Algemeen
Pr-man Rachel Hazes echt keihard aangepakt op tv: ‘André liegt!’
Het afgelopen seizoen van Shownieuws heeft menig kijker op het puntje van zijn stoel gekregen, maar de aflevering van gisteravond leverde een bijzonder scherpe discussie op. Hoofdredacteur van Story, Guido den Aantrekker, kwam onder vuur te liggen vanwege zijn verdediging van Rachel Hazes. Zijn collega’s, waaronder Bart Ettekoven, Tooske Ragas en Eline de Ruig, spaarden hem niet tijdens een verhitte discussie over Rachel’s beslissing om haar zoon André Hazes jr. te dagvaarden op kerstavond.
Rachel Hazes en de dagvaarding: een familieconflict met impact
Het onderwerp dat de discussie aanwakkerde, was de controversiële beslissing van Rachel Hazes om haar zoon André Hazes jr. op kerstavond een dagvaarding te sturen. De reden? Rachel wil dat André jr. weer optreedt onder de naam “André Hazes jr.”, zoals oorspronkelijk was afgesproken.
Het conflict draait om de merkrechten van de naam Hazes, die Rachel beheert, en de timing van de dagvaarding — op de avond voor Kerstmis — zorgde voor veel verontwaardiging in de media.
De timing van de juridische stap werd door velen gezien als een bewuste actie om André’s feestdagen te verstoren. Terwijl de meeste mensen deze actie veroordeelden, koos Guido den Aantrekker ervoor om Rachel te verdedigen. Dit zette de toon voor een pittige discussie aan de Shownieuws-desk.
Guido’s verdediging en de reacties van zijn collega’s
Guido opende de discussie door de situatie “merkwaardig” te noemen, maar niet vanwege Rachel’s keuze. In plaats daarvan suggereerde hij dat André jr. het moment van de dagvaarding mogelijk zelf had geframed om publiciteit te genereren.
“Ik vind het zelf een beetje ongeloofwaardig dat je precies op kerstavond een aangetekend stuk aan de deur krijgt,” zei Guido. Hij suggereerde dat de brief waarschijnlijk eerder was bezorgd, maar door André jr. op een strategisch moment online werd gedeeld.
Deze uitspraak schoot bij zijn collega’s in het verkeerde keelgat. Bart Ettekoven wees Guido direct op het feit dat dagvaardingen doorgaans door een gerechtsdeurwaarder worden bezorgd en niet afhankelijk zijn van postbezorging.
Ook Eline de Ruig en Tooske Ragas benadrukten dat de timing — of het nu op kerstavond of eerder die dag was — nog steeds ongelukkig blijft.
“Het is gewoon pesten,” zegt Bart Ettekoven
Bart was niet terughoudend in zijn kritiek op Guido’s verdediging van Rachel. Hij noemde de actie van Rachel niets minder dan een “onuitstaanbaar pesterijtje”.
Guido probeerde de situatie te nuanceren door te stellen dat Rachel misschien een zakelijke reden had om vóór 1 januari actie te ondernemen, maar Bart liet dat argument niet staan.
“Je weet wel dat je iemand zijn kerst probeert te verzieken, vind je dat niet?” vroeg Bart. Guido bleef echter voet bij stuk houden dat Rachel hier geen opzet in het spel had.
Tooske Ragas voegde scherp toe dat Rachel de dagvaarding net zo goed na de feestdagen had kunnen versturen, bijvoorbeeld op 5 januari. “Ze had ook on purpose kunnen wachten tot na de jaarwisseling,” merkte ze op. Deze suggestie werd door Guido weggewuifd als speculatie.
De feiten versus emoties
Tijdens de discussie benadrukte Guido dat hij liever bij de feiten bleef. Volgens hem was André jr. ooit een afspraak aangegaan om altijd op te treden onder de naam “André Hazes jr.” en zou de dagvaarding voortvloeien uit een zakelijk conflict.
“Het is toch het erfgoed wat Rachel bewaakt en beheert,” verdedigde Guido. Hij stelde dat Rachel zich vooral bekommert om de nalatenschap van André Hazes sr.
Eline en Bart bleven echter kritisch. Bart benadrukte dat het hier niet alleen om zakelijke belangen gaat, maar om een relatie tussen moeder en zoon. “Maar het is je bloedeigen kind. En dan doe je dit?” vroeg Bart scherp. Guido erkende dat hij het ook vreemd vond, maar bleef bij zijn standpunt dat de kwestie vooral zakelijk van aard was.
Een familiebedrijf in chaos
Guido probeerde de situatie te relativeren door de familie Hazes te vergelijken met een familiebedrijf. Hij noemde de spanningen een normaal onderdeel van de dynamiek binnen familiebedrijven. “Er zijn natuurlijk ook tv-series volgeschreven over familiebedrijven waar het misgaat. Hazes is een familiebedrijf!”
