Algemeen
Pr-man Rachel Hazes echt keihard aangepakt op tv: ‘André liegt!’
Het afgelopen seizoen van Shownieuws heeft menig kijker op het puntje van zijn stoel gekregen, maar de aflevering van gisteravond leverde een bijzonder scherpe discussie op. Hoofdredacteur van Story, Guido den Aantrekker, kwam onder vuur te liggen vanwege zijn verdediging van Rachel Hazes. Zijn collega’s, waaronder Bart Ettekoven, Tooske Ragas en Eline de Ruig, spaarden hem niet tijdens een verhitte discussie over Rachel’s beslissing om haar zoon André Hazes jr. te dagvaarden op kerstavond.
Rachel Hazes en de dagvaarding: een familieconflict met impact
Het onderwerp dat de discussie aanwakkerde, was de controversiële beslissing van Rachel Hazes om haar zoon André Hazes jr. op kerstavond een dagvaarding te sturen. De reden? Rachel wil dat André jr. weer optreedt onder de naam “André Hazes jr.”, zoals oorspronkelijk was afgesproken.
Het conflict draait om de merkrechten van de naam Hazes, die Rachel beheert, en de timing van de dagvaarding — op de avond voor Kerstmis — zorgde voor veel verontwaardiging in de media.
De timing van de juridische stap werd door velen gezien als een bewuste actie om André’s feestdagen te verstoren. Terwijl de meeste mensen deze actie veroordeelden, koos Guido den Aantrekker ervoor om Rachel te verdedigen. Dit zette de toon voor een pittige discussie aan de Shownieuws-desk.
Guido’s verdediging en de reacties van zijn collega’s
Guido opende de discussie door de situatie “merkwaardig” te noemen, maar niet vanwege Rachel’s keuze. In plaats daarvan suggereerde hij dat André jr. het moment van de dagvaarding mogelijk zelf had geframed om publiciteit te genereren.
“Ik vind het zelf een beetje ongeloofwaardig dat je precies op kerstavond een aangetekend stuk aan de deur krijgt,” zei Guido. Hij suggereerde dat de brief waarschijnlijk eerder was bezorgd, maar door André jr. op een strategisch moment online werd gedeeld.
Deze uitspraak schoot bij zijn collega’s in het verkeerde keelgat. Bart Ettekoven wees Guido direct op het feit dat dagvaardingen doorgaans door een gerechtsdeurwaarder worden bezorgd en niet afhankelijk zijn van postbezorging.
Ook Eline de Ruig en Tooske Ragas benadrukten dat de timing — of het nu op kerstavond of eerder die dag was — nog steeds ongelukkig blijft.
“Het is gewoon pesten,” zegt Bart Ettekoven
Bart was niet terughoudend in zijn kritiek op Guido’s verdediging van Rachel. Hij noemde de actie van Rachel niets minder dan een “onuitstaanbaar pesterijtje”.
Guido probeerde de situatie te nuanceren door te stellen dat Rachel misschien een zakelijke reden had om vóór 1 januari actie te ondernemen, maar Bart liet dat argument niet staan.
“Je weet wel dat je iemand zijn kerst probeert te verzieken, vind je dat niet?” vroeg Bart. Guido bleef echter voet bij stuk houden dat Rachel hier geen opzet in het spel had.
Tooske Ragas voegde scherp toe dat Rachel de dagvaarding net zo goed na de feestdagen had kunnen versturen, bijvoorbeeld op 5 januari. “Ze had ook on purpose kunnen wachten tot na de jaarwisseling,” merkte ze op. Deze suggestie werd door Guido weggewuifd als speculatie.
De feiten versus emoties
Tijdens de discussie benadrukte Guido dat hij liever bij de feiten bleef. Volgens hem was André jr. ooit een afspraak aangegaan om altijd op te treden onder de naam “André Hazes jr.” en zou de dagvaarding voortvloeien uit een zakelijk conflict.
“Het is toch het erfgoed wat Rachel bewaakt en beheert,” verdedigde Guido. Hij stelde dat Rachel zich vooral bekommert om de nalatenschap van André Hazes sr.
Eline en Bart bleven echter kritisch. Bart benadrukte dat het hier niet alleen om zakelijke belangen gaat, maar om een relatie tussen moeder en zoon. “Maar het is je bloedeigen kind. En dan doe je dit?” vroeg Bart scherp. Guido erkende dat hij het ook vreemd vond, maar bleef bij zijn standpunt dat de kwestie vooral zakelijk van aard was.
Een familiebedrijf in chaos
Guido probeerde de situatie te relativeren door de familie Hazes te vergelijken met een familiebedrijf. Hij noemde de spanningen een normaal onderdeel van de dynamiek binnen familiebedrijven. “Er zijn natuurlijk ook tv-series volgeschreven over familiebedrijven waar het misgaat. Hazes is een familiebedrijf!”
Toch kon deze vergelijking weinig goedmaken in de ogen van zijn collega’s. Bart wees erop dat de conflicten binnen de familie Hazes al jaren escaleren en dat Rachel’s aanpak vooral pijnlijk en ongevoelig overkomt.
“Dat je een rechtvaardigheidsgevoel hebt jegens zakelijke partners, dat snap ik. Maar richting je eigen kinderen? Dat vind ik zó gek.”
Sociale media en publieke reacties
De discussie aan de Shownieuws-desk weerspiegelde wat op sociale media al langere tijd speelt: een breed gevoel van verontwaardiging over Rachel’s aanpak. Veel mensen nemen het André jr. niet kwalijk dat hij de kwestie publiekelijk heeft gedeeld, juist omdat het zoveel emotionele impact heeft. Het publiek lijkt Rachel steeds meer als een antagonist te zien in dit conflict, terwijl André jr. veel sympathie krijgt.
Guido’s positie: verdedigen tot het einde
Hoewel Guido den Aantrekker onder vuur lag aan de desk, bleef hij Rachel tot het einde verdedigen. Hij wees erop dat Rachel volgens hem altijd een sterk rechtvaardigheidsgevoel heeft gehad en dat haar acties mogelijk verkeerd worden geïnterpreteerd.
“Ik heb ook wel eens tegen haar gezegd: ‘Joh, laat die teugels nou eens een beetje vieren.’ Maar ze blijft gewoon heel zakelijk.”
Tooske en Bart bleven echter sceptisch. Het idee dat Rachel’s acties voortkomen uit rechtvaardigheidsgevoel en niet uit persoonlijke wrok, vonden zij moeilijk te geloven. Volgens hen was er weinig rechtvaardigs aan de timing van de dagvaarding, die precies tijdens de feestdagen binnenkwam.
Conclusie: een desk vol spanning
De discussie over Rachel Hazes en haar dagvaarding aan het adres van haar zoon André jr. maakte duidelijk hoe verdeeld meningen kunnen zijn, zelfs binnen een team van showbizzexperts.
Guido den Aantrekker blijft een loyale verdediger van Rachel, maar zijn collega’s waren niet bang om hem kritisch aan te pakken.
De discussie benadrukt niet alleen de complexiteit van het conflict binnen de familie Hazes, maar ook de kracht van live televisie om uiteenlopende perspectieven te belichten.
Voor nu lijkt het erop dat de spanningen binnen de familie Hazes voorlopig niet zullen verdwijnen, en het is maar de vraag hoe de situatie zich in het nieuwe jaar zal ontwikkelen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.