Algemeen
Op deze geweldige manier willen mensen OML-Eva eren
Eva Hermans-Kroot overleed dit weekend op slechts 26-jarige leeftijd aan de gevolgen van longk@nker. Haar overlijden laat een diepe indruk achter in Nederland. Eva wist velen te raken door openlijk haar verhaal te delen over het verloop van haar z1ekte. Inmiddels is er een bijzondere actie opgezet om haar te eren en haar positiviteit te blijven herinneren.
Een laatste gesprek
Maandagochtend werd op de radio het emotionele laatste telefoongesprek tussen Eva en Mattie Valk uitgezonden. De twee hadden een speciale band; Eva belde maar liefst drie jaar lang als vriendin van de show naar Mattie & Marieke om te vertellen over haar strijd tegen longkanker. Het afscheid tussen hen raakte luisteraars diep, met laatste woorden die zwaar vielen maar tegelijkertijd vol liefde waren.
Oproep voor de Top 2000
Onder het fragment van de uitzending op sociale media werd een bijzondere oproep gedaan door een van Eva’s bewonderaars. “Laten we nog één keer de onuitputbare kracht, energie en positiviteit van Eva keihard neerzetten door haar favoriete nummer een plek in de Top 2000 te geven,” schreef deze persoon. Het bericht ging viraal en werd duizenden keren geliket. Dit nummer, dat Eva zelf veel kracht gaf, symboliseert de veerkracht waarmee ze haar strijd aanging.
Een krachtige ontmoeting
Voor Eva had dit nummer een speciale betekenis. Tijdens haar leven ontmoette ze de artiest die het nummer zong, een moment dat haar veel steun bood. Het idee om het nummer in de Top 2000 te krijgen, wordt door velen gezien als een prachtig eerbetoon aan haar levenslust en de inspiratie die ze anderen gaf.
Bekend door Over Mijn L1jk
Eva werd bij een breder publiek bekend door haar deelname aan het BNNVARA-programma Over Mijn L1jk. In dit programma deelde ze haar verhaal met indrukwekkende openheid en gaf ze een gezicht aan de strijd van jonge mensen met een ongen**slijke z1ekte. Haar oprechte en positieve houding maakte haar tot een symbool van veerkracht en doorzettingsvermogen.
Updates en een boek
Sinds haar diagnose in 2021 hield Eva haar volgers op de hoogte via sociale media. Ze deelde niet alleen de moeilijke momenten, maar wist ook lichtpuntjes en hoop te vinden. Deze bijzondere reis heeft ze verwerkt in een boek, dat op 17 december postuum zal verschijnen. Het boek belooft een krachtig testament te zijn van haar levenslust en wilskracht.
Een groot gemis
Eva’s overlijden laat een leegte achter bij haar volgers, vrienden en familie. Haar optimisme, humor en doorzettingsvermogen zijn een bron van inspiratie geweest voor velen. Haar verhaal is niet alleen een herinnering aan haar strijd, maar ook aan haar unieke manier om van elk moment iets moois te maken.
Een blijvend eerbetoon
De actie rondom het nummer in de Top 2000 is slechts een van de manieren waarop Nederland Eva wil eren. Haar verhaal zal blijven inspireren en herinneren aan de kracht van positiviteit, zelfs in de moeilijkste tijden. Eva’s nalatenschap is een baken van hoop voor iedereen die met vergelijkbare uitdagingen te maken heeft.
Dit bericht op Instagram bekijken
Wat jarenlang in Den Haag werd gezien als een vanzelfsprekende, bijna vanzelfsprekende alliantie, lijkt definitief tot het verleden te behoren. De politieke samenwerking tussen Rob Jetten (D66) en Jesse Klaver (GroenLinks/PvdA) vertoont diepe scheuren en volgens ingewijden is van echte chemie nauwelijks nog sprake. Waar zij ooit als een soort progressief “power couple” werden beschouwd — eensgezind, zichtbaar en ideologisch verbonden — is nu vooral afstand, irritatie en wederzijds onbegrip voelbaar.
De breuk is niet plotseling ontstaan. Ze is het resultaat van weken, zo niet maanden, van oplopende spanningen, botsende strategieën en fundamenteel verschillende visies op hoe politiek bedrijven er in deze fase uit moet zien. Recente debatten maakten pijnlijk duidelijk dat wat ooit als complementair werd gezien, nu vooral schuurt.
Van bondgenoten naar tegenpolen
Jetten en Klaver stonden jarenlang symbool voor de progressieve samenwerking in Nederland. In talkshows, Kamerdebatten en klimaattoppen waren ze vaak samen te zien. De één scherp en ideologisch, de ander verbindend en strategisch. Samen vormden ze een herkenbaar front tegen rechts-populistische stromingen, tegen stilstand in klimaatbeleid en tegen groeiende ongelijkheid.
Die samenwerking werkte, zolang de omstandigheden relatief overzichtelijk waren en de vijand duidelijk. Maar nu de politieke realiteit complexer is geworden — met fragiele meerderheden, moeizame coalities en electorale druk — blijken hun verschillen steeds minder te overbruggen.
De hypotheekrenteaftrek als breekpunt
Het dossier dat de onderlinge spanningen definitief zichtbaar maakte, is de afbouw van de hypotheekrenteaftrek. Een thema dat al jaren gevoelig ligt, niet alleen in de Kamer, maar ook bij kiezers.
