Algemeen
Pr-man Rachel Hazes echt keihard aangepakt op tv: ‘André liegt!’
Het afgelopen seizoen van Shownieuws heeft menig kijker op het puntje van zijn stoel gekregen, maar de aflevering van gisteravond leverde een bijzonder scherpe discussie op. Hoofdredacteur van Story, Guido den Aantrekker, kwam onder vuur te liggen vanwege zijn verdediging van Rachel Hazes. Zijn collega’s, waaronder Bart Ettekoven, Tooske Ragas en Eline de Ruig, spaarden hem niet tijdens een verhitte discussie over Rachel’s beslissing om haar zoon André Hazes jr. te dagvaarden op kerstavond.
Rachel Hazes en de dagvaarding: een familieconflict met impact
Het onderwerp dat de discussie aanwakkerde, was de controversiële beslissing van Rachel Hazes om haar zoon André Hazes jr. op kerstavond een dagvaarding te sturen. De reden? Rachel wil dat André jr. weer optreedt onder de naam “André Hazes jr.”, zoals oorspronkelijk was afgesproken.
Het conflict draait om de merkrechten van de naam Hazes, die Rachel beheert, en de timing van de dagvaarding — op de avond voor Kerstmis — zorgde voor veel verontwaardiging in de media.
De timing van de juridische stap werd door velen gezien als een bewuste actie om André’s feestdagen te verstoren. Terwijl de meeste mensen deze actie veroordeelden, koos Guido den Aantrekker ervoor om Rachel te verdedigen. Dit zette de toon voor een pittige discussie aan de Shownieuws-desk.
Guido’s verdediging en de reacties van zijn collega’s
Guido opende de discussie door de situatie “merkwaardig” te noemen, maar niet vanwege Rachel’s keuze. In plaats daarvan suggereerde hij dat André jr. het moment van de dagvaarding mogelijk zelf had geframed om publiciteit te genereren.
“Ik vind het zelf een beetje ongeloofwaardig dat je precies op kerstavond een aangetekend stuk aan de deur krijgt,” zei Guido. Hij suggereerde dat de brief waarschijnlijk eerder was bezorgd, maar door André jr. op een strategisch moment online werd gedeeld.
Deze uitspraak schoot bij zijn collega’s in het verkeerde keelgat. Bart Ettekoven wees Guido direct op het feit dat dagvaardingen doorgaans door een gerechtsdeurwaarder worden bezorgd en niet afhankelijk zijn van postbezorging.
Ook Eline de Ruig en Tooske Ragas benadrukten dat de timing — of het nu op kerstavond of eerder die dag was — nog steeds ongelukkig blijft.
“Het is gewoon pesten,” zegt Bart Ettekoven
Bart was niet terughoudend in zijn kritiek op Guido’s verdediging van Rachel. Hij noemde de actie van Rachel niets minder dan een “onuitstaanbaar pesterijtje”.
Guido probeerde de situatie te nuanceren door te stellen dat Rachel misschien een zakelijke reden had om vóór 1 januari actie te ondernemen, maar Bart liet dat argument niet staan.
“Je weet wel dat je iemand zijn kerst probeert te verzieken, vind je dat niet?” vroeg Bart. Guido bleef echter voet bij stuk houden dat Rachel hier geen opzet in het spel had.
Tooske Ragas voegde scherp toe dat Rachel de dagvaarding net zo goed na de feestdagen had kunnen versturen, bijvoorbeeld op 5 januari. “Ze had ook on purpose kunnen wachten tot na de jaarwisseling,” merkte ze op. Deze suggestie werd door Guido weggewuifd als speculatie.
De feiten versus emoties
Tijdens de discussie benadrukte Guido dat hij liever bij de feiten bleef. Volgens hem was André jr. ooit een afspraak aangegaan om altijd op te treden onder de naam “André Hazes jr.” en zou de dagvaarding voortvloeien uit een zakelijk conflict.
“Het is toch het erfgoed wat Rachel bewaakt en beheert,” verdedigde Guido. Hij stelde dat Rachel zich vooral bekommert om de nalatenschap van André Hazes sr.
Eline en Bart bleven echter kritisch. Bart benadrukte dat het hier niet alleen om zakelijke belangen gaat, maar om een relatie tussen moeder en zoon. “Maar het is je bloedeigen kind. En dan doe je dit?” vroeg Bart scherp. Guido erkende dat hij het ook vreemd vond, maar bleef bij zijn standpunt dat de kwestie vooral zakelijk van aard was.
Een familiebedrijf in chaos
Guido probeerde de situatie te relativeren door de familie Hazes te vergelijken met een familiebedrijf. Hij noemde de spanningen een normaal onderdeel van de dynamiek binnen familiebedrijven. “Er zijn natuurlijk ook tv-series volgeschreven over familiebedrijven waar het misgaat. Hazes is een familiebedrijf!”
