Algemeen
Peter Faber verdedigt sturen selfie van jongeheer: ´Niks mis mee´
Acteur Peter Faber, inmiddels 81 jaar oud, haalt in een interview met weekblad Story herinneringen op aan opvallende en soms controversiële momenten uit zijn leven. Van een spraakmakende filmscène tot een openhartige bekentenis over het sturen van intieme foto’s, Faber schuwt geen enkel onderwerp.
Intieme scène met jonge actrice
In het interview wordt Faber herinnerd aan de film Schatjes! uit 1984, waarin hij de hoofdrol vertolkte. Een scène in de film, waarin de veertienjarige actrice Akkemay Elderenbos in de douche verschijnt, roept nog steeds vragen op. “Haar blote borsten verschenen toen in beeld, maar daar had niemand het toen over,” zegt Faber. Hij benadrukt dat de moeder van de jonge actrice op de set aanwezig was en dat hij altijd professioneel is gebleven. “Ik heb mensen geknuffeld, maar ben nooit te ver gegaan,” stelt hij.
Dickpicks met instemming
In een opmerkelijk vervolg op het gesprek deelt Faber zijn ervaringen met het sturen van intieme foto’s. Hij geeft toe dat hij in het verleden een zogenaamde dickpick heeft gestuurd, maar benadrukt dat dit altijd met wederzijdse instemming gebeurde. “Die foto’s heb ik overigens verwijderd. Stel je voor dat iemand die vindt,” voegt hij eraan toe. Hij verwijst hierbij naar de veelbesproken zaak rondom voormalig Ajax-directeur Marc Overmars.
Wat is grensoverschrijdend?
Faber gaat ook dieper in op wat volgens hem grensoverschrijdend gedrag is. Hij benadrukt dat instemming en wederzijds respect essentieel zijn. “Het is pas grensoverschrijdend als je over iemands grens gaat of het met machtsmisbruik gepaard gaat,” legt hij uit. Hiermee lijkt hij een duidelijke lijn te willen trekken in een tijd waarin dit onderwerp veel besproken wordt.
Een blik op de toekomst
Naast zijn terugblik op controversiële momenten kijkt Faber ook vooruit. Hij onthult dat hij heeft besloten zijn lichaam na zijn dood ter beschikking te stellen aan de wetenschap. “Ze kunnen me in stukjes hakken, wat ze willen!” zegt hij met een knipoog. Dit besluit lijkt te passen bij zijn openhartige en soms onconventionele levenshouding.
Reflectie op het leven
Peter Faber heeft een bewogen leven achter de rug, waarin hij zowel lof als kritiek heeft ontvangen. Zijn openheid en bereidheid om controversiële onderwerpen te bespreken, maken hem een unieke persoonlijkheid in de Nederlandse entertainmentwereld.
Discussie rondom zijn uitspraken
Hoewel Faber’s uitspraken ongetwijfeld discussie zullen oproepen, blijft hij trouw aan zichzelf. Zijn visie op grensoverschrijdend gedrag en zijn reflecties op de filmwereld bieden een interessante kijk op hoe hij zijn carrière en leven benadert.
Een acteur die blijft verrassen
Of het nu gaat om zijn werk, zijn persoonlijke keuzes, of zijn visie op gevoelige kwesties, Peter Faber weet altijd de aandacht te trekken. Zijn recente uitspraken in Story laten zien dat hij, zelfs op hoge leeftijd, niet bang is om zichzelf kwetsbaar en eerlijk op te stellen.
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.