Voor Jesse Klaver is de positie helder en al lange tijd onveranderd: het systeem is ongelijk, bevoordeelt hogere inkomens en moet fundamenteel worden hervormd. Het is voor hem een ideologisch kernpunt, passend bij zijn bredere visie op herverdeling en rechtvaardigheid.
Rob Jetten staat daar anders in. Hoewel hij inhoudelijk niet per se tegen hervorming is, bevindt hij zich in een politieke werkelijkheid waarin compromissen onvermijdelijk zijn. Regeren betekent voor hem: stappen zetten die haalbaar zijn, ook als ze niet ideaal zijn.
Tijdens een recent debat probeerde Jetten de scherpe randjes af te vijlen:
“We hebben gekeken naar wat nodig is om de woningmarkt gezonder te maken. De experts zijn duidelijk: op lange termijn moet je ervan af.”
Het was een typische Jetten-zin: inhoudelijk richtinggevend, maar voorzichtig geformuleerd. Voor Klaver was dat precies het probleem. Waar hij helderheid en durf wil, ziet hij bij Jetten terughoudendheid en afzwakking.
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd…”
Het moment waarop de spanning echt voelbaar werd, kwam toen Jetten zichtbaar vermoeid in de plenaire zaal zei:
“Er zijn al zoveel breekpunten gepasseerd de afgelopen weken…”
Die opmerking ging over meer dan alleen de hypotheekrenteaftrek. Voor veel waarnemers klonk het als een verzuchting van iemand die het gevoel heeft voortdurend over zijn eigen grenzen te moeten gaan. Alsof hij probeerde een samenwerking in stand te houden die intern al was vastgelopen.
Volgens insiders is dit precies waar het misging. Jetten voelt zich steeds vaker klemgezet tussen zijn eigen partij, coalitiepartners en de verwachtingen van progressieve bondgenoten. Klaver, zo wordt gefluisterd, zou vinden dat Jetten te snel toegeeft en te weinig strijdt.
Idealisme versus pragmatisme
De kern van het conflict lijkt te liggen in hun politieke karakter.
Jesse Klaver blijft de idealist. De politicus van grote woorden, duidelijke lijnen en principiële standpunten. Voor hem is politiek in de eerste plaats een moreel kompas: je staat ergens voor, en daar wijk je niet zomaar van af.
Rob Jetten is de pragmaticus. Iemand die gelooft in vooruitgang via haalbare stappen, via onderhandelingen en via het zoeken naar meerderheden. Voor hem is politiek niet alleen zeggen wat juist is, maar vooral zorgen dat er íets gebeurt.
Ooit vulden die rollen elkaar aan. Nu botsen ze frontaal.
De druk van regeren
De huidige politieke constellatie maakt de situatie extra explosief. Op het dossier van de hypotheekrenteaftrek staan de partijen lijnrecht tegenover elkaar:
-
D66 wil afbouw
-
CDA staat daar inmiddels ook voor open
-
VVD wil er absoluut niet aan tornen
Jetten zit daarmee gevangen tussen twee werelden. Aan de ene kant de progressieve visie die hij deelt met Klaver, aan de andere kant de compromissen die nodig zijn om überhaupt beleid van de grond te krijgen.
Klaver heeft die druk niet in dezelfde mate. Als oppositieleider kan hij scherper zijn, duidelijker, minder gebonden aan bestuurlijke realiteit. Dat verschil in positie vergroot het onderlinge onbegrip.
Een insider vatte het treffend samen:
“Jesse vindt dat Rob te veel toegeeft. Dat hij te snel buigt. Dat knaagt.”
Een symbolisch moment
Het debat dat onlangs viraal ging op sociale media wordt inmiddels gezien als het symbolische eindpunt van hun politieke band. Klaver keek zichtbaar weg terwijl Jetten sprak. Jetten klonk vermoeid, minder energiek dan normaal.
Het was geen explosieve ruzie, geen harde woordenwisseling. Maar juist die stilte, die afstand, zei alles. Het deed denken aan twee mensen die op een feest naast elkaar staan, maar elkaar niet meer aankijken.
Wat betekent dit voor progressief Nederland?
De verwijdering tussen Jetten en Klaver is meer dan een persoonlijk conflict. Ze staat symbool voor een bredere spanning binnen progressief Nederland:
-
idealisten versus pragmatisten
-
principes versus compromissen
-
harten versus hoofden
De vraag die nu boven de markt hangt, is hoe duurzaam progressieve samenwerking nog is als de onderlinge vertrouwensband zo zichtbaar beschadigd is.
Vooruitblik: wat nu?
Met nieuwe formatierondes in het vooruitzicht wordt de situatie extra precair. Wie trekt straks met wie op? En belangrijker: wie durft nog te bouwen op een bondgenootschap dat zo openlijk is gescheurd?
Voorlopig lijkt de politieke “liefde” tussen Rob Jetten en Jesse Klaver verdwenen. Wat overblijft, is een kille professionaliteit — en de wetenschap dat zelfs de sterkste allianties kunnen bezwijken onder druk.
In Den Haag wordt inmiddels gefluisterd dat dit niet zomaar een tijdelijke crisis is, maar een structurele breuk. Of die ooit nog te lijmen valt, is hoogst onzeker. Eén ding is duidelijk: het tijdperk waarin Jetten en Klaver vanzelfsprekend samen optrokken, lijkt voorbij.