Toch kon deze vergelijking weinig goedmaken in de ogen van zijn collega’s. Bart wees erop dat de conflicten binnen de familie Hazes al jaren escaleren en dat Rachel’s aanpak vooral pijnlijk en ongevoelig overkomt.
“Dat je een rechtvaardigheidsgevoel hebt jegens zakelijke partners, dat snap ik. Maar richting je eigen kinderen? Dat vind ik zó gek.”
Sociale media en publieke reacties
De discussie aan de Shownieuws-desk weerspiegelde wat op sociale media al langere tijd speelt: een breed gevoel van verontwaardiging over Rachel’s aanpak. Veel mensen nemen het André jr. niet kwalijk dat hij de kwestie publiekelijk heeft gedeeld, juist omdat het zoveel emotionele impact heeft. Het publiek lijkt Rachel steeds meer als een antagonist te zien in dit conflict, terwijl André jr. veel sympathie krijgt.
Guido’s positie: verdedigen tot het einde
Hoewel Guido den Aantrekker onder vuur lag aan de desk, bleef hij Rachel tot het einde verdedigen. Hij wees erop dat Rachel volgens hem altijd een sterk rechtvaardigheidsgevoel heeft gehad en dat haar acties mogelijk verkeerd worden geïnterpreteerd.
“Ik heb ook wel eens tegen haar gezegd: ‘Joh, laat die teugels nou eens een beetje vieren.’ Maar ze blijft gewoon heel zakelijk.”
Tooske en Bart bleven echter sceptisch. Het idee dat Rachel’s acties voortkomen uit rechtvaardigheidsgevoel en niet uit persoonlijke wrok, vonden zij moeilijk te geloven. Volgens hen was er weinig rechtvaardigs aan de timing van de dagvaarding, die precies tijdens de feestdagen binnenkwam.
Conclusie: een desk vol spanning
De discussie over Rachel Hazes en haar dagvaarding aan het adres van haar zoon André jr. maakte duidelijk hoe verdeeld meningen kunnen zijn, zelfs binnen een team van showbizzexperts.
Guido den Aantrekker blijft een loyale verdediger van Rachel, maar zijn collega’s waren niet bang om hem kritisch aan te pakken.
De discussie benadrukt niet alleen de complexiteit van het conflict binnen de familie Hazes, maar ook de kracht van live televisie om uiteenlopende perspectieven te belichten.
Voor nu lijkt het erop dat de spanningen binnen de familie Hazes voorlopig niet zullen verdwijnen, en het is maar de vraag hoe de situatie zich in het nieuwe jaar zal ontwikkelen.
Het is een verdrietige week voor Marjolein Faber. De voormalig minister van Asiel en Migratie heeft afscheid moeten nemen van haar paard Max, een dier dat al bijna drie decennia een vaste plek in haar leven innam. Via sociale media deelde Faber het persoonlijke nieuws en sprak ze haar dankbaarheid uit voor alles wat Max haar heeft gegeven. De boodschap raakte veel mensen, niet alleen vanwege haar publieke rol, maar vooral omdat het verlies van een dier voor velen herkenbaar en intens is.
Een afscheid dat diep raakt
Op haar account deelde Faber een foto van Max, vergezeld van een ingetogen maar emotionele tekst. “Vandaag heb ik mijn trouwe vriend Max in moeten laten slapen. 29 ben je geworden. Je was stoer, grappig, eigenwijs en had een hart van goud.” Het zijn woorden die de band tussen mens en dier tastbaar maken. Max was geen paard “voor erbij”, maar een levensgezel die Faber al kende sinds zijn geboorte.
“Dank je wel voor alles wat je hebt gegeven,” schreef ze verder. Daarmee vatte ze in één zin samen wat voor veel dierenliefhebbers moeilijk onder woorden te brengen is: jaren van vertrouwen, samenwerking en onvoorwaardelijke aanwezigheid.
Meer dan een hobby
Hoewel Marjolein Faber bij het grote publiek vooral bekend is als politica, speelt haar leven zich niet uitsluitend af in vergaderzalen en politieke debatten. Al jarenlang is ze een fervent paardenliefhebber. Regelmatig is ze te vinden op de Veluwe, waar ze zich bezighoudt met het mennen van paarden.
Mennen is een tak van de paardensport waarbij één of meerdere paarden aangespannen zijn voor een koets of wagen. De menner bestuurt het span met leidsels, stemhulpen en een zweepje, waarbij samenwerking en wederzijds vertrouwen centraal staan. Het is een sport die veel concentratie vraagt en waarin de band tussen mens en dier essentieel is.
Voor Faber was Max daarin een vaste partner. Samen maakten ze talloze tochten over de Veluwe, urenlang onderweg in stilte, natuur en beweging. Die gedeelde momenten vormen herinneringen die nu extra kostbaar zijn.