Toch kon deze vergelijking weinig goedmaken in de ogen van zijn collega’s. Bart wees erop dat de conflicten binnen de familie Hazes al jaren escaleren en dat Rachel’s aanpak vooral pijnlijk en ongevoelig overkomt.
“Dat je een rechtvaardigheidsgevoel hebt jegens zakelijke partners, dat snap ik. Maar richting je eigen kinderen? Dat vind ik zó gek.”
Sociale media en publieke reacties
De discussie aan de Shownieuws-desk weerspiegelde wat op sociale media al langere tijd speelt: een breed gevoel van verontwaardiging over Rachel’s aanpak. Veel mensen nemen het André jr. niet kwalijk dat hij de kwestie publiekelijk heeft gedeeld, juist omdat het zoveel emotionele impact heeft. Het publiek lijkt Rachel steeds meer als een antagonist te zien in dit conflict, terwijl André jr. veel sympathie krijgt.
Guido’s positie: verdedigen tot het einde
Hoewel Guido den Aantrekker onder vuur lag aan de desk, bleef hij Rachel tot het einde verdedigen. Hij wees erop dat Rachel volgens hem altijd een sterk rechtvaardigheidsgevoel heeft gehad en dat haar acties mogelijk verkeerd worden geïnterpreteerd.
“Ik heb ook wel eens tegen haar gezegd: ‘Joh, laat die teugels nou eens een beetje vieren.’ Maar ze blijft gewoon heel zakelijk.”
Tooske en Bart bleven echter sceptisch. Het idee dat Rachel’s acties voortkomen uit rechtvaardigheidsgevoel en niet uit persoonlijke wrok, vonden zij moeilijk te geloven. Volgens hen was er weinig rechtvaardigs aan de timing van de dagvaarding, die precies tijdens de feestdagen binnenkwam.
Conclusie: een desk vol spanning
De discussie over Rachel Hazes en haar dagvaarding aan het adres van haar zoon André jr. maakte duidelijk hoe verdeeld meningen kunnen zijn, zelfs binnen een team van showbizzexperts.
Guido den Aantrekker blijft een loyale verdediger van Rachel, maar zijn collega’s waren niet bang om hem kritisch aan te pakken.
De discussie benadrukt niet alleen de complexiteit van het conflict binnen de familie Hazes, maar ook de kracht van live televisie om uiteenlopende perspectieven te belichten.
Voor nu lijkt het erop dat de spanningen binnen de familie Hazes voorlopig niet zullen verdwijnen, en het is maar de vraag hoe de situatie zich in het nieuwe jaar zal ontwikkelen.
Een diepe schok gaat door de gemeenschap van Urk. Mathilde, een vrouw die al jarenlang symbool staat voor veerkracht en doorzettingsvermogen, is opnieuw geconfronteerd met een harde realiteit. De z!ekte die haar als kind jarenlang in zijn greep hield, is teruggekeerd. Het nieuws kwam onverwacht en sloeg in als een mokerslag. Haar eerste woorden, uitgesproken met zichtbare emotie, zeggen alles: “Daar komt het weer.”
Het is een zin die niet alleen haar eigen angst en verdriet samenvat, maar ook de gevoelens weerspiegelt van iedereen die haar kent. Want Mathilde is niet zomaar iemand. Ze is een bekend en geliefd gezicht binnen Urk, iemand die ondanks een moeilijke start in het leven altijd bleef staan — voor zichzelf, maar ook voor anderen.
Een jeugd die allesbehalve zorgeloos was
Waar veel kinderen onbezorgd opgroeien, kende Mathilde al op jonge leeftijd een bestaan vol onzekerheid. Z!ekenhuisgangen, behandelingen en lange periodes van wachten bepaalden haar dagelijkse leven. De z!ekte liet weinig ruimte voor spontaniteit of plannen maken. Elke dag kon anders lopen dan gehoopt.
Toch herinneren mensen zich vooral haar houding. Ze klaagde weinig, bleef lachen wanneer dat kon en vond manieren om toch lichtpuntjes te zien. Die instelling maakte diepe indruk op haar omgeving. “Ze was altijd degene die anderen moed insprak,” vertelt iemand die haar al sinds haar jeugd kent. “Zelfs toen ze het zelf het zwaarst had.”
Die mentaliteit nam ze mee toen het uiteindelijk beter met haar ging. Stap voor stap bouwde ze een leven op waarin de z!ekte niet langer de hoofdrol speelde. Ze kreeg ruimte om te dromen, plannen te maken en vooruit te kijken. Het voelde als een hoofdstuk dat eindelijk afgesloten was.
Het nieuws dat alles weer op scherp zette
Juist daarom kwam het recente nieuws zo hard aan. Na jaren waarin het stabiel leek, volgde plots de boodschap die niemand wil horen: de z!ekte is terug. Voor Mathilde voelde het alsof de grond onder haar voeten wegzakte. “Ik had zó gehoopt dat dit voorgoed achter me lag,” vertelt ze openhartig. “Je denkt dat je het hebt gehad. Dat je eindelijk verder mag. En dan gebeurt dit.”
