de podcast wordt het moment opnieuw opgerakeld door Noa Vahle, die met hoorbaar plezier terugblikt op het verhaal. “Jij was daar met Wesley en Khalid,” zegt ze tegen Hendriks. “Maar wie was daar nog meer?” Het antwoord volgt vrijwel meteen: Dani.
Voor veel voetbalfans is die naam nog altijd herkenbaar. Dani speelde tussen 1996 en 2000 bij Ajax en was een vaste waarde in een periode waarin de club internationaal aanzien genoot. Inmiddels is hij 49 jaar, maar volgens Hendriks heeft hij weinig van zijn charisma verloren.
Een onschuldige opmerking met gevolgen
Het moment waarop alles kantelde, ontstond volgens Noa vrij spontaan. Tijdens een interview — niet strak voorbereid, zoals Hendriks zelf ook toegeeft — liet ze zich ontvallen dat Dani er “nog steeds goed uitziet”. Een losse, collegiale opmerking, zoals die in mediakringen wel vaker wordt gemaakt.
Maar, zo concludeert Noa lachend in de podcast: “Dat was voor Dani the way in. Een vrijbrief.”
Het typeert de dynamiek die volgt. Wat voor de één een onschuldige observatie is, kan voor de ander een uitnodiging lijken. En Dani, met zijn bekende Zuid-Europese flair, liet die kans niet onbenut.
De charme-offensief
Volgens Hendriks kwam het moment kort na het interview. Dani werd gevraagd wat hij na de wedstrijd ging doen. Zijn antwoord was allesbehalve standaard. “Of jij en ik kunnen ook een hapje gaan eten,” zou hij hebben gezegd.
In de podcaststudio leidt die zin tot zichtbaar plezier en gegniffel. Hendriks vertelt het verhaal met zelfspot en gevoel voor timing, waardoor het eerder charmant dan ongemakkelijk wordt. Haar reactie was even gevat als professioneel: “Dat lijkt me uitstekend. Ik moet alleen nog even een programma doen.”
Een antwoord dat de deur op een kier laat — maar tegelijk duidelijk maakt dat werk voorgaat.
Professioneel tot het einde
Voor wie zich afvraagt of het aanbod nog een vervolg kreeg, is Hendriks helder. “Nee,” benadrukt ze. “Ik ben gewoon keurig bij Wesley en Khalid gebleven en we hebben lekker die uitzending gedaan.”
Daarmee wordt het verhaal precies wat het is: een luchtige anekdote, geen sensatie. Geen afspraakje, geen verborgen romance, maar een moment dat vooral laat zien hoe dun de lijn soms is tussen werk en persoonlijke interactie — zeker in een wereld waarin sport, media en persoonlijkheden samenkomen.
Hilariteit aan tafel
In de podcaststudio zorgt het verhaal voor veel gelach. Noa Vahle kan het niet laten om te concluderen: “Hij is zijn streken nog niet verloren.” Een opmerking die zowel plagerig als bewonderend klinkt.
Wat meespeelt, is dat Dani’s reputatie hem vooruitgaat. In zijn actieve jaren stond hij bekend als een stijlvolle speler met een grote persoonlijkheid. Dat beeld blijkt nog altijd springlevend, al is het nu vooral voer voor humoristische terugblikken.
Hendriks als verteller
Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de manier waarop Hendriks het brengt. Ze zet zichzelf niet neer als middelpunt van een flirt, maar als observator van een licht absurd moment. Ze relativeert, lacht om zichzelf en benadrukt dat het vooral een grappige situatie was, ontstaan uit een spontane opmerking.
Juist die toon maakt het verhaal herkenbaar. Veel luisteraars zullen situaties kennen waarin een opmerking anders wordt opgevat dan bedoeld — zeker in een professionele context.
Media, sport en menselijke momenten
De anekdote onderstreept ook hoe menselijk de sportwereld is. Achter grote namen, stadions en camera’s schuilen gewone interacties: plagerijen, misverstanden en soms een charmante poging die nergens toe leidt.
Voor Hendriks is het inmiddels onderdeel van een lange carrière waarin ze talloze sporters, coaches en oud-spelers heeft ontmoet. Dat dit moment nu pas wordt gedeeld, laat zien dat het vooral een herinnering is die met de tijd alleen maar grappiger is geworden.
Een podcast vol persoonlijkheid
HNM De Podcast staat bekend om dit soort verhalen: open, ongefilterd en met ruimte voor zelfspot. Het is geen plek voor harde onthullingen, maar voor gesprekken die laten zien wie mensen achter de schermen zijn. Deze anekdote past daar perfect bij.
Het laat Hélène Hendriks zien als iemand die stevig in haar professionele schoenen staat, maar ook kan lachen om onverwachte situaties. En het laat Dani zien als iemand die, zelfs jaren na zijn voetbalcarrière, zijn charme nog niet heeft ingeleverd.
Een verhaal zonder bijbedoelingen
Aan het eind van de aflevering is één ding duidelijk: dit is geen verhaal over grenzen die overschreden worden, maar over een moment van luchtige bravoure. Een herinnering die nu, jaren later, vooral voor plezier zorgt bij luisteraars.
En misschien is dat precies waarom het zo aanslaat. Geen sensatie, geen geruchten, maar een menselijke anekdote uit de sport- en mediawereld — verteld met humor, relativering en een knipoog.