Max: een leven van 29 jaar
Dat Max 29 jaar oud werd, is bijzonder. Voor een paard is dat een respectabele leeftijd, wat duidt op goede verzorging en een leven waarin welzijn centraal stond. Toch maakt leeftijd het afscheid niet minder zwaar. Integendeel: hoe langer een dier deel uitmaakt van je leven, hoe dieper het gemis.
Faber beschreef Max als stoer, grappig en eigenwijs — eigenschappen die veel paardenliefhebbers herkennen. Elk paard heeft een eigen karakter, een eigen manier van reageren en communiceren. Juist die persoonlijkheid maakt dat een dier niet zomaar te vervangen is.
Reacties uit politiek en daarbuiten
Het bericht van Faber leidde tot veel reacties. Mensen uit alle hoeken van het land betuigden hun medeleven. Ook vanuit de politiek kwamen steunbetuigingen. Haar partijgenoot Geert Wilders wenste haar via zijn eigen platform sterkte met het verlies.
Die reactie laat zien dat verdriet om een dier partijgrenzen en politieke verschillen overstijgt. Rouw is universeel, en het verlies van een trouwe metgezel wordt door velen begrepen, ongeacht achtergrond of overtuiging.
Een andere kant van een bekend gezicht
Tijdens haar periode als minister van Asiel en Migratie in kabinet Schoof I, van juli 2024 tot juni 2025, stond Faber vaak in de schijnwerpers. Ze was een uitgesproken bestuurder, die meerdere keren onderwerp van debat en controverse werd. Voorstanders prezen haar standvastigheid, critici waren scherp op haar beleid en uitspraken.
Die publieke rol kan het beeld van iemand eenzijdig maken. Het afscheid van Max laat een andere kant zien: die van een mens met passies, emoties en een privéleven dat losstaat van politieke dossiers.
Van politieke druk naar stilte op de Veluwe
Voor veel politici is het privéleven een plek om op adem te komen. Voor Faber was die plek vaak te vinden in de natuur, samen met haar paarden. De rust van de Veluwe, het ritme van de hoeven en de concentratie die mennen vraagt, vormen een scherp contrast met de hectiek van de Haagse politiek.
Het verlies van Max betekent dan ook meer dan het wegvallen van een dier; het is het verlies van een vast rustpunt, een vertrouwde aanwezigheid die jarenlang meereisde door verschillende levensfasen.
Rouw om een dier is echte rouw
Mensen die zelf een huisdier of paard zijn verloren, weten hoe diep dat verdriet kan gaan. Een dier is er onvoorwaardelijk, zonder oordeel, zonder agenda. Het biedt gezelschap, structuur en vaak ook troost op momenten dat woorden tekortschieten.
Toch wordt rouw om een dier soms onderschat. Reacties als “het was maar een dier” doen geen recht aan de emotionele band die kan ontstaan. Het bericht van Faber en de reacties daarop laten zien dat die erkenning gelukkig steeds breder wordt gedeeld.
Steun en medeleven
Op sociale media riepen veel mensen op om Faber sterkte te wensen. Niet vanuit politieke sympathie of antipathie, maar vanuit menselijkheid. Dat laat zien dat gedeeld verdriet kan verbinden, zelfs in een tijd waarin meningen vaak tegenover elkaar staan.
Condoleren bij het verlies van een dier is geen formaliteit, maar een erkenning van wat iemand is kwijtgeraakt. Een routine, een relatie, een deel van het dagelijks leven.
Herinneringen blijven
Hoewel Max er niet meer is, blijven de herinneringen. De tochten over de Veluwe, de samenwerking in de koets, de momenten van stilte en beweging. Voor Faber zullen die herinneringen een blijvende plek innemen.
Het delen van haar verhaal maakt duidelijk dat achter publieke figuren altijd mensen schuilgaan met hun eigen vreugde en verdriet. In dit geval is dat verdriet tastbaar en herkenbaar voor velen.
Een moment van rust en reflectie
Het afscheid van Max komt op een moment waarop Faber niet langer minister is en haar leven zich opnieuw aan het herschikken is. Juist dan kan zo’n verlies extra binnenkomen. Tegelijkertijd kan de herinnering aan Max ook kracht bieden: als symbool van trouw, doorzettingsvermogen en gedeelde tijd.
Tot slot
Het verlies van een dier als Max is pijnlijk en ingrijpend, ongeacht wie je bent of welke functie je bekleedt. Marjolein Faber liet met haar bericht zien hoe diep die band was en hoeveel betekenis Max voor haar had.
Laten we haar, los van politieke voorkeuren, steunen met medeleven en begrip. Want wie ooit een dier heeft verloren, weet: sommige verbindingen laten een spoor na dat een leven lang meegaat.