Haar woorden zijn rauw en eerlijk. Geen grootse verklaringen, geen maskers. Alleen de pijnlijke realiteit dat ze opnieuw een strijd moet aangaan waarvan ze hoopte dat die tot het verleden behoorde. “Het voelt alsof ik weer vanaf nul moet beginnen,” zegt ze. “Alsof alles opnieuw op tafel ligt.”
Urk leeft massaal mee
In Urk bleef het nieuws niet onopgemerkt. De gemeenschap reageerde met ongeloof, verdriet en vooral betrokkenheid. Familie, vrienden, buren en kennissen staken meteen de koppen bij elkaar. Hoe kunnen we helpen? Wat heeft Mathilde nodig?
Binnen korte tijd verschenen er steunbetuigingen op sociale media. Mensen deelden herinneringen, spraken hun bewondering uit en lieten weten dat ze achter haar staan. “Mathilde is iemand die altijd klaarstaat voor anderen,” schreef iemand. “Nu is het aan ons om er voor háár te zijn.”
Ook praktisch werd er direct actie ondernomen. Er zijn initiatieven gestart om haar en haar gezin te ondersteunen, zowel emotioneel als financieel. Niet omdat ze daarom vroeg, maar omdat de gemeenschap dat vanzelfsprekend vindt. Het past bij Urk: samen dragen wat te zwaar is voor één persoon alleen.
De kracht van saamhorigheid
Voor Mathilde zelf is die steun van onschatbare waarde. Ze geeft toe dat de angst soms overweldigend is, maar dat de reacties haar ook kracht geven. “Je voelt dat je dit niet alleen hoeft te doen,” zegt ze. “Dat maakt een wereld van verschil.”
Ze weet dat er moeilijke momenten zullen komen. Dagen waarop de onzekerheid overheerst, waarop herinneringen aan vroeger terugkomen. Maar ze weet ook dat ze niet alleen staat. “Ik heb dit eerder gedaan,” zegt ze vastberaden. “En ik ga het nu weer doen. Misschien niet zonder tranen, maar zeker niet zonder strijd.”
Die woorden raken veel mensen. Ze tonen geen ontkenning van de zwaarte, maar ook geen overgave. Het is een realistische houding: erkennen hoe moeilijk het is, terwijl je toch besluit om door te gaan.
Een bekend patroon, maar nooit makkelijk
Hoewel Mathilde ervaring heeft met z!ekte en herstel, betekent dat niet dat het deze keer eenvoudiger is. Integendeel. Juist omdat ze weet wat er kan komen, voelt het soms extra zwaar. De herinneringen aan haar jeugd liggen dicht onder de oppervlakte.
“Toch is het anders,” zegt iemand uit haar omgeving. “Ze is ouder, heeft een gezin, verantwoordelijkheden. De impact reikt verder dan alleen haarzelf.” Dat besef maakt de situatie complexer, maar ook de motivatie groter om te blijven vechten.
Hoop als stille motor
Wat opvalt in haar verhaal, is dat hoop niet luid aanwezig is, maar wel constant. Geen grote uitspraken over wonderen, geen valse geruststelling. Gewoon de overtuiging dat doorgaan de enige optie is. Dat elke dag telt, hoe onzeker die ook voelt.
“Ik kijk niet te ver vooruit,” zegt Mathilde. “Ik kijk naar vandaag. En morgen zien we dan wel weer.” Die nuchterheid helpt haar om niet te verdwalen in angstscenario’s, maar zich te richten op wat nu nodig is.
Een verhaal dat verder reikt dan één persoon
Het nieuws rond Mathilde raakt Urk diep, maar het raakt ook iets universeels. Het herinnert mensen eraan hoe kwetsbaar het leven is, hoe snel zekerheid kan verdwijnen. Tegelijk laat het zien hoeveel kracht er schuilt in verbondenheid.
Voor velen is Mathilde’s verhaal een spiegel. Een herinnering aan het belang van steun, begrip en samenhorigheid. “Dit laat zien waarom gemeenschap zo belangrijk is,” schrijft iemand. “Je hoeft het niet alleen te dragen.”
Samen vooruit, stap voor stap
Terwijl Mathilde zich voorbereidt op een nieuwe, moeilijke periode, staat Urk als één geheel achter haar. Niet met loze woorden, maar met daden, aanwezigheid en betrokkenheid. Ze weet dat de weg zwaar zal zijn, maar ook dat er mensen zijn die met haar meelopen.
Haar verhaal is er een van pijn, maar ook van kracht. Van terugslag, maar niet van opgeven. En misschien is dat precies waarom het zo raakt: omdat het laat zien dat moed niet betekent dat je nergens bang voor bent, maar dat je doorgaat, ondanks die angst.
Urk houdt de adem in, maar blijft staan. Voor Mathilde. Voor elkaar.